Vandaag (16 augustus 2026) lees ik een bericht in Bild Zeitung (ja, ik weet het, voor veel links georiënteerde intellectuelen is dit medium al bij voorbaat verdacht/besmet, maar niet voor mij). In het artikel ‘Touristen-Stau in den Dolomiten’ gaat het over de uitwassen van het massatoerisme, ditmaal in de Dolomieten. Drie weken geleden had de krant daar ook al de aandacht op gevestigd.
De uitwassen van massatoerisme – en, in het kielzog daarvan, de protesten daartegen – waren we al eerder tegengekomen: op Gran Canaria, op Mallorca en in diverse Spaanse steden. En ook in Venetië hebben ze de buik vol van die grote groepen toeristen.
In de Dolmieten beginnen de eerste protestbewegingen zich ook al af te tekenen: de lokale boeren zijn het zat dat hun land wordt overlopen door hordes toeristen en plaatsen tolpoorten voor hun terrein. Begrijpelijk, maar zo krijg je als bergwandelaar niet bepaald het ‘zengevoel’. Het bekijken van het filmpje in dit artikel (nog geen minuut, dus dat moet zelfs iemand van de ‘TikTok-generatie nog nét kunnen uitzitten!) geneest je onmiddellijk van een mogelijk verlangen om in het hoogseizoen de Dolomieten te bezoeken. Mij wel in elk geval. Terwijl ik er in 2010 nog geweest ben, maar in die tijd stonden er nog geen wachtrijen voor een bushalte of een eettentje.
Omdat het geheugen ons nogal eens parten wil spelen, heb ik mijn vakantiedagboek van 2010 er maar eens bij gepakt. Ik wilde verifiëren of ik mij dit goed herinnerd had. Ja, gelukkig: bij de dag van 16 juli bijvoorbeeld, toen wij (mijn vrouw, mijn zoon en ik) vanuit het dorpje Hirzer, iets ten noorden van Merano, met de kabelbaan naar eindstation Klammeben gingen, lees ik: ‘De aanwezigheid van maar een handjevol mensen versterkte het gevoel ontheven te zijn aan de toeristenkermis.’ Anno 2026 zul je zo’n zin dus niet meer zo snel uit je toetsenbord tokkelen.
Het Laatste Nieuws schrijft aangaande de enorme drukte dit jaar in de Dolomieten in een artikel: ‘Honderden wandelaars staan in Misurina in de Italiaanse Dolomieten in een schijnbaar eindeloze rij te wachten voor de bus naar de Tre Cime di Lavaredo (Drei Zinnen), bij ons beter bekend als de ‘Drie Toppen’.’ De naam van dat stadje deed bij mij trouwens een belletje rinkelen, maar in dit geval een ‘doodsbelletje’. Ik verklaar mij nader.
Tijdens het tweede gedeelte van onze zomervakantie in de Dolomieten in 2010 stonden wij op Campeggio Dolomiti, iets buiten Cortina d’Ampezzo. Van daaruit maakten wij op 25 juli een dagtocht naar de Tre Cime, de Drie Toppen. Op de weg daarnaartoe en op de weg terug kwamen we door het plaatsje Misurina. Op de heenweg: geen vuiltje aan de lucht, maar op de terugweg: donkere wolken – maar dan figuurlijk.
Misurina is een bergdorpje waarvan de voornaamste trekpleister het Lago di Misurina is; daar kun je ’s zomers waterfietsen en in de winter, als je geluk hebt, schaatsen. Het plaatsje ligt verder maar wat idyllisch te zijn en er gebeurt niet zoveel. Behalve deze middag: toen vielen er, pal aan het meer, drie doden. Pardon? Ja, je leest het goed: er vielen die middag drie doden te betreuren, door een knullig verkeersongeluk.
Wat was er gebeurd? Een Audi Q7 was – wrang genoeg op de enige plek waar geen vangrail om het meer liep – de berm in geschoten en had zodoende vier mensen, die daar nietsvermoedend op een bankje zaten, van achteren aangereden. Ik zag naast de Audi twee witte lakens liggen waaronder twee lichamen zich aftekenden (in diverse Italiaanse kranten zou ik de volgende dag lezen dat twee mensen op slag dood waren en de derde later zou overlijden).
Bij zo’n ongeluk ben je snel geneigd te denken: o, die automobilist heeft natuurlijk gedronken en/of verdovende middelen gebruikt, maar nee: in een van de Italiaanse kranten die ik de volgende dag kocht en ook in media op internet las ik dat de man negatief testte op drank (‘risultato negativo al test alcolemico’) en dat hij zijn gruwelijke stuurfout toeschreef aan een ‘slaapaanval’ (‘L’uomo, che ha denunciato un colpo di sonno…’).
Dit was natuurlijk een rauwe inbreuk op ons wolkenloze vakantieplezier, maar dat weerhield ons er niet van even later alweer onze zoektocht naar een restaurant voort te zetten. Ja, zo is het leven: het ene moment ben je geschokt door twee lijken onder een wit laken, het volgende ogenblik voel je je maag alweer en denk je: hoe krijg ik zo snel mogelijk iets te eten?
Maar goed, nog even terug naar dat massatoerisme: ik kreeg bij YouTube zojuist een kort filmpje voorgeschoteld over hetzelfde fenomeen in de Vogezen, terwijl de website www.reisstartpunt.nl (wie kent het niet?) nog schrijft op 25 mei van dit jaar: ‘deze regio biedt een perfecte ontsnapping aan de massa’.
Tsja, dat zijn de geneugten van algoritmes: je bent aan het zoeken op internet naar een bepaald onderwerp en onmiddellijk heeft Google dat in de gaten en meent je vergelijkbare informatie voor te moeten schotelen…
