Blog

Kolkenzuiger

Kolkenzuiger PAN

Ik fietste vanmorgen (30 augustus 2016) door mijn geliefde woonplaats G… Op een gegeven moment verscheen voor mij op het fietspad zo’n rood wagentje van de Gemeentereinigingsdienst. Normaal staat daar een bord achterop met ‘Vegen’. Nu was de tekst ‘Kolkenzuiger’.
Kolkenzuiger… wauw! Ik kreeg meteen visioenen van een mysterieus monster dat zich ophoudt op de bodem van een kolk en dan nietsvermoedende zwemmers naar de diepte zuigt. Voor mij had het ook een personage in een verhaal van Marten Toonder kunnen zijn: ‘Heer Bommel en de Kolkenzuiger’.
Een kolkenzuiger bleek – heel wat prozaïscher- een lange slang te zijn waarmee straatputten worden leeggezogen. Toch blijft ‘kolkenzuiger’ voor mij het woord van deze dag.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Misofoon? Dan niet naar de camping!

Misofone Deze misofone zit er zo te zien aardig doorheen. © AD

Vandaag (28 juli 2016) schrijft vervangingscolumniste Emma Curvers (bekend van haar debuutroman Iedereen kan schilderen waar haar vader niet zo blij mee was) in De Volkskrant een stukje over misofonie, de ‘aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woede, haat of walging oproepen’ (met dank aan Wikipedia).

Een misofoon krijgt (op zijn minst) de kriebels als iemand smakt bij het eten, hoorbaar door zijn mond ademt of te hard niest. Dat deze aandoening de lijder behoorlijk wat last kan berokkenen blijkt wel uit dit verhaal van ene Jolanda van Veen uit Oldenzaal.

Zelfs het geschuifel van benen in een wachtkamer, het geklier met pennen of het geslof van haar vader kan haar tot dolzinnigheid drijven. ‘Het voelt alsof er een pijl door je hart gaat’, zoals ze het zelf wat pathetisch omschrijft.

(Zo beschouwd is de held van het prachtboek De Avonden van Gerard Reve ook een misofoon, want als zijn vader snuivend ademhaalt denkt Frits geëergerd: waarom voor blaasbalg spelen? Doch dit terzijde.)

Een lijder aan deze aandoening moet zeker niet naar een camping gaan, want wat daar ten beste wordt gegeven aan geluiden: hondengeblaf, babygehuil, geblèr en in het toiletgebouw is het vanaf ’s morgens vroeg een geboer, gerochel en geruft van jewelste. En ’s nachts heb je het gesnurk van omwonenenden. De hel op aarde voor een misofoon dus.

Zelf ben ik geen misofoon, al ben ik lang niet altijd blij met bovengenoemde kampeergeluiden. Maar ze horen er nu eenmaal bij, zoals muggen, lauwe douches en stinkende wc’s.

Zou het trouwens helpen, als je midden in de nacht je tent uit kruipt en naar de buren roept waar de baby al eventjes ligt te huilen: ‘Kan het nu stil zijn? Ik ben namelijk misofoon’?

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Graag één cocktail met ijs maar zonder brandwonden

Italian-Mojito Dit lijkt een onschuldig stilleventje, maar mind you: hier
dreigt brandwondengevaar.

Help! Paniek! Gevaar! Iedereen van de terrassen en snel een beetje!

Hè, wat, wat is er aan de hand? Nou, dit! Zit ik op een zonnig terras nietsvermoedend aan mijn cocktail-met-citroentje te lurken, blijkt dat ik blaren op m’n huid kan krijgen, wat zeg ik? Dat ik zelfs DOOD kan gaan!

Dermatoloog Thomas Rustemeyer van het VUmc in Amsterdam zegt het en dan is het WAAR. En dat lees ik vandaag (23 juli 2016), aan het begin van de hondsdagen, terwijl in mijn geliefde woonplaats G… de terrassen bomvol zitten.

En ik maar denken dat het gevaar deze zomer uit islamistische hoek komt, met ‘allahu akbar!’ roepende hakhaatbaarden met bijlen en messen. Niet dus. De combinatie citroensap en zonneschijn blijkt een pijnlijke en soms zelfs fatale cocktail op te leveren. Kom er maar in, Metro Nieuws:

‘Als de huid in aanraking komt met zon en citroen- of limoensap kan die verbranden. Dit verschijnsel wordt in de medische wereld phytophotodermatitis genoemd, beter bekend als de ‘citroenziekte.’

Er zitten stofjes in de citroen, furocoumarines, die de blaren kunnen veroorzaken. Maar dat gebeurt pas als ze ‘geactiveerd’ worden door zonlicht.

Zich verlustigend, lijkt het wel, vervolgt onze doemdermatoloog Rustemeyer: ‘Ik vind het fascinerend dat er stofjes zijn die zulke klachten geven als er licht bijkomt.’ Wat je zegt, ‘fascinerend’. Ook boeiend om te zien hoe een onschuldige cocktaildrinker ineens zit te kermen van de pijn door phytophoto, eh, dinges.

En om het even af te maken en een fikse domper op ons tot dusverre onbezorgde zomerplezier te zetten stelt Rustemeyer doodleuk dat de aandoening zelfs ‘dodelijk’ kan zijn, al is de kans daarop ‘erg klein’. Nou, dat is in elk geval wat.

‘Die pijnlijke blaren kunnen wel maanden duren. En enkele minuten in de zon zitten kan genoeg zijn om de huidontsteking te krijgen. Het is afhankelijk van hoe fel de zon schijnt’, aldus Rustemeyer.

Dat hadden we net even nodig. Ik zal nooit meer met hetzelfde plezier een cocktail aan mijn lippen zetten. Dank u, meneer Rustemeyer, ik ben weer en stukje van mijn onschuld en mijn onbevangenheid kwijt.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Bruidsjurk met nasleep

Bruid Zij is klaar voor de mooiste dag van haar leven.

Vandaag (22 juli 2016) stuit ik ‘toevallig’ (ik zat bij de kapper:-) op dit flutbericht uit Glamourland: de Duitse stervoetballer Mario Gomez beleeft een droomhuwelijk.

Het deed me denken aan het artikel ‘Nasleep van de mooiste dag‘ in De Volkskrant een paar dagen geleden over het aanbieden van tweedehands trouwjurken.

‘Beeldjager’ (wat dat ook precies moge zijn) Petra van der Put heeft foto’s met bijbehorende verkoopteksten van onder andere tweedehands bruidsjurken verzameld.

Bij het aanbieden van niet meer nieuwe trouwjurken worden korte teksten gebruikt als: ‘Wegens annulatie’ of ‘Niet gedragen door omstandigheden’.

Achter die bondigheid gaat een hele wereld schuil en je gaat er dingen bij verzinnen: waarom was er een ‘annulatie’? Wanneer kwam die? Is de bruid er inmiddels overheen? Achter een paar woorden vermoed je een hoop heisa en verdriet.

Nog zo’n bondige verkooptekst: ‘Ongedragen, kaartje zit er nog aan, in originele doos’.

Zoals artikelschrijver Rob Gollin terecht zegt: ‘Zo klinisch is een huwelijksdrama zelden verwoord’. Het deed me denken aan de beroemdste six word story van Ernest Hemingway, waar in zes woorden een compleet, schrijnend drama zit: For sale, baby shoes, never worn.

Hieronder het gedicht Feestvarkens van mijn hand. De bruid in dit gedicht zal haar jurk hoogstwaarschijnlijk niet te koop aanbieden, aangezien die onverkoopbaar is geworden:

Feestvarkens

Het decolleté
van de bruid
drijft een zachte wig
in suikerzoet kant.

Op het vrijgemaakte vlees
krioelt het van
ogen met kleefpootjes.

Rokkostuums
staan strak
op gespannen drumvellen.

De bruidstaart wordt gekneed.
Klodders room
vliegen door de lucht
landen op donkere jacquets.

De dragers lachen erom
smeren de uitworpen
vertederd tot vlekken.

De bruidsmuiltjes
overstromend van champagne
gaan van hand tot hand.

Het voetzweet
maakt ons slurpmannen
hondsdol.

De bruid lacht schel
werpt zich achterover
op de cadeautafel.

Haar slipje
steekt als pochet
uit het vestzakje
van de ceremoniemeester.

We schurken langs
het dampige lichaam
waar ego’s
kreunend sterven.

Deze hitte alleen
te blussen
door meer hitte.

Dan trekt de maan
in het complot
bleek weg.

Het bloed uitgeraasd
de rode waas
neergeslagen.

De geslachte etagetaart
kerkhof voor
kromgedrukte peuken.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Wij zijn torenhoog!

eindmusical-groep-8

‘Bij mij thuis is de zomer begonnen. De oudste heeft haar diploma, de lamstraal is met de hakken over de sloot over; de jongste neemt afscheid van zijn basisschool. Weemoed alom’, schrijft Volkskrant-hoofdredacteur Philippe Remarque vandaag (16 juli 2016) in zijn rubriek ‘De week van de hoofdredacteur’ in zijn eigen krant.

Wat je zegt, Philippe, weemoed alom. Mijn zoon had afgelopen dinsdag ook de eindmusical met zijn klas, groep 8b. Torenhoog heette die en hij was erg vermakelijk. Maar dat niet alleen.

Een musical/toneelstuk is het traditionele einde van het schooljaar op de basisschool. Nu was het niet alleen het afscheid van het schooljaar maar tevens de afsluiting van de hele basisschooltijd. En dat was wel even slikken. Niet zozeer voor de kinderen, als wel voor de ouders.

Vertrouwd van voorgaande jaren was het vertederende gestuntel van leerlingen die hun tekst vergeten waren of die vals zongen, maar er sloop nu ook een andere toon in: die van de weemoed. Want in groep 5,6 en 7 kon je nog denken: volgend jaar weer een musical. Nu was dat niet meer zo.

Terwijl ik in het zaaltje zat, waarvan het puntdak me deed denken aan dat van een kampeerboerderij tijdens een schoolreisje, bedacht ik bij het slotlied Skyhigh: voor de laatste keer zijn de kinderen van groep 8b samen op een podium; nooit weer zullen ze zo bij elkaar staan.

Dat is misschien niet dramatisch, maar het is ontegenzeggelijk zo. Ieder gaat zijn of haar eigen kant op en slechts bij toeval en dan nog vluchtig zullen hun levens langs elkaar strijken.

Nog één maal zingen ze als uit één keel: ‘Ik zal het nooit vergeten / De tijd die ik hier had / Ik zal altijd blijven denken/ Aan de school waar ik op zat / De tijd is nu gekomen / We gaan hier nu vandaan / De tijd is nu gekomen / Om een nieuwe weg te gaan.’

Wat zal er van hen worden, zullen ze het vinden in het leven, maar goed dat ze niet weten wat hun allemaal boven het hoofd hangt, al dat soort gedachten schoten door mijn hoofd toen ik mijn zoon met zijn klas het slotlied zag en hoorde zingen.

Geen van die kinderen leek een traantje weg te pinken, zoals menig ouder dat deed. Misschien maar beter ook; de melancholie zal hun gemoed gaandeweg hun leven vanzelf wel gaan kleuren.

Ja ja, steken jullie mij maar de gek aan en noemen jullie mij maar een sentimentele ouwe dwaas, maar bij het beluisteren van het refrein van Torenhoog prevel ik voor mij uit: ‘Voorbij, voorbij, o, en voorgoed voorbij…’

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

‘Meer wijnmeters’

Azulejo Klik op het bericht om het te kunnen lezen.

Onno Kleyn is culinair journalist en wijnkenner. Hij heeft in het Volkskrant-magazine een vaste rubriek waarin hij wijnen bespreekt die in zijn ogen (c.q. op zijn smaakpapillen) een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding hebben.

De afgelopen week was dat de Azulejo Vinho Regional Lisboa 2014. Deze Azulejo kreeg voor prijs/kwaliteit een volle negen van wijnmeester Kleyn. En volgens zijn informatie moest deze rode wijn dus verkrijgbaar zijn bij de Plus-supermarkt.

Eergisteren was ik daarom bij een Plus-vestiging bij mij in de buurt, maar die had hem toen niet in de schappen staan. Ik moest de dagen daarna maar eens bellen, aldus een vriendelijke vakkenvuller.

Dat deed ik vanmorgen (8 juli 2016), maar van een Plus-medewerker kreeg ik te horen dat hij de Portugees niet in schappen had staan, want hij had te weinig ‘metrage’. Ik moest zijn collega aan de Vechtstraat (in het zuiden van Groningen) maar eens bellen, want ‘die had meer wijnmeters’. Meer ‘wijnmeters’! Prachtig! Ik als dichter juich het gebruik van zo’n woord van harte toe.

Ik ben toen meteen op de fiets gesprongen, om naar de Vechtstraat te gaan, voor het inslaan van enkele flessen Azulejo Vinho Regional Lisboa 2014. Ik ben zogezegd ‘wijnmeters gaan maken’!

Azulejo-rijtje Is het geen mooi stilleventje? (klik op de foto voor een VERGROTING)

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather