Posts made in april, 2016

Hond terug op het oude honk

Duitse herder Ik wil graag geloven dat Astrid, de door mijn vader zo geliefde Duitse herder, er zo uit heeft gezien.
© plazilla.com

Vandaag (27 april 2016) lees ik dit feel good-bericht op nu.nl: hond wordt afgestaan aan nieuwe baas, hond loopt honderden kilometers terug naar oude baas, oude baas is vertederd door zoveel trouw, en tot besluit stuurt hij de hond niet nog een keer de laan uit. Eind goed, al goed, iedereen blij.

Het deed mij denken aan een vergelijkbare, helaas minder goed verlopen terugkeer van een trouwe viervoeter. Het ging om de Duitse herder Astrid, lievelingshuisdier van mijn vader.

Op een kwade dag besloot zijn moeder , om duistere redenen, die hond terug te geven aan haar oorspronkelijke eigenaar. Mijn vader was daar als veertienjarige jongen uiteraard kapot van, want hij was stapeldol op dat beest.

Het verhaal wil dat Astrid wegliep van huis, om mijn vader weer op te zoeken. Maar in plaats van de twee te herenigen besloot mijn oma het dier zonder pardon nog een keer de laan uit te bonjouren.

Tot op hoge leeftijd zat deze wrede scheiding mijn vader dwars. In mijn aanwezigheid heeft hij zelfs, behoorlijk heftig, een keer ‘Dat was een jeugdtrauma, moeder!’ in mijn oma’s gezicht geslingerd, maar geheel conform haar stijl besloot mijn oma daar niet op te reageren; een woord van spijt kwam er zeker niet over haar lippen.

Uit woede hierover – en uit solidariteit met mijn vader – schreef ik jaren geleden onderstaand gedicht:

De hond en mijn oma

Toen mijn vader veertien was
verloor hij zijn lievelingshond;
zijn moeder gaf het beest terug
aan de oorspronkelijke eigenaar.

De hond is zelfs een keer
helemaal teruggelopen;
ruim tweehonderd kilometer
moest genoeg zijn
om buiten het bereik
van slaag te blijven.

Maar ook dat maal
wees mijn oma hem de deur.
Mijn vaders verdriet hierom
overleefde het dier ruimschoots.
Mijn oma werd
helaas erg oud.

Onbeweeglijk ligt zij
in haar graf.
Hoeveel wormen ook
vraten aan haar
de worm der wroeging
zat daar niet bij.

Nu haalt mijn vader
vanaf zijn vaste bankje
voor het tehuis
elke hond aan die voorbijkomt
en die zich door hem aaien laat.

‘Zo, ben je dan teruggekomen
bij de baas?
En nou niet weer
weglopen, hè?
Beter dan hier
kun je het niet krijgen.’

© André Degen

Het is dat ik niet in een hiernamaals geloof, anders hoopte ik dat mijn vader en Astrid nu herenigd zijn en mijn vader Astrid laat rondrennen op de Eeuwige Jachtvelden.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Oma Kloosterburen

Kerk van Kloosterburen De Hervormde kerk van Kloosterburen, de voormalige woonplaats van mijn oma

Vandaag (26 april 2016) zou mijn oma 100 jaar zijn geworden. Helaas is zij al in 1998 overleden. Ik denk met veel warmte terug aan de vele bezoeken die ik als kind met mijn ouders, broer en zus aan haar heb gebracht. Jaren geleden schreef ik daarom dit gedicht voor haar dat ik hieronder plaats om haar te gedenken op haar verjaardag:

Oma Kloosterburen

Mijn oma
is vrij en weids geworden
al ligt zij gevangen
in medaillon
boven het Groningse landschap
samen met de kleuren
die de zon meeneemt
de dag uit
waardoor zelfs
dit logge klompland
poëzie aanneemt.

Deze middag brengt mij terug
bij mijn oma’s huisje
dat met haar mee
gekrompen is
en weer loop ik weg
van die uitvalsbasis
met mijn broer
langs eindeloze sloten
door het eindeloze land
waar wij onze jeugd
verzwerven lieten
tot waar het leven
nog niet ingepolderd was.

Na het beslechten
van een riddertwist
(wij streden voor
een edele zaak)
wachtte ons
in dat tussenthuis
een drank
die kracht teruggaf
en onze verhalen
kregen de gloed
van onze wangen.

O Noord-Gronings land
waar de horizon wegloopt
tussen twee oneindigheden uit
nooit zal ik wijder kijken
dan toen ik met mijn broer
na een langgedachte queeste
een verre vuurtoren
met zijn reuzenvinger
de richtingen aan zag wijzen
die wij nog moesten gaan.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Geluk is genetisch bepaald

Gelukkige vrouwen Ja, deze vrouwen zien er erg gelukkig uit. Goede genen, dames!
© Wendyonline

Vandaag (19 april 2016) hebben we weer eens een opzienbarend onderzoek te pakken. Dit keer gaat dat over geluk en dat houdt ons toch allemaal bezig, nietwaar?

Wat is er aan de hand? Vorig jaar werd al bekend dat het verschil in levensgeluk ‘m zit in het verschil in erfelijk materiaal. Oftewel: van de mate waarin je je gelukkig dan wel ongelukkig voelt, ben je deels afhankelijk van je voorvaderen. Mooi geregeld is dat: kun je je gesomber lekker op conto schrijven van je ouwe heer of van je opa.

Maar nu hebben onderzoekers van de Vrije Universiteit ook ontdekt welke genen daarvoor verantwoordelijk zijn (en als onderzoekers van de VU het aan het licht hebben gebracht, dan is het WAAR).

De heren en dames exploratoren gaan niet over één nacht ijs: het genetisch materiaal van bijna 300.000 personen is onderzocht en daaruit is naar voren gekomen dat er drie plekken op het dna aangewezen kunnen worden die met ons geluksgevoel te maken hebben.

Een eindje verderop in het Volkskrantartikel wordt het belang van deze ontdekking overigens meteen alweer flink gerelativeerd: ‘De aangewezen plekken op het dna zijn stuk voor stuk niet heel bepalend voor de verschillen in levensgeluk, zeggen de onderzoekers ook. Ze verklaren daarvan hooguit tienden van procenten. Dat is zeker tienmaal zwakker dan de genen voor harde erfelijke eigenschappen als lichaamslengte of zwaarlijvigheid.’

Geen brekend nieuws, dus en de domper is volledig wanneer er volgens onderzoeksleider Meike Bartels geen sprake van is dat nu ‘de menselijke geluksgenen’ zijn ontdekt. O, denk ik dan als leek, dat werd toch wel gesuggereerd?

Meike maakt het nog wat onoverzichtelijker (en teleurstellender): de uitkomsten van de studie, stelt ze, suggereren vooral dat er vermoedelijk duizenden en mogelijk zelfs miljoenen locaties bij menselijk geluk betrokken kunnen zijn.

Hè, denk ik dan als domme alfa, ik hoor toch net dat er drie plekken op het dna aangewezen konden worden die in verbinding staan met ons geluksgevoel?

Maar volgens VU-hoogleraar Meike Bartels is deze studie wel degelijk een mijlpaal en een nieuw begin: ‘Een mijlpaal omdat we nu werkelijk kunnen spreken over genetische invloeden op geluk, en een begin vanwege het feit dat het tot nu toe om drie varianten gaat die nog maar een klein beetje van de verschillen tussen mensen verklaren. We verwachten dat er vele varianten zijn die een rol zullen spelen. Ook kunnen we door het vinden van deze varianten het samenspel met de omgeving beter bestuderen, want de omgeving speelt ook zeker een rol bij verschillen in geluksgevoel.’

Ik blijf toch een beetje met een vaag katerig gevoel zitten dat er hier met veel tamtam een open deur is ingetrapt. Want dat omstandigheden dominant zijn voor de bepaling van individueel geluk, lijkt me nogal logisch.

Tot slot nog even dit: zeg nooit en plein public dat je gelukkig bent, want de afgunstige massa zal zich op je storten en je aan stukken scheuren om te kijken waar je die kostbare schat verborgen hebt. Ja, denken jullie daar maar eens over na.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Ik wil mijn moeders stem horen

Mam jong Mijn moeder als tiener

Vandaag (13 april 2016) is de dag dat mijn moeder 77 had moeten worden, als ze niet vroegtijdig was overleden aan de ‘K’, de K1 die als grimmige, donkere berg boven alle ziektes uittorent en zijn schaduw over vele levens werpt.

Jaren geleden, toen er nog geen vuiltje aan de lucht was, schreef ik onderstaand gedicht voor haar:

Projectie

Mam, nu wij niet langer
op de zonneweide liggen
de badlakens verschoten zijn
jouw jurk uitgelopen
zie ik
dat ook jouw jeugd
blootstond aan
de camera

verkleedkleuren in optocht
de projector schroeit
het stof weg
niet te lang stilstaan
bij een dia
anders brandt hij door

als het donker maar
een lichtraam heeft
en mijn moeder
geen leeftijd aanneemt
ben ik niet bang

Mam, zie je mijn vingers
ze wijzen omhoog
zolang jij blijft kijken
zink ik niet

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Levende legende

‘Ik moet nodig weer eens beginnen.’
Het nieuwe boek blijft hangen.
De schrijver voor wie het geheugen
een kwelling was
herkent zijn bevrijder niet.

Stukken hersenschors drijven
in troebel oogwater.

Op zijn verjaardag
geen jaartje ouder
opgenomen in tijdloosheid.
‘Als ik doodga
word ik onverdwijnbaar
of hoe heet dat ook alweer.’

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather