Het aloude ontwaken

De lente kan nog maar net
op eigen benen staan,
om de zondooier
is het vlies gebroken,
een nieuwe generatie
moet uit holen en burchten
het land in.

We snuiven sporen
uit de lucht.

We wijzen windhanen aan
als wegwijzers
en beloven
hun richtingen te gaan.

Sportvliegtuigjes
omhangen de transparante lentetent
met vaandels.

Ik moet mijn vertwijfeling
enten op de scheutige
opschietende hoop
die mij omsingelt.

© André Degen

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *