Vier jaar geleden…
Vandaag (13 maart 2018) is het precies vier jaar geleden dat mijn vader overleed. Daarom als in memoriam mijn gedicht Op retour dat ik tien dagen vóór zijn dood schreef: Op retour met fotoachtergrond
Categorie: Geen categorie
Dankbaarheid
Een gestaalde communist gered uit een concentratiekamp door een afvallige geloofsgenoot verklaarde plechtig dat deze edele daad de redder later niet zou vrijwaren van een nekschot dat hem toekwam vanwege zijn renegaatschap. Wél zou hij zijn weldoener vlak voor diens executie als blijk van dank zijn laatste sigaret aanbieden. ©…
Beslissend punt
Die hele partij had ik al buitencategorie geslagen. Vanuit de hoogte had Jacco Elting mijn slagen bijgestuurd. ‘Door de knieën, kijk naar de bal, schouder naar het net, verplaats je gewicht steeds naar voren.’ En toen: ’t beslissend punt. De wereld trok samen om de parallellen en meridianen van mijn…
Verwende kat
Hij mocht altijd slapen in het opgemaakte wiegje. Dat stond er toch nog ongebruikt.
Metempsychose
Ik ben gewisseld van universum omdat het huidige mij te krap werd. Planeten sloffen dezelfde baan, sterrenstelsels imploderen uit pure futloosheid en zwarte gaten zakken van vermoeidheid diep weg in zichzelf. In mijn gaap past een melkweg.
Eindejaarsgedachte
Tussen twee duisternissen heeft mijn spetterkaarsje even fel gebrand. © André Degen
Afrekening
Ik stap La Grâce binnen en zie hem zitten verzakt en verzopen. Als ik hem aanspreek neemt Matroos Vos zorgzaam het boek dat hij las uit zijn handen, behoedzaam zoals een zuster bij een geesteszieke. Ik vraag of hij een paar minuten voor mij heeft. Maar hij houdt geen audiëntie…
Levende legende
‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’ Het nieuwe boek blijft hangen. De schrijver voor wie het geheugen een kwelling was herkent zijn bevrijder niet. Stukken hersenschors drijven in troebel oogwater. Op zijn verjaardag geen jaartje ouder opgenomen in tijdloosheid. ‘Als ik doodga word ik onverdwijnbaar of hoe heet dat ook…
Bij de volgende toon is het… nu eindelijk stil
Kent u hem nog? Een oude, bakelieten telefoon. Het is er dan toch van gekomen: de verbinding met de vrouw die vanuit een luchtledig, een tijdloos universum tot je sprak en commentaarloos bijna een kwart eeuw lang de juiste tijd doorgaf is verbroken. Al jaren geleden schreef ik het volgende…
Oktoberloof
Het licht zo dun dat het door de nerven valt. De zon draait zich af, het schrale verwaaien staat om de hoek. Ik keek dwars door een kleuter heen in wie aders roestrood wegen banen. Vanonder scheefgezakte stoeptegels tasten rimpelarmpjes naar een zeepbel hemel. © André Degen