Tijdens het bijvak filosofie,mijn medestudentenallen Marx-discipelenhielpen ijverig meeFriedrich Nietzsche te filerenwaarna hij vakkundigdoor de gehaktmolen werd gehaald van Slager Doktor Hanz Heinz Holzeen naam als drie harde tikkenrecht in je gezicht. De grote filosoof uit Röcken, zo leerde ikbleek een impressionistische beuzelaar.Hoe kon dat ook anders?Hem waren nooitde inzichten deelachtig…
De bomen hebben het aanschouwden zijn dus schuldig?Omdat ze gewoon maardoorgroeiden? Omdat hun enige commentaar is:bladergeruis? Is een boom schuldigomdat hij zijn lichaammoet geven voorgalgen en guillotinesspoorbielzendie treinenover zich heenlaten lopenen mensenhelpen wegvoerennaar het eindstation? De bomen hebbenhet gegil van gevangenenin zich opgenomen;zij hebben die uitstootvan wanhoopomgezet ingroen leven. ©…
Door het cordonom haar vaderlandsmokkelde zij een bloemdie ging openstaannaar het weidsere Nederland. Uit haar mond wil ikhet Chinese karakter verstaan.‘Bij shî, zijn,de tong naar beneden krullen.’ Ik laat mijn oren hangennaar haar lippen. Geduldig zet zij over en weerwoorden over.Als zij lachtgaat het venster opennaar een zonnige meisjeskamer.Zij lacht…
De muren tussen buitenen binnen verhaalzijn opgelost.Het hele bos souffleert.Bomen zijn de vaste figuranten.De woorden worden hiernatuurlijk gedragen.Rondom het toneel valt vloeiendhet zwarte doekover de toeschouwers.De elementen hebben directe toegangtot het stuk.De toneellamp in de noklicht de poëzie uitde werkelijkheid. De wegzeilende zomerzindert meein het hartstochtelijk slotapplaus.Wij weten: de laatste…
Als jongenbleef ik eens hangenvoor een Parijs café. In de deuropeningstond een chansonnierliederlijk te wezen. Ik verstond al genoeg Fransom te snappendat hij de wereld schuin toezong maar te weinigom te vattenwaar men nouzo’n lol om had. Weer terug in het kielzogvan mijn ouderswist ik: Geluk isin Au Rendez-vous des…
We delen ons bloedmet de muggenherstellen de balansmet rode wijn.Ons lichaam merkt het verschiltoch niet meer op. In een kuip badend van lichthouden we onszelf veiligterwijl we worden omgevendoor donkere stammen. Een auto rijdt dwarsdoor het stuk heenmaar blijft in zijn eigen tijden wij in de onze. De sterren die…
Hou op met stenen stapelenin de vrije natuurvoor een overleden vader, broer, collega.Laat ze met rust! Brand maar een kaarsjein de kerk of bij je thuis. Stenen willen stil liggen;hun diepste wens isroerloosheid. Pas als hun tijd gekomen isrollen ze uit zichzelf daarnaartoewaar ze uiteindelijktot in alle eeuwigheidstil zullen liggen.
Ik vroeg eens aan mijn opa(hij was stuurman geweestop de grote vaart):‘Waar is het avontuur?’ Ik had namelijk boeken gelezenwaar de zee schuimdevan de levenslust en de onrustdie nooit stil komt te liggenen waar de zeilen bol stondenvan de jeugdige geestdriftnaar andere werelddelenwaar niet alleende dieren nog wild waren. Mijn…
Om ons heenspanden wij opnieuwhet membraan tussenbuiten en binnen. Maar voorlopig zijn we weeruitgezomerd.De campingbeheerderheeft de slagboom neergelatentussen ons speelterreinen de buitenwereld. De rupsenpoppenliggen op zolderte wachten ophet lichte seizoenwanneer ze zich wederomuitvouwen mogennaar het open licht. Als het ruisen weer begintin nu naar nul gedraaide gasstelletjesin de bomenin ons…
Telkens als ik rechtdoor wilgaan de zinnenkromtrekkende bewegingen makensluipen starenmet fonkelogennaar het kampvuurkom maarkom maar dichterbijlikken de vlammen. © André Degen
