Op retour

Ik wil mijn dementerende vader

gewezen leraar Frans

nog eenmaal meenemen

naar Zuid-Frankrijk

langs velden vol zonnebloemen.

 

Die noemde hij steevast

‘een leger in slagorde

dat wacht op bevelen

van de zonnegod.’

 

Hij vond dat

een mooie vergelijking

van zichzelf.

Ik vind dat nu ook.

 

Voor de laatste keer

hem het aroma laten opsnuiven

van lavendel

heilzaam kruid

dat hem

voor een ogenblik

geneest van schemerig heden

tot zonlicht verleden.

 

Ik zal dit tafereel

voor ons beiden opslaan:

 

Op een terras

onder een grote plataan

die als een moederkloek

met haar takken even

onheil van boven

tegenhoudt.

 

Wij beiden nippend aan

een C�tes du Rh�ne

net zoals toen.

‘Die noemen ze

‘vin du soleil’,

doceert mijn vader.

Ik wil het

maar al te graag weten.

 

Ik wil hem nog eenmaal

de cicades laten horen

die stilvielen als je

te dicht bij ze kwam.

 

Dit ontlokte mijn vader

altijd de opmerking

dat ‘hij dat gedrag

zo goed kon begrijpen.’

En dan die verlegen lach erbij.

 

Nog eenmaal

zachtstrijkend

zonsondergangslicht

vluchtige eeuwige sneeuw

op de boomgroep naast de camping

aan de Ard�che.

 

Ik wil dat goudgele licht

scheppen van die toppen

het vatten en opbergen

om te bewijzen

dat het duurzamer is dan

zijn stoffelijke variant.

 

‘Pap, weet je het nog?’

‘- Natuurlijk jongen?

Hoe zou ik dat nou

kunnen vergeten?’

 

Nog eenmaal

tijm stukwrijven tot kruim

met onze vingertoppen

neusvleugels uit laten slaan

naar het verre toen.

 

Nog eenmaal

de bruine koeien

op de zonnige berghellingen.

 

Laat hun bellen

op die zekere dag klinken

in plaats van kerkklokken.

 

Nog eenmaal…

en  daarna

geldt voor hem

wat hij schertsend

tegen zijn leerlingen zei

na het eindexamen Frans:

 

‘Nu mogen jullie

alles wat je hier geleerd hebt

vergeten.’

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *