Posts made in juli, 2016

Eindmusical

Jongens en meisjes van groep acht
jullie hebben torenhoog
voor ons gezongen.

Nog eenmaal bijeen gekomen
op een podium dat jullie
nog maar net kan bergen.

Tussen het handengeklap
van onze staande ovatie
houden we jullie
nog even vast.

Jongens en meisjes van groep acht
houdt de weemoed nog even op afstand.

Dat is leerstof voor de middelbare school
wanneer jullie in de Nederlandse les
braaf in jullie schriften schrijven
dat van die en die dichter
het grondthema ‘vergankelijkheid’ is.

Jongens en meisjes van groep acht
laat de weemoed maar aan mij over;
ieder zo zijn vakgebied.

Jullie laten nog één keer je rapport zien
om te incasseren bij opa en oma.
Dan laten jullie het ergens slingeren
om er nooit weer naar om te kijken.

Ik pak mijn zoons lijst met schoolprestaties
en zet nog één keer
voor de vorm
mijn handtekening.
‘Voor gezien getekend’.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Misofoon? Dan niet naar de camping!

Misofone Deze misofone zit er zo te zien aardig doorheen. © AD

Vandaag (28 juli 2016) schrijft vervangingscolumniste Emma Curvers (bekend van haar debuutroman Iedereen kan schilderen waar haar vader niet zo blij mee was) in De Volkskrant een stukje over misofonie, de ‘aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woede, haat of walging oproepen’ (met dank aan Wikipedia).

Een misofoon krijgt (op zijn minst) de kriebels als iemand smakt bij het eten, hoorbaar door zijn mond ademt of te hard niest. Dat deze aandoening de lijder behoorlijk wat last kan berokkenen blijkt wel uit dit verhaal van ene Jolanda van Veen uit Oldenzaal.

Zelfs het geschuifel van benen in een wachtkamer, het geklier met pennen of het geslof van haar vader kan haar tot dolzinnigheid drijven. ‘Het voelt alsof er een pijl door je hart gaat’, zoals ze het zelf wat pathetisch omschrijft.

(Zo beschouwd is de held van het prachtboek De Avonden van Gerard Reve ook een misofoon, want als zijn vader snuivend ademhaalt denkt Frits geëergerd: waarom voor blaasbalg spelen? Doch dit terzijde.)

Een lijder aan deze aandoening moet zeker niet naar een camping gaan, want wat daar ten beste wordt gegeven aan geluiden: hondengeblaf, babygehuil, geblèr en in het toiletgebouw is het vanaf ’s morgens vroeg een geboer, gerochel en geruft van jewelste. En ’s nachts heb je het gesnurk van omwonenenden. De hel op aarde voor een misofoon dus.

Zelf ben ik geen misofoon, al ben ik lang niet altijd blij met bovengenoemde kampeergeluiden. Maar ze horen er nu eenmaal bij, zoals muggen, lauwe douches en stinkende wc’s.

Zou het trouwens helpen, als je midden in de nacht je tent uit kruipt en naar de buren roept waar de baby al eventjes ligt te huilen: ‘Kan het nu stil zijn? Ik ben namelijk misofoon’?

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Afrekening

Ik stap La Grâce binnen
en zie hem zitten
verzakt en verzopen.
Als ik hem aanspreek
neemt Matroos Vos
zorgzaam het boek dat hij las
uit zijn handen, behoedzaam
zoals een zuster
bij een geesteszieke.
Ik vraag of hij een paar minuten
voor mij heeft.
Maar hij houdt geen audiëntie meer.
‘Er valt toch niets meer te bespreken.’
Matroos Vos schudt instemmend zijn hoofd.
Wiens brood men eet,
diens woord men spreekt.
Ik vraag hem of hij zich
de brieven herinnert
die hij mij kortgeleden
gestuurd heeft.
Maar hij schudt zijn hoofd
in definitief gebaar.
Liggen herinneringen slechts
als droesem troebel
op de bodem
van zijn geërodeerde kop?

Even later laat Matroos Vos hem uit.
De te lange armen hangen aapachtig
langs zijn ingevallen tors.

Hij leeft hier in de schaduw
van de Provençaalse zon
in de schaduw
van zijn legende.

Wanneer stampt hij
de overbekende ingrediënten
weer samen tot een roman
waar niemand meer op zit te wachten?

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Graag één cocktail met ijs maar zonder brandwonden

Italian-Mojito Dit lijkt een onschuldig stilleventje, maar mind you: hier
dreigt brandwondengevaar.

Help! Paniek! Gevaar! Iedereen van de terrassen en snel een beetje!

Hè, wat, wat is er aan de hand? Nou, dit! Zit ik op een zonnig terras nietsvermoedend aan mijn cocktail-met-citroentje te lurken, blijkt dat ik blaren op m’n huid kan krijgen, wat zeg ik? Dat ik zelfs DOOD kan gaan!

Dermatoloog Thomas Rustemeyer van het VUmc in Amsterdam zegt het en dan is het WAAR. En dat lees ik vandaag (23 juli 2016), aan het begin van de hondsdagen, terwijl in mijn geliefde woonplaats G… de terrassen bomvol zitten.

En ik maar denken dat het gevaar deze zomer uit islamistische hoek komt, met ‘allahu akbar!’ roepende hakhaatbaarden met bijlen en messen. Niet dus. De combinatie citroensap en zonneschijn blijkt een pijnlijke en soms zelfs fatale cocktail op te leveren. Kom er maar in, Metro Nieuws:

‘Als de huid in aanraking komt met zon en citroen- of limoensap kan die verbranden. Dit verschijnsel wordt in de medische wereld phytophotodermatitis genoemd, beter bekend als de ‘citroenziekte.’

Er zitten stofjes in de citroen, furocoumarines, die de blaren kunnen veroorzaken. Maar dat gebeurt pas als ze ‘geactiveerd’ worden door zonlicht.

Zich verlustigend, lijkt het wel, vervolgt onze doemdermatoloog Rustemeyer: ‘Ik vind het fascinerend dat er stofjes zijn die zulke klachten geven als er licht bijkomt.’ Wat je zegt, ‘fascinerend’. Ook boeiend om te zien hoe een onschuldige cocktaildrinker ineens zit te kermen van de pijn door phytophoto, eh, dinges.

En om het even af te maken en een fikse domper op ons tot dusverre onbezorgde zomerplezier te zetten stelt Rustemeyer doodleuk dat de aandoening zelfs ‘dodelijk’ kan zijn, al is de kans daarop ‘erg klein’. Nou, dat is in elk geval wat.

‘Die pijnlijke blaren kunnen wel maanden duren. En enkele minuten in de zon zitten kan genoeg zijn om de huidontsteking te krijgen. Het is afhankelijk van hoe fel de zon schijnt’, aldus Rustemeyer.

Dat hadden we net even nodig. Ik zal nooit meer met hetzelfde plezier een cocktail aan mijn lippen zetten. Dank u, meneer Rustemeyer, ik ben weer en stukje van mijn onschuld en mijn onbevangenheid kwijt.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Bruidsjurk met nasleep

Bruid Zij is klaar voor de mooiste dag van haar leven.

Vandaag (22 juli 2016) stuit ik ‘toevallig’ (ik zat bij de kapper:-) op dit flutbericht uit Glamourland: de Duitse stervoetballer Mario Gomez beleeft een droomhuwelijk.

Het deed me denken aan het artikel ‘Nasleep van de mooiste dag‘ in De Volkskrant een paar dagen geleden over het aanbieden van tweedehands trouwjurken.

‘Beeldjager’ (wat dat ook precies moge zijn) Petra van der Put heeft foto’s met bijbehorende verkoopteksten van onder andere tweedehands bruidsjurken verzameld.

Bij het aanbieden van niet meer nieuwe trouwjurken worden korte teksten gebruikt als: ‘Wegens annulatie’ of ‘Niet gedragen door omstandigheden’.

Achter die bondigheid gaat een hele wereld schuil en je gaat er dingen bij verzinnen: waarom was er een ‘annulatie’? Wanneer kwam die? Is de bruid er inmiddels overheen? Achter een paar woorden vermoed je een hoop heisa en verdriet.

Nog zo’n bondige verkooptekst: ‘Ongedragen, kaartje zit er nog aan, in originele doos’.

Zoals artikelschrijver Rob Gollin terecht zegt: ‘Zo klinisch is een huwelijksdrama zelden verwoord’. Het deed me denken aan de beroemdste six word story van Ernest Hemingway, waar in zes woorden een compleet, schrijnend drama zit: For sale, baby shoes, never worn.

Hieronder het gedicht Feestvarkens van mijn hand. De bruid in dit gedicht zal haar jurk hoogstwaarschijnlijk niet te koop aanbieden, aangezien die onverkoopbaar is geworden:

Feestvarkens

Het decolleté
van de bruid
drijft een zachte wig
in suikerzoet kant.

Op het vrijgemaakte vlees
krioelt het van
ogen met kleefpootjes.

Rokkostuums
staan strak
op gespannen drumvellen.

De bruidstaart wordt gekneed.
Klodders room
vliegen door de lucht
landen op donkere jacquets.

De dragers lachen erom
smeren de uitworpen
vertederd tot vlekken.

De bruidsmuiltjes
overstromend van champagne
gaan van hand tot hand.

Het voetzweet
maakt ons slurpmannen
hondsdol.

De bruid lacht schel
werpt zich achterover
op de cadeautafel.

Haar slipje
steekt als pochet
uit het vestzakje
van de ceremoniemeester.

We schurken langs
het dampige lichaam
waar ego’s
kreunend sterven.

Deze hitte alleen
te blussen
door meer hitte.

Dan trekt de maan
in het complot
bleek weg.

Het bloed uitgeraasd
de rode waas
neergeslagen.

De geslachte etagetaart
kerkhof voor
kromgedrukte peuken.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather