Twee lichamen geledenhadden wij hiereen liefde begaanOp de tijd verstoven woordenlagen uitin tot aarde weergekeerdewolkenformaties. Nu, op stukgelopen paden,keken wij het geluk in de rug.Rondom onsklonk de verte dichterbij.Achter de coulissenreden treinenmensen uit elkaar. In de takken hingende spinsels van weleer.In de struiken lagen nogonzichtbaar de strikken.Everzwijnendolle schatgravershadden de aarde…
Vanuit onze leunstoellosten wij moorden opbord op schootnadenkend snijdendin een mals stukje vlees. Door een confrontatiespiegelkeken wij bij mensen naar binnenmet levens overhoopgeschoten.Zelf bleven wijbuiten schot. Om het plaats delicttrokken wijhet vertrouwde schermtegen inkijkersliftten mee met rechercheurshielden onze eigen debriefing. Omdat het altijd laat werdging moeder rond met toastjes,vader schonk…
In terrassen ligt het tempelcomplextegen de bergwand aan.De geest moet dus klimmenom de moedertempel te ontstijgenen het goede zicht te krijgen. De bamboestakenaan weerszijden van de tempelingangzijn tot instrument gekerfdom vanuit die pijn het leeduit alle windrichtingen te bezingen. Bij totale windstiltekomt een adem van verre zich uitblazenin deze windorgelpijpen.…
De vlinders klappende bladen omvan het zomerdagboek.Op een presenteerblaadjereikte de serveerster onsde glans van de dag aan.Het laatste nectaruit de kelken drinken.In reuzenketels blijft menhet brouwsel aanmakendat ons weerbaar maken moettegen een brute winterinval. © André Degen
Vanaf een caféterras in de binnenstadtil ik mijn bierglas op in schertsende toostnaar een studente op de tweede verdiepingterwijl ik natuurlijk wel weetdat ik nooit op haar hoogte kan komen. Ze vormt een vluchtig schilderijpuur door in het kadervan het open raam te staanlosjes aan haar haar te frunnikenen achteloos…
Een mij passende manierom uit het leven te vliegen:Een hemelbegrafenis. Ja, dit is mijn laatste wens:Naar Tibet worden overgevlogenwanneer ik alle tijdzonesachter mij heb gelaten. Daar de bergen ingedragen wordenen op het dakterras van een Toren van Stiltedoor een ragyapa aan stukken gesneden worden. En dan als offer dienen voor…
Bij een foto van Marilyn Monroe van Philippe Halsman uit 1952 Haar halfgesloten ogenlaten de lelijke wereldmaar voor de helft toe. Haar mond is geopendom de van alledaagsheidvrij gewassen tandente omlijstenmet gevaarrode lippen. Haar jurk is al begonnenaan de afdaling.De fotograaf magdie neergang stilleggen. Haar jurk hangtvan vouwen aan elkaarwil…
De Aarde staakte haar verzetvan groen van geluidvan zuurstof van levenen sloot zich aan bijde stille meerderheidvan de andere hemellichamenzweeg voortaan meemet de kille kosmos. © André Degen
‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’Het nieuwe boek blijft hangen.De schrijver voor wie het geheugeneen kwelling washerkent nu zijn bevrijder niet. Stukken hersenschors drijvenin troebel oogwater. Op zijn verjaardag is hijgeen jaartje ouderopgenomen in tijdloosheid. ‘Als ik doodgaword ik onverdwijnbaarof hoe heet dat ook alweer?’ © André Degen
Zoals sommige moedersde versteende foetusvan de verduisterde helftvan hun tweelingtorsen in hun borstzo draag ik deze zomerwandelingeen dode vriend in mij mee. Ik wil een beeld van hem bewarenvan veerkrachtigde blik naar de zon. We lachten tegen de klippen opsprongen huizenhoogdeinden op festivalstot in de nokvan de feesttent. Ik vertel…
