Bouwers

Toen wij met eendrachtige klauwen aarde de beek dwongen bij ons stil te staan dachten wij de loop der dingen in de hand te hebben. Er kwam een man met wenkbrauwen als stekelheggen stroomopwaarts. Hij sloeg een wond in onze dam trommelde wegwezen in onze oren. Zo leerden wij volwassenheid…

Lees verder

Het veld van eer

Toen ik nog samenviel met de schaduw van mijn grote broer mocht ik altijd mee op expeditie omdat ik zo goed dood vallen kon. Onze hoofden nog braak voor onlandige groeisels vocht onze jeugd zich los van vele oude vijanden. Dood was nog niet eng maar een zinderende verte die…

Lees verder