Drie dagen geleden (30 mei 2026) kwam ik terug van een korte vakantie in Luxemburg. Ik was daarheen gegaan, omdat een vriend van mij daar zijn zestigste verjaardag vierde. Bovendien viel op die 29e mei ook het zevenjarig jubileum van zijn huwelijk (tijdens zijn korte toespraak zou hij nog een schertsende toespeling op die periode maken: ‘Wir haben das ‘verflixte siebte Jahr’ (de Duitse vertaling van ‘the seven year itch‘) überstanden’, we hebben dat verdomde zevende jaar doorstaan).
Het feest was dus op 29 mei, maar omdat het voor één enkele dag wel erg veel kilometers rijden was, knoopte ik er enkele dagen vakantie aan vast; ik was nu toch in Luxemburg, een land waar ik warme herinneringen aan bewaar, en op werkgebied heerste voor mij (helaas) tijdelijk luwte.
Luxemburg, ik kom er al sinds 1975 en zo lang kende ik de Luxemburgse vriend C. ook, die vier dagen geleden dus zijn dubbele feest gaf.
Mijn ouders hadden dat jaar in een krantenadvertentie (ja, jongens en meisjes, zo deed je dat vroeger; mobiele telefoons en computers had je toen nog niet) een verhuurster van een vakantiehuisje gevonden en zo werd een contact gelegd dat enkele tientallen jaren zou voortduren.
Het was traditie in het gezin Degen om elke herfstvakantie naar dat huisje te gaan. We verbleven er altijd een week, aan het eind waarvan mijn vader dan vaak tegen de verhuurster zei: ‘Eine Woche geht schnell vorbei’, een cliché waarmee wij andere gezinsleden hem altijd goedmoedig plaagden.
Het was een klein, knus vakantiehuisje waar je elkaar nauwelijks kon ontlopen, maar hoewel ik niet een man ben van ‘Huisje Weltevree‘, moet ik zeggen dat er al die jaren tijdens die week samen op een kleine oppervlakte tussen ons nooit een verkeerd woord is gevallen.
Het is dus niet vreemd dat ik warme herinneringen koester aan Groussherzogtum Lëtzebuerg, zoals het miniland in het Letzeburgs heet. En zo werd mijn reis naar ‘Klein Zwitserland‘ onvermijdelijk een sentimental journey. Niet dat ik de hele tijd van mijn verblijf daar liep te snotteren en te snikken, maar er waren wel momenten dat ik even een brok in mijn keel kreeg.
Zo liep ik over een landweggetje tussen akkers door en dacht ik aan vroeger, toen we daar als gezin Degen liepen. Dat was lang geleden geleden en mijn ouders waren alweer jaren dood.
Veel later had ik er met mijn vrouw en zoon en onze geliefde hond Luna gelopen. Ik dacht terug aan het tafereeltje van ons vieren in de milde herfstzon. Dat was een ogenblik van heerlijke zorgeloosheid geweest waar je in tijden van stress aan terug zou moeten denken (alleen lukt dat vrijwel nooit).
Maar het was niet louter weemoed wat de klok sloeg daar in Luxemburg: ik liep een paar dagen door een prachtig landschap dat in de halve eeuw (!) dat ik er nu kwam nauwelijks veranderd was. En in een tijd waarin de mens het niet kan laten zijn begerige en smerige klauwen overal ter wereld te slaan in schitterende natuurgebieden en die vervolgens onherstelbaar vernielt vond ik dat een zeer positief iets. Ik hoop alleen dat dit prachtige stukje natuur ook de komende halve eeuw ongeschonden zal doorstaan.
