Zomer in Reykjavik

Meeuwen scherp zeilend aan de windschreeuwen hun zeewijde vrijheid uitover het plein. Wij leggen aan bij terraseilandjesen nemen alvastvoldoende honinggeel licht integen de winterdie de ogen dichtdrukt. Vanonder de dikke donkerkorstkomt het plezier tot uitbarsting. In fonteinstralensproeit de middernachtzonde glazen binnen. © André Degen

Lees verder

Verantwoord dichten

Ik geef hierbij de randvoorwaarden aanvoor mijn toekomstige poëzie: Ik moet al dichtendniemand uitsluitenniemand voor het hoofd stoten. Negatieve kwalificaties alsdik, dom, lelijk, oud, enz.komen in mijn nog te schrijven gedichtenniet meer voor. Zwart, wit…, nee, kleurenkan ik beter ook niet noemen,en het verdient de voorkeurpersonen buiten beschouwing te laten.…

Lees verder

Uitvaart

‘Hé, zwaai es voor de foto!’En hij wuifde braaf vanaf het bovendeknaar zijn vrouw die hem met een klikweer uit zijn kader bevrijdde. Wie deze vakantiefoto zag kon wetendat zijn vrouw en kinderen meteen daarnaeen einde maakten aan zijn kort alleen zijn. Nu we dit kiekje terugzienin de diavoorstelling die…

Lees verder

Het Absurde

Schreeuwde hijop dat ultieme ogenblik integen alle filosofie?Non. Non! NON! Niet langer was de dood‘het uiterste nog nietvan het mens-zijnals kunnen zijn’ maar een Facel Vegadie de tijd uitreed. Het manuscript vande Eerste Mensals codicil. In zijn jaszakongebruikt treinkaartjevoor dezelfde reismet een alternatieveaankomsttijd. © André Degen

Lees verder

Een Witte Kerst, graag!

Sinds de Kerst niet meer wit isen het landschap tijdens die dagenniet langer toegedekt wordtdoor een koude, warme dekendie geluiden dempt, verdriet verzachten ruzies afkoeltlaat ik de kerstdagenliever blanco. Ik wil ’s winters buiten lopendat het knerpt,ingesneeuwd raken in een landschapwaar een tak aanrakensneeuwbuitjes losmaakt. Kijken naar wiegelende sneeuwvlokkenmet hen…

Lees verder

Conformist

Wereldleed teruggedrongen totknusse knisperkrant.Aan dat verticale tafelkleedsmul ik van ellende elders. Met miniatuurdrietandsloop ik suikergoedbouwsellaat dwergijsberg afsmeltenin duisterheet kaboutermeer. Als ik mij stilhoudtussen oude taartenkleertjeshondjes als disgenootgaat misschien aan mij voorbij wat bijtgraag aan mij snuffelen komtwaar kou en donker vrij spel hebbenterwijl ik alleen genoeglijk huiveren wilin een van…

Lees verder

Het ongewisse

Zal dit mijn laatste blikop de buitenwereld zijn:Vanuit een ziekenhuisbedstaren uit een raamdat niet open kannaar de traagvoortdrijvende wolkenen dan vanonder het tastbare dekwegglijden naar het ijle daarginds? Zal ik binnenkortmoeten vechtenvoor de luchtdie ik ooitachteloosgedachteloosuit luchtbedden perstetijdens wolkenloos kamperen? Ik heb de gevreesde infiltrantvan het lijf proberen te houdenmaar…

Lees verder

Reisgezel

Zonder mijn ruggesteun zakte hij ineen.Ik had de bodem uit zijn bestaan gehaald. Samen de halve aardbol over gereisdlagen hij en ik perfect in balans. Maar ik besloot een kind op die plek te hijsen.Sindsdien kijkt dat uitdagend de wereld in. Ik weet ook wel, ik nam te makkelijk afscheid.‘Oké,…

Lees verder

Die goeie ouwe tijd

Je kon nog gewoon over straat,verkeer was er nauwelijks.Als je overstakstopten auto’songedwongenzei men. Mensen deden uit principehun achterdeur niet op slot:Er kon altijd iemand binnenvallen.De overtuiging leefde toendat dat nog vertrouwd was. De melkboer zette gekochte zuivelgewoon bij mensen voor de deur.De flessen bleven ongemoeidnaar het scheen. Bij de bakker…

Lees verder

Altijd nabij

Zelfs als ik op de toppenvan mijn zintuigen leefis de dood nooit ver weg:Ik zie in het door orgasmevertrokken gezicht van een vrouwde uitdrukkingvan een stervende. © André Degen

Lees verder