Uit het leven gegrepen

Voor Harry                    

Bij de uitgang

van het crematorium

stond een piepjong meisje

ingezet als tegenspeelster

van de dood.

 

Ze deelde gedenkprentjes uit

waarop stond

hoe de familie graag wilde

dat hij naar buiten trad.

 

Beide armen in de lucht

alsof hij onzichtbaar gewicht

moeiteloos optilde. Tjoep.

 

Hij had de zee

achter zich staan.

Dat was toen overal

nog zomer heerste.

 

Even later

zat ik alweer

zonnestralen te slurpen

morste uit beide mondhoeken.

Lachend.

 

Ik moest me schamen

voor het verspillen

van zoveel overvloed.

 

Maar dat deed ik niet.

Hij zou het me verboden hebben.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *