Volgens het boekjewaarvan wij de zinnenhelemaal uitliepenlag het dorp van onderkomenaan de andere kantvan de bladzijde. Links deinden bomendoor onzichtbare branding.Een hert aan de bosrandstak de kop opkeek mij secondenlang aan;een blik die een telescoopvizierdoorborend maakt. Vele vogelswaren onze hoofdenin- en uitgevlogen. Nu liepen wede laagstaande zonzo in de armen.…
Vandaag (21 december 2025) was de kortste dag van het jaar en dat suggereert dat er maar weinig licht tot ons kwam, maar niets was minder waar: de zon scheen overvloedig en ook al werden we op een rantsoen van 7 uur en 41 minuten daglicht gesteld op deze zondag,…
Mijn vader is een eerste keergestorven in stiltejaren voor hij dat in de ogenvan de wereld deed. Leraar Frans in rusteliet hij in zijn tweede vaderlandhet bestellen van broodvan de ene dag op de andereover aan mijn moederdie de taal van Molièremaar mondjesmaat sprak. Voortaan hield hij zichtijdens Franse gesprekkenop…
Ik schraap mijn gezichtvan de spiegel.De afvoer is spreekbuisvan mijn vermoeidheid.Als ik opduikuit de wasbak,zijn mijn trekken dan weggespoeld?Ik hang mij opin de strop van fatsoenschuifel langsdichtgeplamuurde façades.De bus is een rijdende wachtkamer.Doordeweekser kan de dag niet zijn.Op de toetsenborden worden weerongehoorde rêverieën gespeeld.In mijn hoofd ligt grijze boetseerkleite grijp…
(Vandaag onder de rubriek ‘Gedicht van de week’ bij uitzondering een prozagedicht. Ik doe dat omdat het over John Lennon gaat en dat vond ik natuurlijk passend op zijn sterfdag -AD-) Hij loopt de vliegtuigtrap af – langzaam, blijft even dralen tussen hemel en aarde, alsof hij denkt: waar hoor…
Een dichter is nooit jong geweest.Getijdelijk stromen hemeeuwige waarheden in en uit.In zijn oog is allesal verkeken tot herinnering.Zijn gezicht is eindpuntvan het licht van dode sterren.Een dichter is nooit jong geweest. © André Degen
Afgelopen maandag (24 november 2025) mocht ik weer poëzieworkshops verzorgen voor Stap op de Rode Loper! De locatie was dit keer Leeuwarden. Ik was eerder in Frieslands hoofdstad geweest, om er poëzieworkshops te verzorgen: vorig jaar stond ik in Theater Meeuws aan de Oostersingel. Nu was de plaats van poëtische…
Aan mijn bedbungelt slap bulletin infuusmoet opnieuwleren lopen voedseldringt mijn lichaam binnen elke behoefteschreeuwbrengt kamerschermen een zeiltjevangt water volgezakt metverloren mineralen tussen bedrand en toiletpotgaapt een ravijn mijn spierenleggen zich neer de uitgangeen carrousel © André Degen
De moederleest weet nog:Tegen mij klopte het,het kreeg vorm. Toen, na het dichtnaaienging hetvan mij uitde wereld inmaar wie mijn kinddragen zou? Ik wisthet wordt straksuitgeschoptafgetraptdoorsoptverzooldmijn lieveling,na een leven volop stapen weer stilstaan. Een schoenis een woningen een reis. © André Degen
Ik mis haar nu al,de schuchtere groenesteeds wijkende.´Kom terug!´ had ik daarom willen roepenmaar de kraanvogelsmet de dalende zon als tikakeken omhoog naar hun bestemminggingen opin de luchtspiegeling van Atlantis. © André Degen
