Een vreselijk abuis

                                                                                              Praising what is lost                                                                                               Makes the remembrance dear.                                                                                               (Shakespeare, All’s well that ends well, 5, 3) Zijn dashboardklokje bleef stilstaan op twee maanden voor achtentwintig. Kan zoveel jong leven toegestroomd voor hem de hondsdolle dood dan niet terug zijn burcht injagen? Maar nee, dit is een machteloze…

Lees verder

Doodgaan

Filmmakers hebben het eind verleugend: sterven is niet in een bed van violen, je zacht begraven in geliefde armen, en na ‘t afscheidswoord je ogen dichtdoen in close-up vereeuwigd; doodgaan is mijn oma die alles laat lopen op het laatst een verpleger aanziet voor haar lievelingszoon.

Lees verder

De grens voorbij

Toen de grenzen waren uitgegumd zat er geen lijn meer in zijn leven.   Zijn douaniersuniform moest hij afleggen, hij voelde epauletten afgerukt.   Hij greep zich vast aan een jachtgeweer en schoot eerst zijn vrouw en toen zichzelf neer op de vlucht.   Het was rechtvaardigheid geweest als hij…

Lees verder

De dag der doden

Op deze dag stellen wij een bibberig lichtje tegenover de massieve duisternis.   Wankel waakvlammetje waar de onvermoeibare ademtocht rakelings overheen scheert.   Elk jaar moeten de verstomden weer komen met hun verhaal om bij ons in het gevlij te blijven.   Maar het rumoer om ons zwelt aan, terwijl…

Lees verder

Afspiegeling

Terwijl al mijn pori�n geluidloos schreeuwende muilen worden, en ik de jouwe wil dempen, stuk voor stuk, terwijl ik mijn hitte met de jouwe wil smoren, voeren woorden tussen ons libelles' schijngevechten uit. -Een mier die meer durft dan ik sla je ge�rgerd van je kuit. Jij laat mijn woorden…

Lees verder

Verrotte kop

In een krakersbolwerk liep ik Saar mooi punkbeest tegen ‘t zachtgebleven lijf dat die piercings niet nodig had om in vorm te blijven. Saar ‘hield van mannen met verrotte koppen waaraan je kon zien dat ze hadden geleefd’; ze keek mij dus met minachting aan. � Ik kan Saars bewondering…

Lees verder

Va-banque

Quitte of dubbel’ knipten je ogen maar de kern van dit spel moet chance blijven. ‘Va-banque!’ riep ik tegen de regels in; liefde die geen liefde zijn mag wil desnoods verder gloeien als haat. Jouw pupillen, losgeslagen, begonnen te draaien de cirkelgang van de ketel door, trechter waarin mijn geluk…

Lees verder

Kokosblank

Op Schiphol heb ik mijn trouwring door het toilet gespoeld; edelmetaal dat niet heet te roesten. Zoals het vergaat.   Overzees op weg naar een vrouwelach die kokoswit openparelt.

Lees verder

Klimop

Toen mijn liefde zich gebogen had naar de muur waartegen zij zich blind ging beuken is zij niet verhard. Zij liep uit in soepele klimop, verticaal stroomgebied van de hoop die de muur besprong van haar slaapkamer, bladeren om haar slapen legde een kroon om haar vensters. De nerven in…

Lees verder