Waakzaam
Als de koekoek roeptmoet ikals de wiedeweergahet bos uiteen veilig heenkomen zoeken. De andere vogelswaren stil,De mieren rendenharder dan andersterwijl eekhoornvlug geruisdoor de takken liep. De tekenen waren zonneklaar,daarom verbijsterde het mijdat de anderen daargeen acht op sloegen. Het enige dat zij dedenwas lichtzinnig lachenen hun glazenals potsierlijke verrekijkerskantelen richtinghet…
De vader van Floris en Sindala is dood
Indianen aan het Winschoterdiep
De indianen vermaalden raaigraskorrelstot voedzame koekenproviand voor de strijd. Hun viel de geurniet meer opdie daar al hinglang voor de hemelhonden kwamen. (Wisten zij veeldat de Grote Gifgeestde tactiek toepastevan de verschroeide aarde) Zij kenden nog geen vuurwatergeen vuurwapens. Zij hadden zich teruggetrokkenop wat de beschaving voor henbraak liet liggen.…
Een indiaan die niet mee wilde spelen

Eergisteren (9 mei 2025) stond er een lang artikel in De Volkskrant in de rubriek Het Ideaal. In deze serie interviewt Fokke Obbema voor de Volkskrant mensen die hun leven aan een ideaal wijden. Ditmaal is de geïnterviewde ene Serv Wiemers, directeur van Open State Foundation, ‘een onafhankelijke stichting zonder…
Werkdag
Ik schraap mijn gezichtvan de spiegel.De afvoer is spreekbuisvan mijn vermoeidheid.Als ik opduikuit de wasbak,zijn mijn trekken dan weggespoeld?Ik hang mij opin de strop van fatsoenschuifel langsdichtgeplamuurde façades.De bus is een rijdende wachtkamer.Doordeweekser kan de dag niet zijn.Op de toetsenborden worden weerongehoorde rêverieën gespeeld.In mijn hoofd ligt grijze boetseerkleite grijp…
‘Vertrouw bij je werk op de Heer,en je plannen zullen slagen'(ja, maar dan moet je wel werk kunnen vinden!)

Een paar dagen geleden (6 of 7 mei 2025) stuitte ik op een bericht waarbij ik een sterk déjà vu-gevoel kreeg: ‘Werkloze 55-plusser solliciteert zich suf, met als enige zekerheid: ’Een afwijzing binnen 48 uur’. Het deed me namelijk denken aan een vergelijkbaar bericht dat ik tweeënhalf jaar geleden las:…
Mijn hart
Mijn hart, we zijn nu eindelijk alleenver weg van de liefdeen haar open plekkenwaar geweien verstrikt raken.De liefde die harten alleen maaruit hun ritme brengt. Mijn hart, jij doet nugelijkmatig je werktijdens onze vaste ronde. Naarmate ik langer renstampen mijn voeten dit aantot vaste zekerheid: Dat ik mijn leven langtot…
Een vogelrijke tussendoorvakantie
Zomermaaltijd
Van de kaartlas ik een ode vooraan lippen, tong en mond. Elke gang een couplet,de ober en jijmijn enig gehoor. Verrassingsmenu;wij namen watde zon ons voorstoofde. Met amusesliet je mijmondjesmaatvoorproeven. Ik nam de wijnrouteslingerde langssappig groen om te landen ineilandjes van fondant. © André Degen