Vandaag (4 augustus 2026) is het hoog tijd dat ik weer eens een bijdrage publiceer op mijn weblog. Ik weet niet hoeveel (trouwe) lezers ik in de loop van de 17½ (!) jaar dat ik dit weblog nu bijhoud heb vergaard, maar als je te lang niets van je laat horen, zullen er volgers zijn die afhaken en dat zou zonde zijn. En het is tenslotte alweer bijna een maand geleden dat ik hier voor het laatst een bijdrage publiceerde.
Ik ben net een paar dagen terug van mijn vakantie (het is altijd handiger om pas na afloop te vermelden dat je een paar weken niet op je niet-digitale domein bent geweest; ik las ooit ergens dat jonge meiden op social media hadden gepost dat ze de ramen van hun kamer vanwege de hitte open hadden laten staan. En daarbij waren ze zo slim geweest te vermelden waar ze woonden. Dat vonden de insluipers wel een fijne service en toen de dames weer terugkwamen van hun strandbezoek, waren hun kamers leeggeroofd…)
Ik heb mijn zomervakantie dit jaar doorgebracht in de Picos de Europa. Terwijl heel Spanje een bakoven was, was de temperatuur op de diverse plekken waar ik verbleef in deze bergketen gewoon draaglijk te noemen. Natuurlijk, overdag was het heet tot zeer heet (hoewel het in de westelijke Picos bij vlagen zelfs tegen het koele aan was), maar ’s morgens vroeg, ’s avonds en vooral ’s nachts was het fris tot zelfs zeer koud: in de oostelijke Picos verbleef ik op een camping die op bijna 1100 meter hoogte lag en daar was het ’s nachts zo koud dat een slaapzak met binnenslaapzak bijna niet genoeg waren om je in de nachtelijke uren warm te houden. Ik bedoel maar.
Terwijl in heel Europa de temperaturen tot verontrustende hoogtes stegen en de bosbranden in vele Europese landen om zich heen vraten, begon ik te snakken naar regen. En door de verzengende temperaturen is mijn hele perspectief ten opzichte van neerslag tijdens zomervakanties gekanteld: vroeger (nog niet eens zo lang geleden) betekende een regenbui tijdens mijn zomervakantie altijd een deuk in mijn humeur (een reflex die ik van mijn vader heb geërfd), maar de afgelopen vakantie was ik blij dat het een hele morgen hevig regende.
De dag ervoor had ik in de omgeving van de camping namelijk een wandeling gemaakt en toen viel het me op hoe dor de vegetatie was en ik bedacht dat de natuur echt dorstte naar regen. En als die uitbleef, zouden ook hier de bosbranden kunnen toeslaan. Die zijn gelukkig tot nu toe uitgebleven in deze regio en ik hoop vurig (o nee, laat ik de goden niet verzoeken: ik hoop ‘van ganser harte’) dat de prachtige Picos de Europa (die deel uitmaken van het Nationaal Park Picos de Europa) die verzengende branden bespaard zullen blijven.
(De foto bovenaan deze weblogbijdrage maakte ik de afgelopen zomervakantie in de Noord-Spaanse kustplaats Gijón. Gelukkig was het daar niet zo heet als staat aangegeven (de display was blijkbaar op hol geslagen door de hitte), maar ik vond het wel een symbolische foto voor de temperaturen die deze zomer tot angstaanjagend grote hoogten zijn gestegen – en die de komende jaren nog meer zullen stijgen.)
