Posts made in juli, 2013

Ultieme vernedering

In de Aktie Maxi

graai ik rond in

het massagraf voor

verongelukte auteurs.

 

Daar heb ik- hoe bestaat het

De Gebroeders Karamazow

bij de kladden.

 

‘De spanning van

een misdaadroman

de wereldbeschouwelijke taal van

een filosofische roman

en de psychoanalyse van

een psychologische roman

maken De Gebroeders Karamazow

tot een grootse tragedie.’

 

Ik kijk rond

alsof zojuist een vloek

de geluidsinstallatie

deed knetteren.

 

Maar de winkelaars

lezen ongestoord

de prozagedichten

op de flacons.

 

Wrede speling van het lot:

Dostojevski overleefde

het vuurpeloton

door gratie in extremis

maar moet nu afzinken

tot € 1.99

in de dodencellen

van de Aktie Maxi.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Gave

In mijn tijd

kon ik goed jong zijn

maar de laatste jaren

gaat dat steeds minder.

 

Raar: je zou zeggen

zoiets verleer je niet

zoals zwemmen of fietsen

maar het lukt me niet meer.

 

En dan te bedenken:

Vroeger kon ik jong zijn

zonder erbij na te denken.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Beslissend punt

Die hele partij

had ik al

buitencategorie geslagen.

 

Vanuit de hoogte

had Jacco Elting

mijn slagen bijgestuurd.

 

‘Door de knie�n,

kijk naar de bal,

schouder naar het net,

verplaats je gewicht steeds

naar voren.’

 

En toen: ’t beslissend punt.

De wereld trok samen

om de parallellen en meridianen

van mijn racket.

 

Rondom mijn slagwapen

was windstilte.

De slinger stond

op zijn hoogste punt.

 

In mijn hijgen

kroop een snik mee omhoog

omdat Jacco er niet bij kon zijn.

 

Alle technieken

van hem geleerd

kwamen samen

simultaan.

 

Eindelijk eens

op tijd bij de bal

in het hart

van mijn bespanning

ver genoeg

door de knie�n

en uitgezwaaid

volgens het boekje.

 

Meteen na afloop

moest ik

met het sleepnet

de sporen uitwissen

van de strijd.

 

De rest van mijn speeltijd

nabeschouwing

van die ene bal.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Woudlopers

Een ademtocht zo diep

dat druppen moesten volgen

blies zich uit

in een vogelzwerm

in de knikkende kruinen.

En het bos werd een schip

met duizenden masten

dat zacht de wereld uitdreef.

 

Wij waren

tot de zeebodem verzonken aardmannetjes.

Het licht raakte verstrooid.

De reuzen van het woud

spraken over onze hoofden heen.

Even lag het laatste daglicht

op de boomtoppen

als eeuwige sneeuw.

 

Wij stonden in een vitale kathedraal

die openstond voor iedere zucht.

 

Via slingerpaden

het toverbos van weleer binnenglippen

en het schuwe geluk besluipen…

Maar wij wisten niet:

het hondsdolle ongeluk

had zijn burcht verlaten

en beet iedere indringer

met zijn waanzin aan.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Aanstoot

De wijn, je trouwste vriendin,

had je tuitmond

paars geverfd

als voor een slotfeest

(je trouwste vriendin, ja:

niet onze naam

maar die van bordeaux

zou op je lippen liggen

als jouw lucht

op de bodem

van de duikersklok

opgebruikt was).

 

Wij vielen binnen

vonden jou

aan de keukentafel

weggeschemerd,

het was

of de ruggegraat

uit je narcoselijf

getild was,

jij door tranen

uitgelopen

waterverfschilderij

jij uitgezakte poef

had je lekker

door het leven

op de kop laten zitten

en nu moesten wij jouw cocktail

zo fijn geroerd

woordeloos slikken.

 

Je stommelde

stemmingen

in en uit

viel terug

voorover,

je was

o zo innig

een bloedverbond

met rode wijn

aangegaan

en nu dachten wij

dat te verbreken?

De kwade geesten

lieten zich

alleen met

donder en geweld

op niet meer dan

een zuchtlengte afstand zetten.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather