Vanaf een caféterras in de binnenstadtil ik mijn bierglas op in schertsende toostnaar een studente op de tweede verdiepingterwijl ik natuurlijk wel weetdat ik nooit op haar hoogte kan komen. Ze vormt een vluchtig schilderijpuur door in het kadervan het open raam te staanlosjes aan haar haar te frunnikenen achteloos…
Een mij passende manierom uit het leven te vliegen:Een hemelbegrafenis. Ja, dit is mijn laatste wens:Naar Tibet worden overgevlogenwanneer ik alle tijdzonesachter mij heb gelaten. Daar de bergen ingedragen wordenen op het dakterras van een Toren van Stiltedoor een ragyapa aan stukken gesneden worden. En dan als offer dienen voor…
Bij een foto van Marilyn Monroe van Philippe Halsman uit 1952 Haar halfgesloten ogenlaten de lelijke wereldmaar voor de helft toe. Haar mond is geopendom de van alledaagsheidvrij gewassen tandente omlijstenmet gevaarrode lippen. Haar jurk is al begonnenaan de afdaling.De fotograaf magdie neergang stilleggen. Haar jurk hangtvan vouwen aan elkaarwil…
De Aarde staakte haar verzetvan groen van geluidvan zuurstof van levenen sloot zich aan bijde stille meerderheidvan de andere hemellichamenzweeg voortaan meemet de kille kosmos. © André Degen
‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’Het nieuwe boek blijft hangen.De schrijver voor wie het geheugeneen kwelling washerkent nu zijn bevrijder niet. Stukken hersenschors drijvenin troebel oogwater. Op zijn verjaardag is hijgeen jaartje ouderopgenomen in tijdloosheid. ‘Als ik doodgaword ik onverdwijnbaarof hoe heet dat ook alweer?’ © André Degen
Zoals sommige moedersde versteende foetusvan de verduisterde helftvan hun tweelingtorsen in hun borstzo draag ik deze zomerwandelingeen dode vriend in mij mee. Ik wil een beeld van hem bewarenvan veerkrachtigde blik naar de zon. We lachten tegen de klippen opsprongen huizenhoogdeinden op festivalstot in de nokvan de feesttent. Ik vertel…
Ik volgde het bijvak filosofie.Mijn medestudentenallen Marx-discipelenhielpen de docent ijverig meeFriedrich Nietzsche te filerenwaarna hij door de gehaktmolen werd gehaald van Professor Doktor Hanz Heinz Holzeen naam als drie harde tikkenrecht in je gezichtlinks, rechts, links. De grote filosoof uit Röcken, zo leerde ikbleek een impressionistische beuzelaar.Hoe kon dat ook…
Zijn voet schreef poëzie,verhief parabooltot stijlfiguur. Hij schudde de zwaartekrachtvan zich afzette zijn schaduwop het verkeerde been. Met de onmogelijke goaltrapte hijde sterflijkheid van zich af. © André Degen
Aan de bosrand waagden twee gaaien de oversteekvan een wak in de sneeuwzwangere lucht.En ik dacht aan mijn oude angstvoor het kwijlende monster uit het bos. Onder de dekking van mijn ouderszat ik destijds in een vakantiehuisjealleen stil te griezelen.Geen gordijnen, dus het beest uit het boskon ongehinderd naar binnen…
Vroeger zag ikop bepaalde dagen-wat die gemeen haddenheb ik nooit kunnen nagaan –zwarte vlekkenin een coupéraam.Ze waren voor mij een tekendat ik die dagbepaalde inzichten zou krijgen. Ik vroeg mij altijd afof andere treinreizigersdie optische verschijnselenook waarnamenof was ik de enigedie er oog voor hadzoals een migrainelijder alleen ismet zijn…
