Gedicht van de week

Ononderbroken

Mam, hoewel jij net als ik
niet in God geloofde
komt het ons nu beter uit
maar wel
van een hiernamaals
uit te gaan.

Want ik wil onze gesprekken
niet laten onderbreken
door zoiets plats
als de dood.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Ballonvaart

Tijdens een ballonvaart
zeg ik tegen mijn ouders:
‘De waren reden
dat ik jullie dit aanbied
is dat de erfenis
mij toevalt
als ik jullie
overboord kieper.
Ik heb het al
met de kapitein
op een akkoordje gegooid.’

Lachend blijven ze
op de bodem van de mand vertrouwen
waaronder toch een halve kilometer
doorval ligt.

Wij konden het altijd al
prima uithouden met elkaar
op de vierkante meter.

Eens moet ik ze
over de rand
helpen
een luchtballon in
van een kapitein
met wie ik het niet
op een akkoordje gooien kan.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Nienoord

Ik wil geloven
dat de eiken
op mij gewacht hebben.

Ik kijk wederom
door het open kathedralendak
een zondagmiddagwandeling in.

In de volière
exotische vogels
een gaasdikte
van hun vrijheid af.

Het meisje dat door legende
in de grot hier
was opgesloten
had de muren aangekleed
met haar parelmoer
rocaille-leed.

Ze is voorgoed gevlogen
omdat haar tijd
erop zat.

En daar, in het koetshuis
waar ik met een prinses
zonder gevolg
een uitbraak
in scène zette
in een karos
met paarden
door de nacht gedekt
naar een bestemming
die zich raden liet.

De modelspoorlijn
bracht mij binnen
een pygmeeënbos.

Bij de kinderboerderij
de welkomstpapegaai
door zijn slavenenkelband
gehouden aan
zijn toonloze triangel
de tropen
uit zijn veren gelopen
weggezet
als plumeau.

De geitjes gelukkig
even onnozel gebleven.

Uit het zwembad
blijft mij iets roepen
onverstaanbaar
onsamenhangend
over de groene hagen heen
het diepe in
het warme diepe in.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Lotsbestemming

Na al die jaren ben ik
bij nadere beschouwing
toch blij met het oordeel
dat een lerares
mijn ouders
tijdens een tienminutengesprek
toevertrouwde:
‘Hij ziet alle vogels vliegen.’

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Majesteit

Een godin
liet de witte stola
glijden van haar
hemelse schouders
en stond daar toen
in volle présence
in de
doorluchtige koepeltent
waar een koord voor haar
de grens was tussen
twee oneindigheden.

Wij keken op
en de adem
gleed ons terug
in de keel.

Haar machtigstille voortschrijden.

Even legde elk ding
op de wereldwijde zonneweide
zich bij zijn schaduw neer
lag ermee in evenwicht.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Beslissend punt

Die hele partij
had ik al
buitencategorie geslagen.

Vanuit de hoogte
had Jacco Elting
mijn slagen bijgestuurd.

‘Door de knieën,
kijk naar de bal,
schouder naar het net,
verplaats je gewicht steeds
naar voren.’

En toen: ’t beslissend punt.
De wereld trok samen
om de parallellen en meridianen
van mijn racket.

Rondom mijn slagwapen
was windstilte.
De slinger stond
op zijn hoogste punt.

In mijn hijgen
kroop een snik mee omhoog
omdat Jacco er niet bij kon zijn.

Alle technieken
van hem geleerd
kwamen samen
simultaan.

Eindelijk eens
op tijd bij de bal
in het hart
van mijn bespanning
ver genoeg
door de knieën
en uitgezwaaid
volgens het boekje.

Meteen na afloop
moest ik
de sporen uitwissen
van de strijd.

De rest van mijn speeltijd
nabeschouwing
van die ene bal.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather