Het bureau van mijn vader

Het bureau staat nu bij ons op zolder. Als er aan werd gebeld vluchtte mijn vader die schuilkelder in. Met de verschijning van mijn moeder doemde kust veilig voor hem op. Dankzij haar werd hij opgevouwen foetus steeds opnieuw geboren. Bij ieder opstaan dronk hij een voorteug van bevrijding. Ik…

Lees verder

Het aloude ontwaken

De lente kan nog maar net op eigen benen staan, om de zondooier is het vlies gebroken, een nieuwe generatie moet uit holen en burchten het land in. We snuiven sporen uit de lucht. We wijzen windhanen aan als wegwijzers en beloven hun richtingen te gaan. Sportvliegtuigjes omhangen de transparante…

Lees verder

Het aloude ontwaken

De lente kan nog maar net op eigen benen staan, om de zondooier is het vlies gebroken, een nieuwe generatie moet uit holen en burchten het land in. We snuiven sporen uit de lucht. We wijzen windhanen aan als wegwijzers en beloven hun richtingen te gaan. Sportvliegtuigjes omhangen de transparante…

Lees verder

Projectie

Mam, nu wij niet langer op de zoneweide liggen de badlakens verschoten zijn jouw jurk uitgelopen zie ik dat ook jouw jeugd blootstond aan de camera. Verkleedkleuren in optocht de projector schroeit het stof weg niet te lang stilstaan bij een dia anders brandt hij door. Als het donker maar…

Lees verder

Vogelaars

                                                                Voor Lieuwe Mensen legden hun korte blik af van alledag omhingen zich met de lange kijk. Onze gids legde de klok uit in de ruimte: ‘Zwarte stern op drie uur, brilduiker op zes uur.’ Hij leerde ons vogels te vangen zonder ze te kortwieken. Naarmate de dag vorderde kwam…

Lees verder

Hondse trouw

Zo zachtmoedig kunnen mensenogen niet kijken vooral niet bij de laatste injectie. De eennalaatste die de voordood inbracht verdreef eindelijk jouw pijn; je ogen verschoten ervan terug tot hun rustkleur. Je liet je gedwee de dood injagen en keek mij die dat meehielp te doen dankbaar aan. © André Degen

Lees verder

Roze Balletten

Deze zaak is te groot voor jou. Laat hem rusten. Jij hebt toch vrouw en kind? Nou dan. Een journalist had mij getipt over een geheimzinnig genootschap. Dus loerde ik op een afgelegen landgoed over de kasteelmuur. Had ik dat maar nooit gedaan: Wie eenmaal heeft gezien kan zijn ogen…

Lees verder

Teruggeworpen

‘Lees maar – er staat niet wat er staat’ en de dyslecticus die net weer moed begon te vatten omdat hij meer en meer greep kreeg op het geschreven woord begon weer te wanhopen. © André Degen

Lees verder

Lichtpuntjes

Het sterrenlicht is van voor de uitbarsting van pijn. In deze nacht kijk ik terug een tijd in toen het leed nog aan zijn ruimtereis naar de aarde moest beginnen. © André Degen

Lees verder

Zomervakantie

Op weg naar Zuid-Frankrijk, de caravan lag stabiel, de auto liep als een zonnetje en ons humeur bewoog zich in dezelfde sfeer stak mijn vader soms in zijn enthousiasme een duim omhoog naar een boer in het veld. Die vent dacht ongetwijfeld: Weer zo’n maffe toerist maar mijn vader zette…

Lees verder