Posts made in oktober, 2016

In het land waar het leven goed was

sauer-bij-barrage De rivier de Sauer/Sûre bij de Luxemburgs-Duitse grens (klik op de foto voor een VERGROTING)

Vandaag (23 oktober 2016) is het ‘het weer van alle mensen’, zoals onze Grote Volksschrijver Gerard Reve dat placht te noemen. Wat dat weertype precies inhoudt? Daarvoor laten wij de Oude Woordmeester zelf even aan het woord:

‘Wat is overigens dan dat ‘weder van alle mensen’? Het heeft iets onbestemds. Het is dan vrijwel windstil, en het is noch zeer koud noch zeer warm. Af en toe breekt de zon door, doch slechts voor heel kort en met een beknepen, okeren licht. Tegelijkertijd met die kortstondige verschijning van de zon verheft zich heel even een windvlaag, die proppen papier, zand en stof op de grond doet rondwervelen. Men moet dan denken aan vroeger en men gevoelt zich zeer sterfelijk.’ (Uit: Zondagmorgen zonder zorgen p.80).

Vooral die laatste zin gaat op voor deze grijze, wat druilerige zondag. Het is het eind van de herfstvakantie en daarin heb ik veel teruggedacht aan vroeger. En ach, dat ‘sterflijk gevoelen’ komt dan vanzelf, in het kielzog, mee. Want diverse mensen die een grote rol speelden tijdens die week vrijaf in het najaar rusten ondertussen onder Gods vleugelen.

De afgelopen week was ik in Luxemburg, het dwergstaatje, de speeltuin van Europa waar de meeste mensen gelukkig langs of doorheen razen, op weg naar échte landen als Frankrijk of Spanje. Ik heb er menig (herfst)vakantie doorgebracht. Met plezier, mag ik zeggen.

Voor mij was dit dus een sentimental journey, want vanaf 1975 (!) was Luxemburg voor mij synoniem voor herfstvakantie-met-het-hele-gezin, oudewijvenzomer, bossen in schitterende herfsttooi, lange wandelingen en vredig lezen in een vakantiehuisje terwijl de klokken in het dorp langdurig beierden en het bier in de flesjes hoppig hopte. Kortom, allemaal elementen die een dromerige, romantische puberjongen doen zwijmelen.

De afgelopen herfstvakantie deed die tijden enigszins herleven. Enigszins, want mijn vader en moeder zijn inmiddels dood en ook de vrouw van wie mijn ouders het vakantiehuisje huurden is afgelopen jaar overleden.

Toch was het ‘Luxemburg-gevoel’ bij mij nog intact. Het lopen langs de Sauer, waar af en toe een meerkoet het zwart-koude kleed open ritst door vliegend over het wateroppervlak te lopen, de zonsondergang die in dunne scherven door het bos gespiegeld wordt, een rat die bedaard zijn rimpel-v in het water schrijft, de beierende klokken in het boerendorpje vlakbij… het was niet te geloven dat in ruim veertig jaar de sfeer in het dorpje R… en zijn omgeving bijna onaangetast waren gebleven.

Ik ben geen conservatief c.q. reactionair, maar ik geef eerlijk toe dat ik blij ben dat Luxemburg in de luwte van het wereldgewoel vrijwel onveranderd is gebleven. En ik hoop dat het landje – en dan de omgeving van R… in het bijzonder – nog lang zo blijft.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Leraar

Ieder jaar, na de vakantie, in augustus
stromen de klassen boordevol bruisend leven,
nieuw en jong… Hij peinst, mijmert en zijn blik rust es
op een beeldschoon, vroegrijp meisje. Maar: heel even.

Of een golf van eeuwige jeugd op hem toerolt,
zo ondergaat hij de komst van de verse klas.
Elk nieuw schooljaar kinderen van elf, twaalf, als gold
slechts voor hem dat er weer een jaar gestorven was.

Na elke zomer voelt hij zich vreemd uitgeblust,
hij verliest aan kracht, als de zon die zich naar de
herfst sleept en waterig, bleek in onmacht berust.
Het grauwe bestaan heeft ineens minder waarde.

Vroeger was hem dit gevoel vreemd toen hij blakend
van zelfvertrouwen, veerkrachtig de school betrad.
Nu zijn hem de uren die de bel afbakent
teveel; in de betrokken lucht ziet hij geen gat.

Hij denkt aan wat van zijn lessen is gebleven.
Al wat hij opschreef hield maar een enkel uur stand.
Dan wiste de spons wat hij had opgeschreven.
Alsof hij, bij wassende vloed, schreef in het zand.

De zesdeklassers zullen hem straks vergeten.
Hun valt het afscheid na het eindfeest niet echt zwaar.
En hem die zich, net vijftig, oud voelt, versleten,
zijn ze hem voor het geleerde ooit nog dankbaar?

Vastberaden trekken zij nu het leven in.
Zij zijn vrij, kunnen elke richting nog kiezen.
Eindexamen betekent voor hen een begin.
Wreed de wet die zegt dat hij hen moet verliezen.

Hij ziet op tegen iedere vergadering
waar een scherpblauwe mist de atmosfeer bepaalt
waar de agenda niet lijdt aan ontbladering
zoals de beuk buiten waarvan de kruin al kaalt.

Het gebeurt vaak dat zijn gedachten afdwalen,
dat hij als het ware met de wolken meereist.
Zijn geest verlaat als een insect het lokaal en
zwerft naar het land waarvan hij de taal onderwijst.

Want hij wordt voortgedreven door één visioen:
Hij zal verhuizen naar het land van zijn dromen
om daar de dagen te plukken van zijn pensioen
in de luwte van ’s winters bloeiende bomen.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De paden op, de lanen in!

Pieterpadbordje

Toegegeven, het is geen echt brekend nieuws (toch staat het maar mooi op pagina 2 van De Volkskrant van vandaag (6 oktober 2016)!): het Pieterpad wordt een kilometer langer. Zo, jongens en meisjes, geef het maar toe: daar gaan jullie harten wel sneller van kloppen!

De finish van deze van noord- tot zuidpunt van Nederland voerende langeafstandswandeling wordt verlegd naar een punt vanwaar je een prachtig uitzicht over de omgeving hebt. Het oude eindpunt lag aan een onopvallende open plek aan een flank van de berg.

‘Het is een finish met meer allure’, aldus Maarten Goorhuis van de Stichting Pieterpad. ‘Als je bijna 500 kilometer achter de kiezen hebt, dan verwacht je een slot met een beetje uitstraling. Op het uitzichtplateau, 40 meter boven de Enci-groeve, heb je een spectaculair uitzicht over de omgeving.’

Oké, goed punt, maar waarom hebben we 33 jaar op deze ingreep moeten wachten? Want die eindstreep ligt er al een tijdje niet interessant te wezen, zo tegen die bergflank aan een open plek die ook al een mooi poosje opvallend onopvallend ligt te wezen.

Maar goed, een kniesoor die daarop let, we moeten blij zijn dat het zover is. Hoewel… als ik dan toch nog even mag mekkeren: voordat je de looptocht hebt volbracht, loop je eerst nog een rondje om de Pietersberg. Wat is dat voor gekkigheid? Bij mijn weten is dat nergens anders in de route zo.

Zelf hoop ik ooit van dat mooie uitzicht te mogen genieten. Ik ben met goede vriend C… al tot Venlo gevorderd en ik kijk ernaar uit met hem verder af te zakken naar The Deep South van ons kleine landje en uiteindelijk de Pietersberg aan te tikken (uiteraard nadat ik daar eerst een rondje omheen heb gelopen).

Hoewel… dat bereiken van het einddoel was toch niet het belangrijkste? The journey is the goal, onthoud dat nou eens een keertje, André!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather