Posts made in oktober, 2014

De sensatiezoeker

Onze sensatiezoeker, die alle geaccepteerde en beproefde genietingen als drugs, alcohol en prostitutie al doorstaan had, zocht naar de onbekende, huivering-wekkende, uiterste sensatie die hij met niemand zou hoeven delen.
Hij dacht door moord in extase te komen, maar hij belandde voor een tribunaal dat hem ter dood veroordeelde, daarmee een ongewilde saamhorigheid tussen vermoorde en moordenaar scheppend. Men deelde hem mee dat het vonnis voltrokken zou worden door middel van de guillotine.
Vanaf het eerste ogenblik dat hij wist dat hij daarmee ter dood gebracht zou worden voelde de Sensatiezoeker zich hoogst opgewonden, nu een onuitsprekelijke gewaarwording nabij was.
Toen hij naar het schavot werd geleid, aanschouwde hij de valbijl met verbazing-wekkende kalmte. Wel had hij bewondering voor dit wapen dat sneller flitste dan de gedachte.
Langzaam -men was zijn haren al aan het knippen- klaarde zijn gezicht op en hij zei tot de verbijsterde beul: ‘Bedankt u het Noodlot voor mij dat het mij hierheen leidde, want dít is de sensatie die ik mijn leven lang zocht; die onbekende, huiveringwekkende, uiterste sensatie die ik met niemand zal hoeven delen, terwijl de drugs als een smog mijn geest benevelden, mijn lever geïrriteerd raakte door de banale alcohol en mijn lid al gaapte voordat het bevredigd was. Altijd was mijn losbandigheid die van iedereen. Omdat mijn gedachten deze ervaring niet kunnen bederven, zal ik ondeelbaar sterven; mijn laatste wens, beul.’
Pas na zijn dood verscheen de tevreden glimlach op zijn gezicht.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Peter Middendorp in de OB

Vandaag (29 oktober 2014) kreeg ik een melding van stadsgenoot Klaas Mulder dat hij bij Facebook een filmpje op mijn tijdlijn had gezet. Heel attent. Gisteren heb ik namelijk mijn gedicht Een leven lang blokker (dat is geïnspireerd op een interview met Peter Middendorp in het Volkskrantmagazine) voorgedragen in de Openbare Bibliotheek. Klik op onderstaande link, als je mijn voordracht wilt horen.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De liefste machines terug naar waar ze horen

Gisteren was het te laat om er nog aandacht aan te besteden, vandaar dat ik er vandaag (28 oktober 2014) op terugkom: de reis Groningen – Gent v.v. per auto. Mijn dichtbroeder Rense Sinkgraven en ik gingen daarheen om drie typemachines van Willem Frederik Hermans op te halen voor het literaire festival Het Grote Gebeuren.

Lang niet iedereen zal het gevolgd hebben , maar er is wat gedoe geweest rondom de verzameling typemachines van WFH. De collectie werd door een internetstemming toegewezen aan Gent en niet aan onze schone Martini-stad. Mijn kameraad Rense heeft terecht betoogd dat Hermans niets met Gent had en juist alles met Groningen (Hermans schreef hier zijn beroemde – en prachtige – romans De donkere kamer van Damocles en Nooit meer slapen). Rense heeft – vergeefs dus- nog een actie gestart om de verzameling typemachines voor Groningen te behouden.

Nu togen wij naar onze zuiderburen om een deel terug te halen van wat den Belg ons zo slinks ontroofd had. Nou, dat viel mee, hoor; we werden vriendelijk ontvangen in boekhandel Limerick in Gent waar de hele collectie staat opgesteld, met naamkaartjes en een korte beschrijving van de achtergrond van elke machine.

We kregen dus drie typemachines mee; op een daarvan had Hermans Nooit meer slapen uitgetikt. Deze zullen dus tentoongesteld worden tijdens Het Grote Gebeuren dat zaterdag over onze stad trekt. Ik kom daar nog op terug.

Iets voor middernacht parkeerde ik mijn auto. En toen had ik ook wel genoeg kilometers door mijn handen voelen gaan.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Boodschap

Of ik even op haar kleine wilde passen. De jonge moeder moest nog snel even iets kopen. Ze kwam nooit terug.
Als ik mijn inmiddels elfjarige adoptiedochter vertel dat haar moeder nooit meer is komen opdagen, nadat ze mij had wijsgemaakt dat ze nog even een boodschap moest doen, reageert ze als volgt: ‘Mama had zeker een lang boodschappenlijstje.’

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

William Tell

SHOOT THAT BITCH!
Het was een ongeluk, edelachtbare.
Verdachte verklaart dat het ging
om een uit de hand gelopen spel.
Haar einde was voor hem
een begin
als schrijver.
Het schot was een zelfmoord
die ze eigenhandig
niet durfde plegen.
Ze was aan het eind,
haar hoofd
zwaar van hallucinaties
kwakte op de stoep
opengebarsten vuilniszak
dochtertje aan haar zijde.
Benzedrine
was haar
benzine.
Hij opende
haar derde oog,
de Ugly Spirit
gleed uit haar hoofd
zijn geest binnen.
Een latino
aan wie alles glad was
knoopte flits-tong-snel
zijn broek open
duwde zijn obsceen dunne bamboestaak
in het net ontstane gat.
Het zuigende geluid
was indringender
dan het pistoolschot.
De schutter keek ernaar
als naar een beschuit
die beboterd moet worden
(gesteld dat hij ooit
zoiets zou eten).

Hij zei, ik heb net zo’n vaste hand
van schrijven
als van schieten,
ik knal dat glas
zo van haar kop.
Nee! Nee! Stop it, drop it!
Als een ejaculatie
na lange onthouding
niet tegen te houden
spurt, squirt het naar buiten.
Het glas lag leeg
maar ongebroken
op de grond.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather