Niksen

‘Wat sta jij daar nou te niksen?’schamperde iemand eenstoen hij mij langduriguit een raam zag staren. Hij moest eens wetenhoeveel moeite het mij kostom elke keer weertot die staat te komen. © André Degen

Lees verder

Strijdkreet

Keurig, zoals men datvan mij verlangtlever ik mijn manuscriptin drievoud inals formulierenvoor de ambtelijke molensen wie weetglijd ik danbedaard als een zwaanop een stille vijverde Nederlandse letteren binnen.Beschaafd, zonder lawaai te maken,zoek ik mijn plaatsjein de Nederlandse poëziezoals een verlate schouwburggast schuifeltnaar zijn voorbehouden zetelterwijl ik GODVERDOMME door de stad…

Lees verder

Werkdag

Ik schraap mijn gezichtvan de spiegel.De afvoer is spreekbuisvan mijn vermoeidheid.Als ik opduikuit de wasbak,zijn mijn trekken dan weggespoeld? Ik hang mij opin de strop van fatsoenschuifel langsdichtgeplamuurde façades.De bus is een rijdende wachtkamer.Doordeweekser kan de dag niet zijn. Op de toetsenborden worden weerongehoorde rêverieën gespeeld.In mijn hoofd ligt grijze…

Lees verder

De kantoortuin – Hof van Eden

De kantoortuin, Hof van Eden? Nee, dat is natuurlijk overdreven, maar het is mijn wat wrevelige reactie op een serie artikelen in de Volkskrant Magazine van vandaag (23 mei 2020), waarin de geneugten van het zzp’schap in alle toonaarden worden bezongen. En waarin het kantoorleven wel erg ongunstig wordt afgeschilderd.…

Lees verder

Levenswijsheid

‘Je kunt de hele wereld leren kennenzonder je huis ooit uit te gaan.’Hoe graag wil ik die wijsheid onderkennenIn de tropen, aan de voet van een vulkaan.

Lees verder

Dat malle ding van bobbistiek

Vandaag (10 mei 2020, hé, Moederdag! Maar daar gaat het nu niet over.) lees ik dit artikel in de boekenbijlage van de weekendeditie van De Volkskrant. Ach, dacht ik, Leonie Kooiker dood. 92 is ze geworden. ‘Geen sneue dooie’ zouden mijn ouders gezegd hebben (maar die zijn nu zelf dood…

Lees verder

Afspiegeling

Terwijl al mijn poriëngeluidloos schreeuwende muilen wordenen ik de jouwe dempen wilheeft een mier meer lef dan ik.Jij slaat hem geërgerd van je kuit. Aan het ven, zo wonderlijk roerlooskniel ik neeren mijn ogen dwalentussen de schrijvertjesmet hun zinloze streken. ‘Wat zie je?’ vraag je naar de bekende weg.Je hurkt…

Lees verder

Een vogelsessie in de Onnerpolder

Hè, hè, vanmiddag (7 mei 2020) heb ik het eindelijk weer eens gedaan: lekker ouderwets vogelen (ik zie jullie opveren en hoor jullie uitroepen: Wáát?! Gaat André nu ook al zijn seksuele escapades met ons delen? Help! Red ons! Nee hoor, wees gerust, ik gebruik ‘vogelen’ in de betekenis van…

Lees verder

Het bureau van mijn vader

Het bureau staat nubij ons op zolder. Als er aan werd gebeldvluchtte mijn vaderdie schuilkelder in. Met de verschijningvan mijn moederdoemde kust veiligvoor hem op. Dankzij haar werd hijopgevouwen foetussteeds opnieuw geboren. Bij ieder opstaan dronk hijeen voorteugvan bevrijding. Ik heb ooit zelf geprobeerdin dat bureau te kruipenmaar ons zo…

Lees verder

Mijn vader was erbij

Er zijn mensendie mijn vaders aanwezigheidbij de wedstrijdGVAV – Ajaxop 15 november 1964– Cruijffs debuutop zeventienjarige leeftijd –in twijfel trekken. ‘Als iedereen die zegtdat hij erbij wasdie wedstrijd échtvanaf de tribuneshad geziendan hadden ze drie keerzoveel kaartjes moeten verkopen.’ Ik ben weerloostegen zulk geschampermaar als mijn vaderheeft gezegddat hij erbij…

Lees verder