Blog

Ga toch tennissen, mens!

ana-ivanovic-profile-photo Ana Ivanovic, niet alleen bekend om haar fraaie groundstrokes (klik op de foto voor een VERGROTING)

Hoera! We hebben er weer een! Een Onderzoek Dat De Mensheid Vooruit Helpt. Wat ik bedoel? Nou, dit! Stond vandaag (30 november 2016) in Metro Lifestyle (wie leest het niet dagelijks?).

Het onderzoek is uitgevoerd door de Universiteit van Oxford en dan is het WAAR.

Ik wist het allang, maar nu is het dan wetenschappelijk bewezen: door te tennissen leef je langer. Er is nogal een significant voordeel te behalen:

‘It found that people who played racquet sports regularly were the least likely to die over the study period, reducing their individual risk by 47 per cent compared with people who did no exercise.’

Oftewel: mensen die een racketsport beoefenen reduceren hun persoonlijke risico om te sterven met maar liefst 47% ten opzichte van mensen die niet aan sport doen. Dit zou, los van het fysieke aspect (je bent immers steeds in beweging) komen doordat je als tennisser een groter sociaal netwerk hebt en omdat je tot op hoge leeftijd je sport blijft beoefenen.

Het voordeel van dat sociale netwerk wordt als volgt gedefineerd: ‘The scientists say the difference may lie in the social aspect which goes alongside sports like tennis and squash, which often involve clubs and organised activities outside of the game.’

Dus door de activiteiten die om het tennis heen worden georganiseerd (en die vaak gepaard gaan met een enthousiast drankgebruik en dat is weer niet zo bevorderlijk voor een lang leven) zou je het meer jaartjes uithouden in dit ondermaanse? Ik waag dat te betwijfelen.

Tennissers ‘tend to keep up activities into later life’, terwijl mensen die aan teamsport doen toeschouwers worden in plaats van deelnemers, omdat hun team uit elkaar valt.

Maar hoe zit het dan met hardlopen? Ikzelf tennis en loop hard (drie à vier keer in de week), maar de studie haalt mij uit de droom, want ‘running appeared to have no impact at all on dying early’. Mmm, hardlopers zijn dus inderdaad doodlopers, zoals de flauwe volkswijsheid wil.

Hardlopen is geen teamsport en kan, mits je het goed aanpakt, tot op hoge leeftijd beoefend worden. Waarmee ik maar wil zeggen: joggen heeft niet het hierboven genoemde nadeel van een teamsport (dat je toeschouwer wordt in plaats van deelnemer), maar heeft wel een voordeel dat voor een racketsport opgaat (je kunt het tot op hoge leeftijd beoefenen). Dus ik zie eerlijk gezegd niet waarom ‘running’ geen invloed zou hebben op je levensduur.

De studie geeft nog een andere reden voor het uitblijven van gezondheidsvoordelen van hardlopen:

‘The researchers believe that some sports, such as running or football, may also be affected by seasonality or weather which means participants do not keep them up all year round, which limits their long-term benefits.’

Oftewel: omdat veel mensen weer- en seizoenfhankelijk (niet) lopen vervalt de gezondheidsverbetering; als je gewoon stug blijft doorlopen, door weer en wind, zou er dus wél gezondheidsvoordeel te behalen zijn.

Ik vind het eerlijk gezegd maar een verwarrend verhaal, want in het artikel van The Telegraph staat: ‘running, football and rugby had no significant impact on heart deaths.’ Maar even verderop kunnen we dit lezen: ‘Several studies in the past have shown substantial health benefits for running, particularly for heart health.’

Nou vraag ik je; is hardlopen nou wel of niet goed voor het hart? Nou ja, hoe het ook zij, ik blijf gewoon mijn rondjes lopen, zolang ik mij daar goed bij voel. Ik verlaat mij graag op de wetenschap, maar in dit geval ga ik maar op mijn gevoel af.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Luchtwachttoren

luchtwachttoren De luchtwachttoren van Warfhuizen (klik op de foto voor een VERGROTING)

Soms helpt de actualiteit je om je eigen werk te promoten, zoals vandaag (19 november 2016): ik lees dit artikel in het Dagblad van het Noorden. De luchtwachttoren van Warfhuizen wordt gerestaureerd.

Niet direct een nieuwtje waarmee je half Nederland op het puntje van zijn stoel krijgt, maar wel een leuke ankeiler om mijn gedicht, jawel, Luchtwachttoren nog eens voor het voetlicht te brengen:

Luchtwachttoren

Zijn leven lang wachten
op iets wat nooit kwam.

Schraler de wind
door zijn
uitgesleten openingen.

De waakmannen tuurden
tot hun ogen traanden
gingen bijna hopen
dat uit het koude oosten
de lang beloofde dreiging
eindelijk zichtbaar werd.

De jaren
glipten ongemerkt langs hen
als een vlucht koperwieken
bij nacht.

Jarenlang
op scherp gestaan.

Een leven lang wachten
op iets wat nooit kwam.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Joanna kon de verleiding niet weerstaan

harry_potter_and_the_cursed_child_special_rehearsal_edition_book_cover

Vandaag (18 november 2016) lees ik in de digitale versie van De Volkskrant dit bericht.

En hoewel het al wat jaartjes geleden is dat J.K. Rowling haar pen als een toverstokje voor mijn gezicht heen en weer zwaaide en mij betoverde met haar werk, ben ik berichtgeving over de wereldberoemde tovenaarsleerling Harry Potter al die tijd blijven volgen.

Ik weet het nog goed: ik volgde aan het eind van de vorige eeuw (oef, wat klinkt dat lang geleden!) al enkele jaren het nieuws over Harry Potter. Welwillend, geamuseerd las ik in de pers over zaken als uilenpost, dreuzels en de Sorteerhoed.

En toen nam ik het besluit dan zelf maar eens het eerste boek van de serie te gaan lezen en zo te kunnen beoordelen of dit iets voor mij was. We schrijven 9 december 2001. Het was een bitter koude dag en ik ging per trein naar Harderwijk voor een optreden.

Ik begon te lezen in Harry Potter and the Philosopher’s Stone en… was binnen enkele bladzijden verkocht. Ik las de andere delen achter elkaar en heb zelfs eens in de rij gestaan om een uur ’s nachts om het deel dat die zomer uitkwam te bemachtigen.

Geboeid beleefde ik de avonturen van Harry en zijn vrienden mee en slaakte een zucht van verlichting toen er aan het eind van de romancyclus stond: ‘All was well.’ Simpele, geruststellende woorden, de rust keert eindelijk weer in het tot dan toe zeer turbulente bestaan van Harry Potter. Klaar, niets meer aan doen. Zou je zeggen. Maar nu komt er dus tóch een vervolg.

En Joanna had het ons nog zo bezworen: stellig verzekerde ze ons, haar nog altijd gretige dreuzelvolgelingen, dat er geen deel acht zou komen. En dat was goed. Ze zou niet toegeven aan commerciële of andere motieven.

Met deze zeven boeken was de serie afgesloten en waren de lotgevallen van Harry afdoende besproken. En dan moet je daar niet op terugkomen, vind ik (zeven is ook een heilig getal en daar moet je niet aan tornen. Doch dit terzijde.).

Het gaat natuurlijk al mis bij de mededeling dat Harry een 40-jarige ambtenaar aan het ministerie van magie is. Harry, onze held uit zeven meeslepende delen, Harry, de supertovenaar, een ambtenaar! Hij heeft zichzelf bevrijd uit de neteligste situaties, de zwaarste beproevingen afgelegd en uiteindelijk Voldemort verslagen, zoals het een superheld betaamt. En dan is het natuurlijk een gigantische anticlimax zo iemand terug te vinden als ambtenaar.

‘Bestsellerschrijvers die jaren later terugkomen op hun grootste succes: het heeft iets treurigs. Fans lijken ernaar te snakken, maar het resultaat valt bijna altijd tegen’, schrijft Pjotr van Lenteren aan het begin van zijn recensie. En daarmee is dit project afdoende samengevat, lijkt mij.

Ik ga Harry Potter and the Cursed Child niet lezen en ik ga niet naar het toneelstuk. Ik houd mijn dierbare herinneringen aan de lectuur van de zeven Harry Potter-boeken liever intact.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Vive la France! Et vive le français!

poster-dag-van-de-franse-taal ‘Laten wij de Franstaligheid vieren!’ Ja zeg, laten we dat doen. En doen jullie dan allemaal mee? (klik op de foto voor een VERGROTING)

Valt er nog wat te lachen? O, zeker wel, als je de humor maar wilt zien. Uitgerekend op de dag (vandaag dus, 10 november 2016) dat ik mijn lesboeken Frans inlever, omdat ik – definitief – de handdoek in de ring heb gegooid als docent Frans voor middelbare scholieren, wordt op de school die ik nu de rug toekeer de dag van de Franse taal gevierd.
Toen ik vanmorgen de school binnenstapte om de Grandes lignes-boeken te retourneren, grijnsde mij, onder andere, bovenstaande poster tegemoet. ‘Laten wij de Franstaligheid vieren!’ Ja zeg, laten we dat doen! Maar dan moeten jullie wel allemaal meedoen, oké?

Kan het ironischer? Deze tiende november is een kille, grijze dag, maar dit ironische knipoogje van het lot geeft me toch een warm gevoel.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De Vloeibare Woordenwinkel in Zwollywood!

de-vloeibare-woordenwinkel-isala-zwolleDe Vloeibare Woordenwinkel in ziekenhuis Isala in Zwolle (Klik op de foto voor een VERGROTING)

Nog even over afgelopen donderdag (3 november 2016). Toen trad ik voor het eerst sinds ruim twee jaar weer eens op met De Vloeibare Woordenwinkel in Zwolle. Wij mochten aantreden in ziekenhuis Isala in Zwolle, in het kader van de Dag van de Gastvrijheid.

We kregen een gunstige locatie toegewezen: schuin tegenover de in-/uitgang. En om het even in marketingjargon te zeggen: dat genereerde veel traffic. Iedereen die het ziekenhuis inkwam of verliet zag ons bezig en vele nieuwsgierigen bleven in ieder geval staan kijken.

Maar we hadden ook veel klanten. En net als bij andere optredens van De Vloeibare Woordenwinkels was de stemming bij ons Geliefd Publiek uitstekend (en bij ons uitvoerenden trouwens ook).

Uit onze woordbrouwsels kwamen onder andere de volgende zinnen bovendrijven:

*Loop, Dirk Oostenrijk, jij ranzig medicijn!
*Lekker bah, de fruit-Rutte weet het niet!
*De ballenbak fronst: Wilfred Gené is een hemeldrankje.
*Tuinier lekker knetterend, ziekenhuisoma!
*Winegums borrelen met Donald Duck in het zoete Duitsland.
*Het Ali-toetje viert vakantie met Zuid-Afrika in het ranzige niks.

Dat zijn toch zinnen die de surrealisten nadenkend zouden stemmen!

Wij Vloeibare Woordenwinkeliers hopen alleen dat de volgende gig niet weer twee jaar op zich laat wachten!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

In het land waar het leven goed was

sauer-bij-barrage De rivier de Sauer/Sûre bij de Luxemburgs-Duitse grens (klik op de foto voor een VERGROTING)

Vandaag (23 oktober 2016) is het ‘het weer van alle mensen’, zoals onze Grote Volksschrijver Gerard Reve dat placht te noemen. Wat dat weertype precies inhoudt? Daarvoor laten wij de Oude Woordmeester zelf even aan het woord:

‘Wat is overigens dan dat ‘weder van alle mensen’? Het heeft iets onbestemds. Het is dan vrijwel windstil, en het is noch zeer koud noch zeer warm. Af en toe breekt de zon door, doch slechts voor heel kort en met een beknepen, okeren licht. Tegelijkertijd met die kortstondige verschijning van de zon verheft zich heel even een windvlaag, die proppen papier, zand en stof op de grond doet rondwervelen. Men moet dan denken aan vroeger en men gevoelt zich zeer sterfelijk.’ (Uit: Zondagmorgen zonder zorgen p.80).

Vooral die laatste zin gaat op voor deze grijze, wat druilerige zondag. Het is het eind van de herfstvakantie en daarin heb ik veel teruggedacht aan vroeger. En ach, dat ‘sterflijk gevoelen’ komt dan vanzelf, in het kielzog, mee. Want diverse mensen die een grote rol speelden tijdens die week vrijaf in het najaar rusten ondertussen onder Gods vleugelen.

De afgelopen week was ik in Luxemburg, het dwergstaatje, de speeltuin van Europa waar de meeste mensen gelukkig langs of doorheen razen, op weg naar échte landen als Frankrijk of Spanje. Ik heb er menig (herfst)vakantie doorgebracht. Met plezier, mag ik zeggen.

Voor mij was dit dus een sentimental journey, want vanaf 1975 (!) was Luxemburg voor mij synoniem voor herfstvakantie-met-het-hele-gezin, oudewijvenzomer, bossen in schitterende herfsttooi, lange wandelingen en vredig lezen in een vakantiehuisje terwijl de klokken in het dorp langdurig beierden en het bier in de flesjes hoppig hopte. Kortom, allemaal elementen die een dromerige, romantische puberjongen doen zwijmelen.

De afgelopen herfstvakantie deed die tijden enigszins herleven. Enigszins, want mijn vader en moeder zijn inmiddels dood en ook de vrouw van wie mijn ouders het vakantiehuisje huurden is afgelopen jaar overleden.

Toch was het ‘Luxemburg-gevoel’ bij mij nog intact. Het lopen langs de Sauer, waar af en toe een meerkoet het zwart-koude kleed open ritst door vliegend over het wateroppervlak te lopen, de zonsondergang die in dunne scherven door het bos gespiegeld wordt, een rat die bedaard zijn rimpel-v in het water schrijft, de beierende klokken in het boerendorpje vlakbij… het was niet te geloven dat in ruim veertig jaar de sfeer in het dorpje R… en zijn omgeving bijna onaangetast waren gebleven.

Ik ben geen conservatief c.q. reactionair, maar ik geef eerlijk toe dat ik blij ben dat Luxemburg in de luwte van het wereldgewoel vrijwel onveranderd is gebleven. En ik hoop dat het landje – en dan de omgeving van R… in het bijzonder – nog lang zo blijft.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather