Maar weinig mensen zullen erbij stilgestaan hebben, maar vandaag (8 april 2026) is het precies twintig jaar geleden dat Gerard Reve is overleden. Destijds opende het Achtuurjournaal nog met het melden van zijn Toetreding Tot Het Koninkrijk Gods.
Opperijdeltuit Harry Mulisch (‘Herrie Mulles’ noemde Reve hem wel eens pesterig) meende hem destijds te moeten karakteriseren (in vrij krakkemikkig Nederlands voor zo’n – in zijn eigen ogen – groot stilist) als een ‘groot opbloeiend licht ineens, wat (sic) langzaam doofde’. Tsja.
Vanmiddag besteedde bij mijn weten alleen de NPO 1 aandacht aan het feit dat De Grote Volksschrijver vandaag precies twintig jaar geleden is overleden. Lammert de Bruin liet aan het eind van het programma het gedicht ‘De blijde boodschap‘ horen (let niet op de erbarmelijk slechte beeldkwaliteit).
Ik had vandaag allerlei andere dingen te doen, maar ik wil op dit weblog toch graag nog even aandacht besteden aan Reves overlijden. ‘Oubaas Gerard’ (zoals hij zichzelf eens melig noemde in een brief) had er zelf overigens weinig fiducie in dat hij na zijn dood nog lang zou worden herinnerd door het ‘naaktgeslacht‘. In 1983 zei hij (in In gesprek) daar het volgende over:
‘Na mijn dood word ik op de scholen tien jaar vrijwillig gelezen
en daarna nog eens tien jaar verplicht.
Dan noemen ze een straat naar me.
En dan ben ik helemaal vergeten.
Niemand weet toch meer wie Tweede van der Helst was?’
(Gerard Reve, In gesprek, 1983)
Het is inmiddels 23.10 u., daarom vind ik het passend om deze weblogbijdrage af te sluiten met ‘Dagsluiting‘, een prachtig gedicht van Reve.
