Op deze eerste zonnige lentedag van 1996aan de J. Kazemierstraat in Veendamzittend tegenover een kerkhofprobeer ik mij mijn sterflijkheidte binnen te brengen(tegenover een begraafplaatsben je dat immers bijna verplicht)maar dat lukt nietgelukkig.Daarvoor fluiten de vogels te luidlachen de langs fietsende meiden te hardlopen de glazen verderopte snel vol met zonnestralen.…
De aarde had niet groter hoeven wordendan een zandbak.En alles kwam goedomdat vader het zei. Het venster op de wereldwas gewoon zwartwiten de wereld kwam tot onsover twee bedaarde kanalen. Op die avonden sneeuwde het zachtwarmook buiten de beeldbuis.De gordijnen lieten geenongerechtigheid door. Wanneer ik uit dromen opsniktehet is niet…
Wel een wijntjemaar nooit te veel.De volgende morgenfris weer op, nietwaar?Avontuur?Kom op, mensen,dat is toch ietsuit een jongensboek?Wat? Drie dagen losgaanop een festival?Das war einmal.Jullie hebben gekampeerdin een tenten geslapen op een luchtbed?Toen ik twintig was, ja,maar dat kan mijn rug niet meer aan.Nee, ik vind het wel best zo:Tijdens…
Was je tocht tot nu toede moeite waard?Ik hoop het, want bedenkvoor je verder gaat: Met wat er nu in je rugzak zitzul je het de rest van je reismoeten doen. ‘Een heel leven voor je’ligt mijlenver achter je.Je laatste paar bergschoenenheb je lang geleden gekocht. -Ik sta stil, kijk…
Tussen twee duisternissenheeft mijn spetterkaarsjeeven fel gebrand. © André Degen
Sinds de Kerst niet meer wit isen het landschap tijdens die dagenniet langer toegedekt wordtdoor een koude, warme dekendie geluiden dempt, verdriet verzachten ruzies afkoeltlaat ik de kerstdagenliever blanco. Ik wil ’s winters buiten lopendat het knerpt,ingesneeuwd raken in een landschapwaar takken aanrakensneeuwbuitjes losmaakt. Kijken naar wiegelende sneeuwvlokkenmet hen traag…
Volgens het boekjewaarvan wij de zinnenhelemaal uitliepenlag het dorp van onderkomenaan de andere kantvan de bladzijde. Links deinden bomendoor onzichtbare branding.Een hert aan de bosrandstak de kop opkeek mij secondenlang aan;een blik die een telescoopvizierdoorborend maakt. Vele vogelswaren onze hoofdenin- en uitgevlogen. Nu liepen wede laagstaande zonzo in de armen.…
Ik schraap mijn gezichtvan de spiegel.De afvoer is spreekbuisvan mijn vermoeidheid.Als ik opduikuit de wasbak,zijn mijn trekken dan weggespoeld?Ik hang mij opin de strop van fatsoenschuifel langsdichtgeplamuurde façades.De bus is een rijdende wachtkamer.Doordeweekser kan de dag niet zijn.Op de toetsenborden worden weerongehoorde rêverieën gespeeld.In mijn hoofd ligt grijze boetseerkleite grijp…
(Vandaag onder de rubriek ‘Gedicht van de week’ bij uitzondering een prozagedicht. Ik doe dat omdat het over John Lennon gaat en dat vond ik natuurlijk passend op zijn sterfdag -AD-) Hij loopt de vliegtuigtrap af – langzaam, blijft even dralen tussen hemel en aarde, alsof hij denkt: waar hoor…
Een dichter is nooit jong geweest.Getijdelijk stromen hemeeuwige waarheden in en uit.In zijn oog is allesal verkeken tot herinnering.Zijn gezicht is eindpuntvan het licht van dode sterren.Een dichter is nooit jong geweest. © André Degen
