Blog

Neem uw rugzak op, en wandel!

Gezicht op St. Odiliënberg Gezicht op Sint Odiliënberg (klik op de foto voor een VERGROTING)

Nog even over het afgelopen weekend (17/18 februari 2017). Met goede vriend C. heb ik afgelopen vrijdag en zaterdag in ‘ós sjoeëne’ Limburg onze traditionele jaarlijkse Pieterpad-sessie gehouden.

Het Pieterpad volgen, dat is ‘kijken in het gezicht van Nederland. Het is een ontdekkingsreis, kán dat zijn, als we de ogen openhouden.’ Dat staat in het voorwoord van mijn Pieterpad-wandelgids en, zoals Heer Bommel zou zeggen, ‘daar houd ik mij aan.’

Het Pieterpad volgen, dat is uren achter elkaar lopen, langs weilanden en akkerzomen over karrensporen, bospaden en veldwegen, en als een marskramer terugvallen op de oudste en ‘eerlijkste’ manier van voortbewegen, met alles wat je voor die dagen nodig hebt op je rug.

Opvallend is dat je niemand onder de veertig tegenkomt; het Pieterpad lijkt iets voor ‘krasse knarren’, de jeugd laat het langeafstandspad massaal links liggen. Toch wat merkwaardig, want je krijgt je eigen land te zien zoals je het anders nooit ziet en het is een ideale manier om te – excusez le mot – onthaasten.

Voor enkele dagen worden afstanden weer teruggebracht tot ‘zoveel uur gaans’, even is er geen Inbox meer die zo nodig geleegd moet worden en tussen de roerloze eiken, die als mastadontpoten uit een andere tijd oprijzen kun je voor even de illusie hebben dat het jachtige leven aan je voorbijtrekt, zoals de auto’s voorbijrazen die je helaas maar al te vaak onderweg hoort.

Goede vriend C. en ik pakten de draad op waar we hem ongeveer een jaar geleden hadden laten vallen: in Venlo. De eerste dag was het te lopen traject Venlo-Swalmen, de tweede dag van Swalmen naar Montfort. Beide keren betekende dat een voettocht van 22, 23 kilometer. En in ons geval stond dat beide dagen voor 4½ uur netto looptijd. Een aardige ‘benenstrekker’ voor vijftigplusmannen!

We voerden gesprekken, mijmerden, hadden even gemoedelijke als vluchtige ontmoetingen, dronken en spraken ’s avonds verder. En gingen ‘met de kippen op stok’.

De ‘loopdagen’ waren dus bepaald prettig, maar op de dag van afscheid sloop er een donkere toon in het weekeinde. Op het perron van station Nijmegen keek ik namelijk op de mededelingenborden, om te zien vanwaar mijn aansluitende trein zou vertrekken. Daarop stond dat er vertraging was op het traject Assen – Groningen in verband met ‘aanrijding met persoon’. Wat een leed schuilt er achter die drie simpele woordjes!

Ik raakte hierover in gesprek met een N.S.-medewerkster. Zij vertelde mij dat er eens iemand van de Waalbrug was gesprongen. Een daardoor gedupeerde treinreiziger was daarop bij haar gekomen, witheet, en hij had haar toegeblaft: ‘Kunnen ze dat niet buiten de spits doen?!’

Als ik zoiets hoor, dan begrijp ik Joussenels overpeinzing: ‘Plus on apprend a connaître l’homme, plus on apprend a estimer le chien.’ (Hoe beter ik de mens leer kennen, hoe meer ik de hond leer achten). Doch dit terzijde.

In de trein naar Assen werd mijn mensbeeld weer positief bijgesteld door de ontmoeting met een aardige vrouw. Zij dacht er zelfs over mijn onvolprezen prachtboek De geluksverdeling aan te schaffen en te lezen. En ja, dan keert een naar somberheid neigende stemming natuurlijk weer geheel ten goede!

Nog twee trajecten te gaan en wij tikken de Sint-Pieterberg aan!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Ga toch hosselen, mens!

Fokke en Sukke zijn moeilijk plaatsbaar

Nog even over gisteren (15 februari 2017). Toen stond er in De Volkskrant in het katern Brieven een Brief van de dag van ene Karin Bruines.

Die brief gaat over het taaie gevecht van de oudere sollicitant om een baan te vinden. Zelf kende ik ook eens mijn moment of fame met een Brief van de Dag in De Volkskrant over hetzelfde onderwerp, doch dit geheel terzijde.

De 47-jarige Karin Bruines kreeg op haar sollicitatiemails ook vaak te horen ‘Past niet in het profiel’.

Ik herken dat wel; ik kreeg op een gegeven moment zelf zo vaak deze gigantische dooddoener in mijn Inbox dat ik eens, in een dolle bui, een mail heb teruggestuurd aan een of ander non-descript bedrijf dat ik zo langzamerhand het gevoel kreeg dat ik behoorlijk uniek was, aangezien ik werkelijk in geen enkel profiel paste.

Zoiets is natuurlijk alleen voor je eigen genoegdoening, want je lost er niks mee op en je krijgt er zeker geen baan door (al hoop je dat idioot genoeg stiekem ook nog een beetje).

Na een aantal sparsessies met een loopbaanbegeleidster nam ik het kloeke besluit gewoon maar te stoppen met solliciteren, aangezien ik dat wel tot sint juttemis had kunnen blijven doen, zonder ook maar enig resultaat.

Ik ben gaan netwerken, heb enkele interessante deeltijdfuncties als docent Frans gekregen en verder ben ik gaan ‘hosselen’ (je kostje bij elkaar scharrelen): dat betekent concreet dat ik mijn geld ook probeer te verdienen (of dat lukt is een tweede) met allerlei, uiteenlopende klussen.

Een onzeker bestaan? Zeker, maar ach, het bestaan was toch al onzeker. Daarom: moedig voorwaarts! Dan maar als hosselaar!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Melancholia errabunda

Living abroad in London

Vandaag (29 januari 2017) is het volbracht. Ja, mijn held Roger Federer heeft zijn achttiende Grand Slam-titel behaald door de Australian Open te winnen, maar hoewel ik daar vanmorgen zeer geboeid en ‘participerend’ naar gekeken heb, bedoelde ik eigenlijk wat anders: op deze druilerig openende maar zich allengs vriendelijker tonende zondag heb ik de redactie van mijn tweede roman Melancholia errabunda voltooid.

Even over de titel: ‘melancholia errabunda’ is een medische/psychiatrische term en wordt omschreven als ‘melancholie met zwerflust gepaard gaande’. En laat dat nou precies van toepassing zijn op de held van mijn roman!

117.058 woorden zijn het geworden en dat betekent dat het een kloek boek wordt (als het ooit wordt uitgegeven). Met soms lange tussenpozen ben ik er jááren mee bezig geweest.

Ooit begonnen als boek met als inspiratiebron Amerika van Kafka is het in de loop der tijd behoorlijk uitgedijd, maar het is wel gebleven wat het begin af aan was: een avonturenboek. Nogal rechttoe rechtaan.

Ik heb lang getwijfeld of het niet te simplistisch qua plot en compositie is, maar sinds ik de Duitse bestseller Tschick heb gelezen, weet ik dat het geen schande is om een ‘recht-zo-die-gaat’-roman te schrijven.

Het boek is geschreven; het hoeft nu alleen nog maar verkocht te worden…

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Moet ik mijn webcam afplakken?

Afplakken webcam Een niet erg elegante, maar wel afdoende manier om te verhinderen dat vreemden via je webcam komen ‘binnenkijken’.

Deze dag (19 januari 2017) even een non-itempje (ja zeg, de boog kan niet altijd gespannen staan!): de noodzaak van het afplakken van je webcam. Geen idee waarom dat nu juist vandaag in de Bild Zeitung staat; bijna op de kop af drie jaar geleden werd er al een artikel in Trouw aan gewijd.

Boeiuh! hoor ik jullie in koor roepen en dat kan ik me heel goed voorstellen, want indertijd werd er nogal lacherig gereageerd op het advies van een Officier van Justitie voor cybercrime (toe maar weer) om bij niet-gebruik van je computer de webcam af te plakken.

Het appelleert natuurlijk aan een bij iedereen wel in het achterhoofd sluimerend gevoel van paranoia (‘Wordt er niet naar mij gekeken, zonder dat ik het door heb?’), maar een redacteur van de (computer)technologiewebsite Tweakers zet alles nuchter op zijn plaats:

“Als je een normale computergebruiker bent met goede virusscanner die up to date is en je klikt niet op al te gekke dingen die binnenkomen, dan is zo’n advies ietwat overdreven.”

We laten even de expert, Maik Morgenstern (wie kent hem niet?) van AV-Test aan het woord:

‘Das ist eine Frage des eigenen Schutzbedürfnisses und der Bequemlichkeit. Nutzt man die Webcam selten, ist es kein Komfortverlust diese abzukleben. Nutzt man sie häufiger, wäre abzuwägen, ob es sinnvoll ist. Generell sind aber nur wenige Schädlinge bekannt, die über die Webcam spionieren.’

Oftewel: het hangt van je behoefte om beschermd te worden af en van het gewenste gemak, of je je webcam afplakt of niet. Als je je webcam niet vaak gebruikt, is het geen groot comfortverlies hem af te plakken. Gebruik je hem vaker, dan kun je de afweging maken of het zinvol is. In het algemeen zijn er maar weinig kwaadwillende lieden bekend die via de webcam spioneren.’

Dank voor deze wijze raad. Daar hadden we inderdaad een expert voor nodig. Ik was hier zelf nóóit op gekomen, willen jullie dat wel geloven?

Maar het merendeel der mensen kan gerust zijn; als je geen al te gekke dingen uithaalt voor je webcam, dan is het voor gluurders niet al te interessant de godganse dag tegen het gezicht van een geconcentreerd werkende gebruiker aan te kijken.

Maar goed, als we het dan toch over via computergebruik bespioneerd worden hebben – en om het paranoiavuurtje even op te poken: het schijnt dat je bij het kijken naar porno op het web altijd een voetafdruk achterlaat; het is vrijwel onmogelijk anoniem en ongemerkt naar digitaal bloot te kijken.

Beheerders van pornowebsites registreren nauwkeurig je voetstappen door Hopsa Flopsaland en verkopen die gegevens rustig aan Google en Facebook. Een blogger vat het allemaal fijntjes samen: je hele surfgedrag op pornosites kan, via je IP-adres, met jouw naam in verbinding gebracht worden en openbaar gemaakt worden.

Dit kan zelfs gebeuren als je de incognito-modus in je browser inschakelt. Die biedt namelijk geen enkele bescherming (‘Mit dem Inkognito-Modus im Browser versuchen sich viele Nutzer vor Peinlichkeiten zu schützen – doch dieser hat in diesem Zusammenhang gar keine schützende Wirkung’, staat er in het artikel op Techbook onomwonden).

Is er dan helemaal geen hoop meer? vraagt de blootverslaafde zich met het zweet in zijn handpalmen af? Nou, een beetje hoop is er wel: voor de liefhebber is er Hidester, een programma waarmee je met een ander IP-adres dan je eigen over het wereldwijde web kunt surfen. Ook dan is absolute anonimiteit niet gewaarborgd, maar het traceren van je surfgedrag wordt in ieder geval bemoeilijkt.

Zeg niet dat je het van mij hebt, maar veel plezier ermee! Klik naar die chick, je IP-adres ‘geeft toch niet thuis’!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Vogels jagen

vogelende-dames Vogelende dames (in de betekenis van:’naar vogels kijkend’)

Vandaag (6 januari 2017) is het Driekoningen, maar daar gaan we het hier niet over hebben. Nee zeg, klik dan hier maar op.

In deze bijdrage wil ik nog even terugkomen op de column van Jean-Pierre Geelen in De Volkskrant van gisteren.

Geelen bekritiseert daarin de hijgerige Big Year-twitchers, oftewel, de fanatieke vogelaars die in één jaar over de hele wereld zoveel mogelijk vogelsoorten gespot willen hebben.

Arjan Dwarshuis is de nieuwe recordhouder op dit dubieuze onderdeel met 6833 soorten in 366 dagen. Gezien in 40 landen en alle continenten behalve Antarctica. Wat daar de lol van is, moet je mij niet vragen. Zoals trouwe lezertjes van dit weblog weten, ben ik zelf ook een, bij vlagen, fanatieke amateur-ornitholoog, maar voor mij is de situatie, de sfeer eromheen minstens zo belangrijk als het zien van een bijzondere vogel zelf.

Geelen schrijft: ‘Mijn eerste wielewaal, roerdomp en ijsvogel waren betoverende ervaringen.’

Zo gaat het mij ook. Ik kan me nog de eerste – en tot nu enige – keer herinneren dat ik een roerdomp zag. Het was lang geleden (toen er uit alle brievenbussen nog inbrekersvriendelijke touwtjes hingen), mijn beide ouders leefden nog en ik liet met hen onze hond uit (die ook al dood is).

We liepen in recreatiegebied De Groene Ster (die ik als puberjongen vanwege frequent cruisen door homo’s ook wel schertsend ‘De Bruine Ster’ placht te noemen. Doch dit terzijde.) en vanuit De Grote Wielen, een waterrijk gebied tussen Leeuwarden en Tietjerk, vloog een roerdomp over. Onmiskenbaar door zijn tekening en zijn silhouet. Na al die jaren weet ik de hele situatie nog. En dat is me dierbaar.

Behalve dat dat Freek Vonkerige’ jagen op vogels van Big Year-mensen wat sneu oogt, heeft het ook nog eens een keerzijde: volgens Arjan Dwarshuis was een ‘hele belangrijke reden’ van zijn vliegensvlugge tocht over de wereld het ophalen van zoveel mogelijk geld voor het behouden van met uitsterven bedreigde vogels.

Sympathiek, verdient onze steun. Zou je zeggen. Maar Dwarshuis heeft nog maar € 20.000,- opgehaald, terwijl hij met al dat rondvliegen in kerosineslurpende Boeings een CO2-voetafdruk van jewelste op onze breekbare aarde heeft gezet.

Ik hoop in mijn leven nog vele mooie vogels op diverse werelddelen te mogen zien, maar de kans dat ik mij bezondig aan een ‘Groot Jaar’-vogeljacht lijkt mij bijzonder klein. Laten we zeggen: zo klein als het eitje van een kolibri.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Orgasme, goed voor u!

vrouw-schreeuwt-nog-harder Op deze foto zie ik veel positieve effecten.

Ik zat vandaag (18 december 2016), op de drempel van de nieuwe werkweek, te denken: wat kan ik jullie nou meegeven om het weekend passend uit te luiden? Nou, dit! Het hebben van een orgasme heeft ‘veel positieve effecten’ (trap open die open deur!). Ja, jongens en meisjes, dat klapt er even in, zo op de zondagavond!

Trouwe lezertjes van mijn weblog weten dan alweer hoe laat het is: we hebben hier opnieuw een onderzoek bij de kop Waar We Al Lang Op Zaten Te Wachten En Dat De Mensheid Vooruit Helpt.

‘Een orgasme heeft vooral te maken met eenheid. Het creëert een band met de partner’, zegt seksuoloog Goedele Liekens tegen NU.nl en dan is het WAAR. Goedele, meid, hoe kóm je erop. Goedele opent echt horizonten die voor anderen gesloten blijven.

‘Ook belangrijk om tot een orgasme te komen is ontspannen zijn’, vult seksuoloog Eveline Stallaart aan. Poeh, poeh; ook een inzicht waar we zonder specialisten nooit op gekomen zouden zijn.

Prettige bijvangst bij het bereiken van ‘het eerste station naar de eeuwigheid’ (Reve dixit) is trouwens dat het niet minder dan een panacee (een middel tegen alle kwalen) is:

‘Mannen hebben minder kans op prostaatkanker bij veel orgasmes. Daarbij komen bij mannen en vrouwen de hormonen dopamine en oxytocine vrij, die een beschermend effect tegen kanker en hartziekten hebben. Daarbij helpt het hebben van een orgasme tegen stress. Ook werkt het als pijnstiller bij migraine en hoofdpijn.’

O ja: aanstaande woensdag (21 december) is het Wereldorgasmedag. Het is maar dat jullie het weten. Wat daar de bedoeling van is? Nou, dit:

‘Al die miljoenen of miljarden orgasmes moeten zorgen voor een enorme hoeveelheid positieve energie’, staat er te lezen op Rubriek.nl (wie kijkt er niet dagelijks op?).

Of, zoals het heet op de ‘officiële’ website globalorgasm.org (of ‘.cum’:-)

‘We ask you to dedicate your orgasms on this day, and everyday, to World Peace.’

Dus, mensen, aan het werk op de kortste dag (en, gnuif, gnuif, de langste nacht) van het jaar. Zucht, kreun en gil. Alles voor de positieve energie en de wereldvrede!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather