Als jongenbleef ik eens hangenvoor een Parijs café. In de deuropeningstond een chansonnierliederlijk te wezen. Ik verstond al genoeg Fransom te snappendat hij de wereld schuin toezong maar te weinigom te vattenwaar men nouzo’n lol om had. Weer terug in het kielzogvan mijn ouderswist ik: Geluk isin Au Rendez-vous des…
We delen ons bloedmet de muggenherstellen de balansmet rode wijn.Ons lichaam merkt het verschiltoch niet meer op. In een kuip badend van lichthouden we onszelf veiligterwijl we worden omgevendoor donkere stammen. Een auto rijdt dwarsdoor het stuk heenmaar blijft in zijn eigen tijden wij in de onze. De sterren die…
Hou op met stenen stapelenin de vrije natuurvoor een overleden vader, broer, collega.Laat ze met rust! Brand maar een kaarsjein de kerk of bij je thuis. Stenen willen stil liggen;hun diepste wens isroerloosheid. Pas als hun tijd gekomen isrollen ze uit zichzelf daarnaartoewaar ze uiteindelijktot in alle eeuwigheidstil zullen liggen.
Ik vroeg eens aan mijn opa(hij was stuurman geweestop de grote vaart):‘Waar is het avontuur?’ Ik had namelijk boeken gelezenwaar de zee schuimdevan de levenslust en de onrustdie nooit stil komt te liggenen waar de zeilen bol stondenvan de jeugdige geestdriftnaar andere werelddelenwaar niet alleende dieren nog wild waren. Mijn…
Om ons heenspanden wij opnieuwhet membraan tussenbuiten en binnen. Maar voorlopig zijn we weeruitgezomerd.De campingbeheerderheeft de slagboom neergelatentussen ons speelterreinen de buitenwereld. De rupsenpoppenliggen op zolderte wachten ophet lichte seizoenwanneer ze zich wederomuitvouwen mogennaar het open licht. Als het ruisen weer begintin nu naar nul gedraaide gasstelletjesin de bomenin ons…
Telkens als ik rechtdoor wilgaan de zinnenkromtrekkende bewegingen makensluipen starenmet fonkelogennaar het kampvuurkom maarkom maar dichterbijlikken de vlammen. © André Degen
De weg verzandt er.Een generatorhoudt het leven op gang.De siësta rekt zichgeeuwend lang. Klokkenwijzers waden doorde stroperige hitte. Soldaten in hun observatiepostkijken toe op de demarcatielijntussen rimboe en beschaving. Tussen de bomenzijn uitheemse stammen verschenen. Als de nachtzwaar begint te ademendraait het kamermeisjemij haar rug toeen buigt iets te diepover…
Twee lichamen geledenhadden wij hiereen liefde begaanOp de tijd verstoven woordenlagen uitin tot aarde weergekeerdewolkenformaties. Nu, op stukgelopen paden,keken wij het geluk in de rug.Rondom onsklonk de verte dichterbij.Achter de coulissenreden treinenmensen uit elkaar. In de takken hingende spinsels van weleer.In de struiken lagen nogonzichtbaar de strikken.Everzwijnendolle schatgravershadden de aarde…
Vanuit onze leunstoellosten wij moorden opbord op schootnadenkend snijdendin een mals stukje vlees. Door een confrontatiespiegelkeken wij bij mensen naar binnenmet levens overhoopgeschoten.Zelf bleven wijbuiten schot. Om het plaats delicttrokken wijhet vertrouwde schermtegen inkijkersliftten mee met rechercheurshielden onze eigen debriefing. Omdat het altijd laat werdging moeder rond met toastjes,vader schonk…
In terrassen ligt het tempelcomplextegen de bergwand aan.De geest moet dus klimmenom de moedertempel te ontstijgenen het goede zicht te krijgen. De bamboestakenaan weerszijden van de tempelingangzijn tot instrument gekerfdom vanuit die pijn het leeduit alle windrichtingen te bezingen. Bij totale windstiltekomt een adem van verre zich uitblazenin deze windorgelpijpen.…
