Levenswijsheid

‘Je kunt de hele wereld leren kennenzonder je huis ooit uit te gaan.’Hoe graag wil ik die wijsheid onderkennenIn de tropen, aan de voet van een vulkaan.

Lees verder

Dat malle ding van bobbistiek

Vandaag (10 mei 2020, hé, Moederdag! Maar daar gaat het nu niet over.) lees ik dit artikel in de boekenbijlage van de weekendeditie van De Volkskrant. Ach, dacht ik, Leonie Kooiker dood. 92 is ze geworden. ‘Geen sneue dooie’ zouden mijn ouders gezegd hebben (maar die zijn nu zelf dood…

Lees verder

Afspiegeling

Terwijl al mijn poriëngeluidloos schreeuwende muilen wordenen ik de jouwe dempen wilheeft een mier meer lef dan ik.Jij slaat hem geërgerd van je kuit. Aan het ven, zo wonderlijk roerlooskniel ik neeren mijn ogen dwalentussen de schrijvertjesmet hun zinloze streken. ‘Wat zie je?’ vraag je naar de bekende weg.Je hurkt…

Lees verder

Een vogelsessie in de Onnerpolder

Hè, hè, vanmiddag (7 mei 2020) heb ik het eindelijk weer eens gedaan: lekker ouderwets vogelen (ik zie jullie opveren en hoor jullie uitroepen: Wáát?! Gaat André nu ook al zijn seksuele escapades met ons delen? Help! Red ons! Nee hoor, wees gerust, ik gebruik ‘vogelen’ in de betekenis van…

Lees verder

Het bureau van mijn vader

Het bureau staat nubij ons op zolder. Als er aan werd gebeldvluchtte mijn vaderdie schuilkelder in. Met de verschijningvan mijn moederdoemde kust veiligvoor hem op. Dankzij haar werd hijopgevouwen foetussteeds opnieuw geboren. Bij ieder opstaan dronk hijeen voorteugvan bevrijding. Ik heb ooit zelf geprobeerdin dat bureau te kruipenmaar ons zo…

Lees verder

Mijn vader was erbij

Er zijn mensendie mijn vaders aanwezigheidbij de wedstrijdGVAV – Ajaxop 15 november 1964– Cruijffs debuutop zeventienjarige leeftijd –in twijfel trekken. ‘Als iedereen die zegtdat hij erbij wasdie wedstrijd échtvanaf de tribuneshad geziendan hadden ze drie keerzoveel kaartjes moeten verkopen.’ Ik ben weerloostegen zulk geschampermaar als mijn vaderheeft gezegddat hij erbij…

Lees verder

Pas de deux

Dezer dagen gaan wij op straatmet vreemden een dans aan.Als tegenliggersnaderen we elkaarmet een knik, een glimlach, een groet,lopen metuit nood geboren hoffelijkheidin een boogom elkaar heentrekken magische halve cirkelshouden afstandals twee positiefgeladen lichamen. Eens kijken wij terugop deze straatrituelenals een volksdansop een marktvoor oude ambachten. © André Degen

Lees verder

De grutto gaat het korhoen achterna

Ik weet het, we hebben in deze door het coronavirus geteisterde tijden bijna de morele plicht om vol te houden, niet bij de pakken neer te gaan zitten en positief te blijven (sterker nog, als het aan deugkoningin Claudia de Breij ligt, moeten we bevrijdend zingen, vechten, huilen, bidden, lachen,…

Lees verder

Het Verre Westen

Er zijn oorlogsstrepen verschenenop de wangenvan het Vrijheidsbeeld. De muren van New York zweten.De leidingen zijn verstoptmet opgehoest roodsel. Manhattan zalneergekeken worden.Boordwitte mensenmet roeten koppenzullen zich als lemmingenstorten uitflatgebouwen vol vuur. Coyotes zullennaar steden trekkenagenten aankwijlenmet hun rictus. Vulkanen rijpen vurigdoor Amerika’s opperhuid.De slangen verloren niksvan hun venijn.Uit alle uithoekenkruipen…

Lees verder

Nooit weer naar Las Vegas

Gisteren (23 april 2020) las ik in De Volkskrant de column van Sylvia Witteman. Daarin kijkt de ik-persoon (verwar nooit de ik in een boek/column met de auteur!) op een gegeven moment terug op haar reis naar Las Vegas, waar ze is geweest met ‘huisgenoot P.’ (waarin wij eigenlijk niet…

Lees verder