Op deze eerste zonnige lentedag van 1996
aan de J. Kazemierstraat in Veendam
zittend tegenover een kerkhof
probeer ik mij mijn sterflijkheid
te binnen te brengen
(tegenover een begraafplaats
ben je dat immers bijna verplicht)
maar dat lukt niet
gelukkig.
Daarvoor fluiten de vogels te luid
lachen de langs fietsende meiden te hard
lopen de glazen verderop
te snel vol met zonnestralen.
De zon haalt alles en iedereen over
tot dit aardse bestaan
en de aarde waarin de doden
steeds dieper
verzonken liggen
krioelt
hoe bescheiden ook
eveneens van leven.
Wellicht moet ik hier
nog eens terugkeren
over dertig jaar
als beginzestiger
(van wie dan hopelijk nog steeds
de poriën openstaan voor
zweet eisende activiteiten!).
Misschien dat ik dan
meer oor heb voor
het zwijgen tegenover mij.
Ik keer het kerkhof
de rug toe.
Als ik mij nu neerleg
is het op een zonneweide.
© André Degen
