‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’Het nieuwe boek blijft hangen.De schrijver voor wie het geheugeneen kwelling washerkent nu zijn bevrijder niet. Stukken hersenschors drijvenin troebel oogwater. Op zijn verjaardag is hijgeen jaartje ouderopgenomen in tijdloosheid. ‘Als ik doodgaword ik onverdwijnbaarof hoe heet dat ook alweer?’ © André Degen
Zoals sommige moedersde versteende foetusvan de verduisterde helftvan hun tweelingtorsen in hun borstzo draag ik deze zomerwandelingeen dode vriend in mij mee. Ik wil een beeld van hem bewarenvan veerkrachtigde blik naar de zon. We lachten tegen de klippen opsprongen huizenhoogdeinden op festivalstot in de nokvan de feesttent. Ik vertel…
Ik volgde het bijvak filosofie.Mijn medestudentenallen Marx-discipelenhielpen de docent ijverig meeFriedrich Nietzsche te filerenwaarna hij door de gehaktmolen werd gehaald van Professor Doktor Hanz Heinz Holzeen naam als drie harde tikkenrecht in je gezichtlinks, rechts, links. De grote filosoof uit Röcken, zo leerde ikbleek een impressionistische beuzelaar.Hoe kon dat ook…
Zijn voet schreef poëzie,verhief parabooltot stijlfiguur. Hij schudde de zwaartekrachtvan zich afzette zijn schaduwop het verkeerde been. Met de onmogelijke goaltrapte hijde sterflijkheid van zich af. © André Degen
Afgelopen maandag (16 maart 2026) las ik de column van Arie Elshout over Johan Cruijff. Daarin uit Elshout niet alleen bewondering voor de voetballer Johan Cruijff, maar ook voor ‘het fenomeen’ Cruijff, want, aldus Elshout, ‘Cruijff is meer dan voetbal alleen. Hij ontsteeg de wereld van de gewone voetbalstervelingen. Zijn…
Aan de bosrand waagden twee gaaien de oversteekvan een wak in de sneeuwzwangere lucht.En ik dacht aan mijn oude angstvoor het kwijlende monster uit het bos. Onder de dekking van mijn ouderszat ik destijds in een vakantiehuisjealleen stil te griezelen.Geen gordijnen, dus het beest uit het boskon ongehinderd naar binnen…
Vroeger zag ikop bepaalde dagen-wat die gemeen haddenheb ik nooit kunnen nagaan –zwarte vlekkenin een coupéraam.Ze waren voor mij een tekendat ik die dagbepaalde inzichten zou krijgen. Ik vroeg mij altijd afof andere treinreizigersdie optische verschijnselenook waarnamenof was ik de enigedie er oog voor hadzoals een migrainelijder alleen ismet zijn…
Studentes die nog een studievan het leven gingen maken. Hun huid zo onaanraakbaar dichtbijdat het schrijnde. Met ferme grip om hun slagwapenraakten ze me waar ze me raken konden. Ik stond hier twintig jaar geleden alde meiden even strijdlustig. Met gebogen hoofd hun slagen afwachteneen ballenjongen groen als gras. ©…
Aan de andere kantvan de donkere spiegelben je met me meegegaan.Je keek naar me, glimlachte,dronk koffie als ik dat deed,las het boek met me mee.Ik ken je wel, duistere vriend.Je bent, hoewel vlak naast me,dimensies verder.De gierende windlaat je haar onberoerd,de zwarte koudeert je niet.Bij het uitstappenlaat ik je achter…
Op deze eerste zonnige lentedag van 1996aan de J. Kazemierstraat in Veendamzittend tegenover een kerkhofprobeer ik mij mijn sterflijkheidte binnen te brengen(tegenover een begraafplaatsben je dat immers bijna verplicht)maar dat lukt nietgelukkig.Daarvoor fluiten de vogels te luidlachen de langs fietsende meiden te hardlopen de glazen verderopte snel vol met zonnestralen.…
