Drie dagen geleden alweer (29 april 2026) las ik dit artikel in De Volkskrant: hoe de trend om eindeloos aan ons uiterlijk te knutselen, door middel van botox, fillers en ooglidcorrecties eigenlijk is ingezet door niemand minder dan Marilyn Monroe.
Marilyn wilde na een ongelukkige jeugd (een vader die haar verliet, een verslaafde moeder met mentale problemen, een verblijf in verschillende pleeghuizen en seksueel misbruik, ja, er werd haar weinig bespaard) een ster worden en had daar echt alles voor over – zelfs het opgeven van haar eigen persoonlijkheid, haar eigen oorspronkelijkheid:
‘Ze verfde haar bruine haren platinablond, liet haar kin en neus aanpassen en veranderde haar stem en tred; alles om een personage te creëren waarvan ze dacht dat mensen het graag zouden zien’, schrijft Wilma de Rek in haar artikel.
Je moet je afvragen of je goed bezig bent als je jezelf zó moet veranderen om een vedette te worden. Maar goed, Marilyn deed het, werd beroemd én diep ongelukkig. Zo ongelukkig dat ze op 36-jarige leeftijd een eind aan haar leven maakte (al blijven er hardnekkige geruchten rondgonzen dat ze vermoord is door de broertjes Robert en John F. Kennedy).
‘Het drama van Marilyn Monroe is dat Marilyn Monroe haar grootste acteerprestatie is, maar dat ze de vrouw die haar speelde moest wegmaken’. Juist, raak gezegd! En van wie is die uitspraak? Wat?! Connie Palmen? Verrek! Ik vind een uitspraak van Connie Palmen de moeite waard?! Dat mag wel in de krant. Maar goed, terug naar Marilyn Monroe.
Norma Jean Mortenson (haar eigenlijke achternaam; kort na haar geboorte werd ze omgedoopt tot Norma Jean Baker) was naar haar eigen idee niet goed genoeg voor de wereld, daarom moest ze (vond ze zelf) afstand doen van die versie van haarzelf en daaruit een nieuwe persoonlijkheid scheppen, die ze de rest van haar leven moest blijven spelen. En dat is natuurlijk voor geen mens vol te houden: jezelf niet kunnen zijn, maar voor het oog van de wereld je hele leven een rol moeten blijven spelen. Daar gaat eenieder, vroeg of laat, aan kapot. Marilyn ging er vrij vroeg aan kapot.
Maar die rol die ze zichzelf had aangemeten, moest ze eenmaal volhouden, aangezien ze toebehoorde aan het publiek – tenminste, dat dacht ze zelf. Zoals ik het in een weblogbijdrage uit 2022 schreef:
‘Marilyn Monroe wist dat ze het publiek, dat vormeloze, wispelturige, vraatzuchtige beest, nodig had: ‘From the age of thirteen, I knew I belonged to the public and to the world, not because I was talented or even beautiful, but because I never belonged to anything or anyone else. The public was the only family, the only prince charming and the only home I ever dreamed of.’
Waaraan ik toevoegde: ‘Een nogal treurige constatering. De titel van Lou Reeds tiende soloalbum Growing up in public had de titel van haar autobiografie kunnen zijn.’
