Zoals sommige moeders
de versteende foetus
van de verduisterde helft
van hun tweeling
torsen in hun borst
zo draag ik deze zomerwandeling
een dode vriend in mij mee.
Ik wil een beeld van hem bewaren
van veerkrachtig
de blik naar de zon.
We lachten tegen de klippen op
sprongen huizenhoog
deinden op festivals
tot in de nok
van de feesttent.
Ik vertel dit maar
aan de kleine karekiet
die toch al druk
tegen mij aan het praten was.
Dit is de eerste zomerdag
die hij moet missen.
Vanaf nu zou voor ons achterblijvers
een andere tijdmeting
moeten gelden.
Haast zou iets moeten zijn
van het vorige leven.
© André Degen
