Zeegat

In de taveerne verwacht ik slingerlampen als windkracht tien opsteekt onder bonken skuumkoppe op de lippen, uitgebeten taal zegt me dat ze hier brandewijn drinken gestookt van zeewier en mosseldrab bij vuren van wrakhout en volle maan uitrollen over de zoete zilte van aan wal getrokken zeemeerminnen slapen op kussen…

Lees verder

De dag der doden

Op deze dag stellen wij een bibberig lichtje tegenover de massieve duisternis.   Wankel waakvlammetje waar de onvermoeibare ademtocht rakelings overheen scheert. Elk jaar moeten de verstomden weer komen met hun verhaal om bij ons in het gevlij te blijven. Maar het rumoer om ons zwelt aan, terwijl zij, tot…

Lees verder

Uit het leven gegrepen

Voor Harry                     Bij de uitgang van het crematorium stond een piepjong meisje ingezet als tegenspeelster van de dood.   Ze deelde gedenkprentjes uit waarop stond hoe de familie graag wilde dat hij naar buiten trad.   Beide armen in de lucht alsof hij onzichtbaar gewicht moeiteloos optilde. Tjoep.  …

Lees verder

De eerste Vaderdag zonder vader

Mijn eerste Vaderdag (15 juni 2014) zonder vader. Dat is even wennen. Hieronder mijn gedicht Tekens dat ik speciaal voor mijn vader heb geschreven (overigens al jaren v��r zijn dood):                   Tekens   Mijn vader was leraar. Laten we daarom zeggen dat de krijtstrepen daarboven door hem zijn getrokken.…

Lees verder

Majesteit, een gedicht voor u

Hare Koninklijke Hoogheid M�xima © tauserver.wtb.tue.nl   Vandaag (17 mei 2014) viert Onze Konkinklijke Hoogheid haar 43e verjaardag. Allereerst natuurlijk gefeliciteerd Majesteit! Ik had al eerder – op Koningsdag – een gedicht voor haar geschreven, toen Fred de Graaf uiteraard niet aan de billen van Maxima zat:   Majesteitsschennis  …

Lees verder

Op retour

Ik wil mijn dementerende vader gewezen leraar Frans nog eenmaal meenemen naar Zuid-Frankrijk langs velden vol zonnebloemen.   Die noemde hij steevast ‘een leger in slagorde dat wacht op bevelen van de zonnegod.’   Hij vond dat een mooie vergelijking van zichzelf. Ik vind dat nu ook.   Voor de…

Lees verder

Op retour

Voor mijn vader Ik wil mijn dementerende vader gewezen leraar Frans nog eenmaal meenemen naar Zuid-Frankrijk langs velden vol zonnebloemen. Die noemde hij steevast ‘een leger in slagorde dat wacht op bevelen van de zonnegod.’ Hij vond dat een goede vergelijking van zichzelf. Ik vind dat nu ook. Voor de…

Lees verder

Palimpsest

Een verhaal, weggekrast, overschreven, wordt weer weggewist. De bladen gaan om en om. Tranen slaan te pletter tot inktpatronen op dit vlak. Vroegere landschappen schemeren hier doorheen; eerdere vrouwen zitten achter dit venster te kijk.   Wie hier achter zit kijkt terug in de tijd.

Lees verder

Zandloper

Voor Julien Jouw entree leek op een zandloper: vanuit de ene weidsheid via een engte viel je een andere ruimte binnen.   Ook voor jou is het langsschuren van zandkorrels begonnen al sta je daar nog niet bij stil als je zo meteen kastelen schept uit het strand.

Lees verder

Ultieme vernedering

In de Aktie Maxi graai ik rond in het massagraf voor verongelukte auteurs.   Daar heb ik- hoe bestaat het De Gebroeders Karamazow bij de kladden.   ‘De spanning van een misdaadroman de wereldbeschouwelijke taal van een filosofische roman en de psychoanalyse van een psychologische roman maken De Gebroeders Karamazow…

Lees verder