De eerste Vaderdag zonder vader

Mijn eerste Vaderdag (15 juni 2014) zonder vader. Dat is even wennen. Hieronder mijn gedicht Tekens dat ik speciaal voor mijn vader heb geschreven (overigens al jaren v��r zijn dood):                   Tekens   Mijn vader was leraar. Laten we daarom zeggen dat de krijtstrepen daarboven door hem zijn getrokken.…

Lees verder

Majesteit, een gedicht voor u

Hare Koninklijke Hoogheid M�xima © tauserver.wtb.tue.nl   Vandaag (17 mei 2014) viert Onze Konkinklijke Hoogheid haar 43e verjaardag. Allereerst natuurlijk gefeliciteerd Majesteit! Ik had al eerder – op Koningsdag – een gedicht voor haar geschreven, toen Fred de Graaf uiteraard niet aan de billen van Maxima zat:   Majesteitsschennis  …

Lees verder

Op retour

Ik wil mijn dementerende vader gewezen leraar Frans nog eenmaal meenemen naar Zuid-Frankrijk langs velden vol zonnebloemen.   Die noemde hij steevast ‘een leger in slagorde dat wacht op bevelen van de zonnegod.’   Hij vond dat een mooie vergelijking van zichzelf. Ik vind dat nu ook.   Voor de…

Lees verder

Op retour

Voor mijn vader Ik wil mijn dementerende vader gewezen leraar Frans nog eenmaal meenemen naar Zuid-Frankrijk langs velden vol zonnebloemen. Die noemde hij steevast ‘een leger in slagorde dat wacht op bevelen van de zonnegod.’ Hij vond dat een goede vergelijking van zichzelf. Ik vind dat nu ook. Voor de…

Lees verder

Palimpsest

Een verhaal, weggekrast, overschreven, wordt weer weggewist. De bladen gaan om en om. Tranen slaan te pletter tot inktpatronen op dit vlak. Vroegere landschappen schemeren hier doorheen; eerdere vrouwen zitten achter dit venster te kijk.   Wie hier achter zit kijkt terug in de tijd.

Lees verder

Zandloper

Voor Julien Jouw entree leek op een zandloper: vanuit de ene weidsheid via een engte viel je een andere ruimte binnen.   Ook voor jou is het langsschuren van zandkorrels begonnen al sta je daar nog niet bij stil als je zo meteen kastelen schept uit het strand.

Lees verder

Ultieme vernedering

In de Aktie Maxi graai ik rond in het massagraf voor verongelukte auteurs.   Daar heb ik- hoe bestaat het De Gebroeders Karamazow bij de kladden.   ‘De spanning van een misdaadroman de wereldbeschouwelijke taal van een filosofische roman en de psychoanalyse van een psychologische roman maken De Gebroeders Karamazow…

Lees verder

Gave

In mijn tijd kon ik goed jong zijn maar de laatste jaren gaat dat steeds minder.   Raar: je zou zeggen zoiets verleer je niet zoals zwemmen of fietsen maar het lukt me niet meer.   En dan te bedenken: Vroeger kon ik jong zijn zonder erbij na te denken.

Lees verder

Beslissend punt

Die hele partij had ik al buitencategorie geslagen.   Vanuit de hoogte had Jacco Elting mijn slagen bijgestuurd.   ‘Door de knie�n, kijk naar de bal, schouder naar het net, verplaats je gewicht steeds naar voren.’   En toen: ’t beslissend punt. De wereld trok samen om de parallellen en…

Lees verder

Woudlopers

Een ademtocht zo diep dat druppen moesten volgen blies zich uit in een vogelzwerm in de knikkende kruinen. En het bos werd een schip met duizenden masten dat zacht de wereld uitdreef.   Wij waren tot de zeebodem verzonken aardmannetjes. Het licht raakte verstrooid. De reuzen van het woud spraken…

Lees verder