Was je tocht tot nu toede moeite waard?Ik hoop het, want bedenkvoor je verder gaat: Met wat er nu in je rugzak zitzul je het de rest van je reismoeten doen. ‘Een heel leven voor je’ligt mijlenver achter je.Je laatste paar bergschoenenheb je lang geleden gekocht. -Ik sta stil, kijk…
Tussen twee duisternissenheeft mijn spetterkaarsjeeven fel gebrand. © André Degen
Sinds de Kerst niet meer wit isen het landschap tijdens die dagenniet langer toegedekt wordtdoor een koude, warme dekendie geluiden dempt, verdriet verzachten ruzies afkoeltlaat ik de kerstdagenliever blanco. Ik wil ’s winters buiten lopendat het knerpt,ingesneeuwd raken in een landschapwaar takken aanrakensneeuwbuitjes losmaakt. Kijken naar wiegelende sneeuwvlokkenmet hen traag…
Vandaag (27 december 2025) is het derde kerstdag. Dat betekent dat, als het goed is, de gourmetdampen weer zijn opgetrokken en de lege wijnflessen in de glasbak zijn gegooid. Hopelijk is de vlam niet in de pan geslagen bij de discussies met de (schoon)familie aan de kerstdis. De kerstdis is…
Volgens het boekjewaarvan wij de zinnenhelemaal uitliepenlag het dorp van onderkomenaan de andere kantvan de bladzijde. Links deinden bomendoor onzichtbare branding.Een hert aan de bosrandstak de kop opkeek mij secondenlang aan;een blik die een telescoopvizierdoorborend maakt. Vele vogelswaren onze hoofdenin- en uitgevlogen. Nu liepen wede laagstaande zonzo in de armen.…
Vandaag (21 december 2025) was de kortste dag van het jaar en dat suggereert dat er maar weinig licht tot ons kwam, maar niets was minder waar: de zon scheen overvloedig en ook al werden we op een rantsoen van 7 uur en 41 minuten daglicht gesteld op deze zondag,…
Mijn vader is een eerste keergestorven in stiltejaren voor hij dat in de ogenvan de wereld deed. Leraar Frans in rusteliet hij in zijn tweede vaderlandhet bestellen van broodvan de ene dag op de andereover aan mijn moederdie de taal van Molièremaar mondjesmaat sprak. Voortaan hield hij zichtijdens Franse gesprekkenop…
Ik schraap mijn gezichtvan de spiegel.De afvoer is spreekbuisvan mijn vermoeidheid.Als ik opduikuit de wasbak,zijn mijn trekken dan weggespoeld?Ik hang mij opin de strop van fatsoenschuifel langsdichtgeplamuurde façades.De bus is een rijdende wachtkamer.Doordeweekser kan de dag niet zijn.Op de toetsenborden worden weerongehoorde rêverieën gespeeld.In mijn hoofd ligt grijze boetseerkleite grijp…
(Vandaag onder de rubriek ‘Gedicht van de week’ bij uitzondering een prozagedicht. Ik doe dat omdat het over John Lennon gaat en dat vond ik natuurlijk passend op zijn sterfdag -AD-) Hij loopt de vliegtuigtrap af – langzaam, blijft even dralen tussen hemel en aarde, alsof hij denkt: waar hoor…
Een dichter is nooit jong geweest.Getijdelijk stromen hemeeuwige waarheden in en uit.In zijn oog is allesal verkeken tot herinnering.Zijn gezicht is eindpuntvan het licht van dode sterren.Een dichter is nooit jong geweest. © André Degen
