De dag der doden

Op deze dag

stellen wij

een bibberig lichtje

tegenover

de massieve duisternis.

 

Wankel waakvlammetje

waar de onvermoeibare ademtocht

rakelings overheen scheert.

Elk jaar moeten de verstomden

weer komen met hun verhaal

om bij ons

in het gevlij te blijven.

Maar het rumoer om ons

zwelt aan, terwijl zij,

tot onze niet geringe ergernis,

geen enkele moeite doen

hun stem te verheffen.

Nee, wij moeten ons

maar naar hen toe buigen

onze oren

naar hen laten hangen.

Alle inspanning komt

van deze kant.

Wij kunnen de doden

niet hoog houden,

ze ontglippen ons

zoals rotte aardappels

snotterig

tussen je vingers

weglopen.

Elke keer

als wij hen

de rug toekeren

voelen wij de kou

dieper in hun botten sluipen.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *