Afrekening

Ik stap La Grâce binnen en zie hem zitten verzakt en verzopen. Als ik hem aanspreek neemt Matroos Vos zorgzaam het boek dat hij las uit zijn handen, behoedzaam zoals een zuster bij een geesteszieke. Ik vraag of hij een paar minuten voor mij heeft. Maar hij houdt geen audiëntie…

Lees verder

Levende legende

‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’ Het nieuwe boek blijft hangen. De schrijver voor wie het geheugen een kwelling was herkent zijn bevrijder niet. Stukken hersenschors drijven in troebel oogwater. Op zijn verjaardag geen jaartje ouder opgenomen in tijdloosheid. ‘Als ik doodga word ik onverdwijnbaar of hoe heet dat ook…

Lees verder

Bij de volgende toon is het… nu eindelijk stil

Kent u hem nog? Een oude, bakelieten telefoon. Het is er dan toch van gekomen: de verbinding met de vrouw die vanuit een luchtledig, een tijdloos universum tot je sprak en commentaarloos bijna een kwart eeuw lang de juiste tijd doorgaf is verbroken. Al jaren geleden schreef ik het volgende…

Lees verder

Oktoberloof

Het licht zo dun dat het door de nerven valt. De zon draait zich af, het schrale verwaaien staat om de hoek. Ik keek dwars door een kleuter heen in wie aders roestrood wegen banen. Vanonder scheefgezakte stoeptegels tasten rimpelarmpjes naar een zeepbel hemel. © André Degen

Lees verder

God gaf hem alles

Ik sleep mijn hoofd naar de psychiater. Ik zeg: ‘Hoe kon ik mijzelf ooit gelukkig verklaren? Terwijl toch duidelijk is: De gelukkigste man op aarde is Mick Jagger.’ Hij is over de zeventig chronisch gezond niet kaal niet dik neukte lekkere wijven bij de vleet, snoof, tripte, zoop en maakte…

Lees verder

Grondrecht

Soms koop ik een parkeerticket leg dat, net als anders, achter de voorruit van mijn auto. Ik ga dan niet de stad in maar blijf uren zitten achter mijn stuur. Stil genietend van het feit dat niemand mij in die tijd dat reepje grond betwisten zal. Ik koop dat stukje…

Lees verder

Determinatie

Met zijn gezang bakent de merel het territorium af waarbinnen mijn vader zich altijd prima thuis voelde. Met mijn verrekijker speur ik bosrand en akkerzoom af op zoek naar ongeziene vogels in de hoop als onvoorziene dwaalgast mijn vader te zien overkomen uit niemandsland. En verdomd: Met zijn kenmerkende loopje…

Lees verder

Confrontatiespiegel

Je blik zeilt schuin aan die van de fotograaf weg van mij. Over de hordes worden je ogen heiig van de verte waaruit de onkenbare bekende zal naderen. Je kijkt ernstiger dan volgens je jeugd aannemelijk is. In je strakke truitje waarin de motten geen gaten zullen vreten verheft zich…

Lees verder