Vandaag (25 oktober 2026) was de allerlaatste dag dat je de expositie over het leven en de carrière van Marilyn Monroe kon gaan zien in het Forum in mijn woonplaats Groningen. Dit was dus mijn laatste kans om allerlei parafernalia van Marilyn (waaronder door haar gedragen jurken) van dichtbij te zien, dus ik moest deze zondag toeslaan. En dat deed ik dan ook.
Ik had het er wel op aan laten komen, want de tentoonstelling liep al vanaf 30 mei van dit jaar. Maar ja, jullie weten hoe dat gaat: ‘er is steeds wat’ en steeds denk je ‘het kan nog wel’. En dan komt het moment dat het bijna te laat is. Als fan van de ‘Atoomblondine‘ was ik het als het ware ook wel aan mijn stand verplicht om naar ‘Marilyn’ te gaan, dus vandaag niet heen gaan was geen optie.
Heel veel nieuws kwam ik niet te weten over de vrouw die zichzelf herschiep van Norma Jeane Baker tot de platinablonde ‘Bombshell’ die wereldberoemd en een legende werd, aangezien ik al het nodige had gelezen en gezien over haar leven en de loopbaan, maar het was erg interessant om met je neus pal op door MM betaalde hotelrekeningen, door haar getekende contracten en aan haar gerichte fanmail te staan.
De tragiek van Marilyn Monroe was dat ze geen dom blondje was, maar wel steeds aanbiedingen kreeg voor films waarin ze de rol van een dumb blonde moest vertolken. En ze nam die aan (tot een zeker moment) om zo beroemd te worden en daarmee zoveel invloed te krijgen dat ze dat imago van dom blondje eindelijk af kon schudden (en haar eigen productiemaatschappij, Marilyn Monroe Productions, op kon richten). Eigenlijk vat de zin die ze uitspreekt in Gentlemen prefer blondes (in dit fragment aan het eind) haar hele tragiek samen: ‘I can be smart when it’s important, but most men don’t like it.’
Marilyn Monroe wist dat ze het publiek, dat vormeloze, wispelturige, vraatzuchtige beest, nodig had: ‘From the age of thirteen, I knew I belonged to the public and to the world, not because I was talented or even beautiful, but because I never belonged to anything or anyone else. The public was the only family, the only prince charming and the only home I ever dreamed of.’ Een nogal treurige vaststelling: het publiek als verschijningsvorm van de diverse pleeggezinnen waar Marilyn (toen nog Norma Jeane Baker) haar jeugd heeft doorgebracht.
De expositie liet ook een foto zien van het tegeltableau dat was ingemetseld voor de voordeur van Monroe’s villa in Brentwood, Los Angeles. Dit bevatte haar favoriete motto ‘Cursum Perficio’ (Mijn reis eindigt hier). Op 4 augustus 1962 werd dat motto helaas op haarzelf van toepassing.
