Aan de bosrand waagden twee gaaien de oversteekvan een wak in de sneeuwzwangere lucht.En ik dacht aan mijn oude angstvoor het kwijlende monster uit het bos. Onder de dekking van mijn ouderszat ik destijds in een vakantiehuisjealleen stil te griezelen.Geen gordijnen, dus het beest uit het boskon ongehinderd naar binnen…
Afgelopen zaterdag (7 maart 2026) was ik in Assen – en dan de meeste tijd in het Asserbos (een van de oudste bossen van Nederland, lees ik op Wikipedia). Ik wist dat het zaterdag een prachtige dag zou worden, dus ik wilde wandelen – en dat urenlang. Mijn eigen stad…
Vroeger zag ikop bepaalde dagen-wat die gemeen haddenheb ik nooit kunnen nagaan –zwarte vlekkenin een coupéraam.Ze waren voor mij een tekendat ik die dagbepaalde inzichten zou krijgen. Ik vroeg mij altijd afof andere treinreizigersdie optische verschijnselenook waarnamenof was ik de enigedie er oog voor hadzoals een migrainelijder alleen ismet zijn…
Gisteren (1 maart 2026, het begin van de meteorologische lente) maakte ik een wandeling in de buurt van mijn woonplaats, omdat het zeer zacht weer was. Naast het pad verschenen af en toe groepjes in bloei staande krokussen en sneeuwklokjes die heen en weer bewogen in een – overigens nog…
Studentes die nog een studievan het leven gingen maken. Hun huid zo onaanraakbaar dichtbijdat het schrijnde. Met ferme grip om hun slagwapenraakten ze me waar ze me raken konden. Ik stond hier twintig jaar geleden alde meiden even strijdlustig. Met gebogen hoofd hun slagen afwachteneen ballenjongen groen als gras. ©…
Afgelopen vrijdag (13 februari 2026) las ik in De Volkskrant de column van Peter Buwalda. Buwalda beschrijft daarin dat hij, twintig minuten te vroeg voor zijn tennisafspraak, staat te kijken naar vier jochies die op de tennisbaan een ingewikkeld trainingsschema uitvoeren en laten zien dat ze beschikken over een jaloersmakende…
Aan de andere kantvan de donkere spiegelben je met me meegegaan.Je keek naar me, glimlachte,dronk koffie als ik dat deed,las het boek met me mee.Ik ken je wel, duistere vriend.Je bent, hoewel vlak naast me,dimensies verder.De gierende windlaat je haar onberoerd,de zwarte koudeert je niet.Bij het uitstappenlaat ik je achter…
Afgelopen maandag (2 februari 2026) mocht ik ‘reserveheld’ zijn voor Stap op de Rode Loper!, het project waarbij, door het hele land, literair-culturele dagen voor vmbo’ers uit de bovenbouw worden georganiseerd. Ik mocht opdraven voor de editie in Utrecht. Dat betekende dat ik stand-by stond als poëzieworkshopdocent en pas in…
Op deze eerste zonnige lentedag van 1996aan de J. Kazemierstraat in Veendamzittend tegenover een kerkhofprobeer ik mij mijn sterflijkheidte binnen te brengen(tegenover een begraafplaatsben je dat immers bijna verplicht)maar dat lukt nietgelukkig.Daarvoor fluiten de vogels te luidlachen de langs fietsende meiden te hardlopen de glazen verderopte snel vol met zonnestralen.…
Vandaag (31 januari 2026) lees ik op de voorpagina van De Volkskrant de 150 woorden-column van Paulien Cornelisse. Haar krantenhoekvullertje over hoe zij vroeger met haar ouders in de trein naar Frankrijk ging, bracht mij een gesprek – of liever gezegd, een in de knop gebroken gesprek – in de…
