Even tijd voor wat nostalgie (én wat schaamteloze zelfpromotie). Gisteren (14 juni 2026) las ik namelijk het Volkskrant Magazine. Daarin staat het artikel ‘Het Veluwse Buitenatelier’. Die titel slaat op het landschap, de bossen en heide, tussen Nunspeet en Elspeet, dat als inspiratiebron en als atelier in de open lucht diende voor vele kunstenaars. ‘Zo dienden de grillige bomen op het Hulshorsterzand als inspiratiebron voor Cor Vrendenberg – zijn grote schilderij Zandverstuiving bij Hulshorst‘ lezen we in het artikel.
Ook mij diende het Hulshorsterzand als bron van inspiratie, maar dan niet voor een schilderij, maar voor een gedicht (ik plaats dat als Gedicht van de Week). Ik maakte er, ruim een kwart eeuw geleden, een wandeling met vrienden en kreeg ineens inspiratie voor ‘Hulshorsterzand’.
Jaren nadien stuurde ik ‘Hulshorsterzand’ in voor de gedichtenwedstrijd de ‘Apollo Poëzie Prijs 2000’, werd genomineerd en…won de eerste prijs. Ik was daar blij mee, maar realiseerde me natuurlijk ook wel dat het niet De Grote Poëzieprijs was.
Dat mocht zo zijn, maar de prijsuitreiking vond toch maar mooi plaats in De Beurs van Berlage en dat was ‘geen achterafschuurtje’, zoals ik indertijd tegen de journalist van het Dagblad van het Noorden zei, toen ik door de krant werd gebeld na het behalen van de eerste prijs. Je kunt immers ook teveel relativeren.
Door het behalen van de eerste prijs bij die gedichtenwedstrijd heb ik nog jaren contact gehouden met de literaire kring in Harderwijk die het blad Lyra uitgaf en die ook de Apollo Poëzie Prijs in het leven had geroepen.
Die tijd ligt alweer ver achter mij. Verschillende mensen die toen iets te maken met die Harderwijker literaire kring zijn inmiddels overleden. Hun as is verstoven, als zand op het Hulshorsterzand.
