Posts made in januari, 2016

Lopen, goed voor u!

Prachtige billen Ook deze vrouw heeft begrepen dat wandelen goed is voor haar cognitieve vaardigheden.

Vandaag (30 januari 2016) is mijn bron nu eens niet De Volkskrant, maar – hou je vast – Le Monde, het vooraanstaande links-liberale dagblad uit Frankrijk. Het is niet dat De Wereld zulk brekend nieuws brengt dat ik het aanhaal, maar er staat een artikel in dat mij zeker aanspreekt. Want wat brengt deze kwaliteitskrant voor nouvelle?

Apprendre, c’est marcher! Oftewel: leren is wandelen! ‘L’exercice qui semble avoir le plus d’impact sur nos capacités cognitives est aussi le plus simple, puisqu’il s’agit de la marche’ staat er in het begin van het artikel. Hetgeen getrouwelijk overgezet zijnde in onze schone Dietse taal luidt: ‘De lichamelijke inspanning die de meeste impact heeft op onze cognitieve vaardigheden is ook de eenvoudigste: dat is het lopen.’

Barbara Oakley (hè, wie? O, die) zegt het en dan is het WAAR, want zij heeft ervoor doorgeleerd. Ze noemt het voorbeeld van een chemicus uit de negenentiende eeuw, Alexander Williamson die stelde dat een goede wandeling gelijkstond aan een week werken in zijn laboratorium.

Ook vele schrijvers, zoals Jane Austen en Charles Dickens, vonden inspiratie in frequente, lange wandelingen. Ikzelf kende het heilzame effect van wandelen natuurlijk ook al lang. Niet voor niets heb ik meermalen de woorden hierover van mijn favoriete wijsgeer Nietzsche (zelf een fervent wandelaar) aangehaald: ‘Nur die ergangenen Gedanken haben Wert’, oftewel: alleen die gedachten die je al wandelend krijgt hebben waarde. Maar waarom stimuleert het wandelen de creativiteit?

Allereerst breng je je geest al wandelend in, wat Barbara Oakley noemt de ‘diffuse thinking mode’. Je laat je gedachten wat dobberen en je focust op niets in het bijzonder. Kom er maar in, Barbara:

‘Diffuse-mode thinking is also essential for learning math and science. It is what allows us to suddenly gain a new insight on a problem we’ve been struggling with, and is associated with “big picture” perspectives. Diffuse-mode thinking is what happens when you relax your attention and just let your mind wander. This relaxation can allow different areas of the brain to hook up and return valuable insights. Unlike the focused mode, the diffuse mode is not affiliated with any one area of the brain—you can think of it as being “diffused” throughout the brain.[v] Diffuse-mode insights often flow out of preliminary thinking that’s been done in the focused mode. (The diffuse mode must have clay to make bricks!)’

Maar, hoe goed ‘een luchtje scheppen’ en ‘de zinnen verzetten ook is voor een frisse manier van tegen de dingen aankijken’, dat is het niet alleen. Het schijnt ook dat de wandelbeweging zelf direct op het brein inwerkt.

Daarvoor heeft men een psychologisch experiment bedacht. Eén groep liet men wandelen, een tweede groep liet men stilzitten. En wat bleek? De beweeggroep bleek in staat tot het geven van inventieve antwoorden die tot wel 100% boven die van de ‘immobiliteitsgroep’ lagen. Maar daar bleef het niet bij.

Men heeft het experiment nog een keer uitgevoerd, waarbij ditmaal de lopers naar binnen werden gehaald en op een loopband werden gezet. De immobiele groep werd naar buiten gestuurd, maar in een rolstoel. De uitkomst: ook dit keer waren degenen die hun voeten aan het werk moesten zetten creatiever in hun antwoorden.

Dus die oubollige, oerhollandse kreet ‘De paden op, de lanen in, voorwaartsch met fermen pasch!’ van onze voorvaderen was zo gek nog niet.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Terugblik

Op dit ogenblik
voel ik mijn ouders
naar mij kijken
vanaf het bankje
voor ons zomerhuisje
waar de aanwijsstok
van de zonnewijzer
ons speelveld afgrenst.

Mijn vader
met een gul glas
waar de zon
in rondwalst
mijn moeder
met haar ogen dicht
die ze elk moment weer
open kan doen.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

O Poesy! for thee I hold my pen

Gedichtendag

Deze dag
gaf ik
een workshop poëzie.
Toen ik
bij de afslag
Valthermond/Musselkanaal
een bord zag
Industrieterrein Open Einde
wist ik
dat ik op de goede weg zat.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

11B-X-1371

Engerd Brrr, wat een engerd; houdt het midden tussen een zwarte Ku Klux Klan-aanhanger en een middeleeuwse beul.

Blue Monday vandaag (25 januari 2016), volgens een pseudowetenschappelijke formule de deprimerendste dag van het jaar. Typisch een dag om eens lekker te griezelen. Nou, daar gaat-ie dan: wat dachten jullie van dit filmpje? (let op! Geluid niet te hard zetten in verband met de afschuwelijke frequentie van de begeleidende, eh, ‘soundtrack’)

Ik zeg: Brrr. Ik heb toch heel wat bizarre, zieke filmpjes gezien, maar dit spant wat mij betreft de kroon qua creepiness. Eind oktober vorig jaar was ik het ook al eens tegengekomen (via Geen Stijl), maar als ik de link in dat ‘reaguursel’ nu aanklik, krijg ik de onderstaande tekst:

‘Deze video is niet meer beschikbaar. Het YouTube-account dat aan deze video is gekoppeld, is beëindigd.’ Dat vergroot het raadsel natuurlijk alleen nog maar.

Vandaag vind ik een uitgebreid artikel over dezelfde creepy video in de Franse krant Le Monde.

Het hoe en waarom van deze mysterieuze horrorclip was lange tijd is raadselen gehuld; John-Erik Krahbichler, een Zweedse blogger beweerde de dvd opgestuurd te hebben gekregen uit Polen. Zonder begeleidend schrijven. Zijn blog was nou niet direct de meest bezochte stek op internet, maar dit ging razendsnel viraal.

Er gaat ook een verhaal dat een vrouw de dvd op een bank in een park had gevonden. Om de spanning en de raadselachtigheid nog wat op te voeren.

Le Monde noemt dit het naargeestige filmpje ‘l’une des énigmes les plus passionnantes, bizarres et glauques qu’ait produit Internet.’ Oftewel: een van de opwindendste, bizarste en naargeestigste raadsels die internet heeft voortgebracht. En dat zegt toch wel wat, want er is op het wereldwijde web al wat sick shit voorbijgekomen.

Internetfanaten over de hele wereld zijn op zoek gegaan naar de identiteit van de maker en de eventuele geheime boodschap die het filmpje zou bevatten. Zo zou de morsecode die door het knipperende lichtje wordt uitgezonden « RED LIPS LIKE TENTH » uitstralen, een anagram voor ‘KILL THE PRESIDENT’. Een serie cijfers die in het filmpje te zien zijn zouden de coördinaten van het Witte Huis geven. Mmmm… klinkt allemaal niet erg lekker.

Op het moment dat alle sporen dood lijken te lopen en er geen vooruitgang meer wordt geboekt in het kraken van de code van het filmpje, 30 november 2015, maakte de maker van deze horrorclip zich bekend. Ene Parker W. Wright zou hem in elkaar hebben gezet.

De rillingopwekker is zelfs bereid antwoord te geven op allerlei vragen. Hij zou de filmpjes zien als een kunstvorm. Wat hij vervolgens aan uitleg geeft, is nauwelijks geruststellend te noemen:

‘Je vois mon travail comme des vagues dans l’océan. Certaines personnes vont y chercher des coquillages. D’autres surfent dessus, d’autres plongent.’ Dit is, getrouwelijk overgezet zijnde in onze schone Dietse taal: ‘Ik zie mijn werk als de golven in de oceaan; sommigen zoeken er schelpen, anderen surfen erop en weer anderen duiken erin.’ Eh, oké.

Zit er een politieke boodschap in zijn filmpjes? O jazeker: ‘Que les gens doivent se réveiller et regarder ce qui se passe dans le reste du monde. Il existe un virus de l’ignorance, et les médias le propagent.’ Oftewel: ‘de mensen moeten wakker worden en kijken wat er in de rest van de wereld gebeurt. Er bestaat een virus van onwetendheid en dat wordt verspreid door de media.’ Waarvan akte.

Nu de maker bekend is, zijn de mysterienevelen goeddeels opgelost. En voor sommige mensen zal dat een teleurstelling zijn. Maar als ik de filmpjes bekijk, blijven de rillingen keurig over mijn rug lopen.

Het tweede filmpje is zo nodig nog enger. Niet afkijken vlak voor het slapen gaan, als je alleen thuis zit.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Elvis is still in the building

Elvis drinkend Onze kat Elvis drinkend uit een vissenkom, slechts een van vele zijn grappig-vreemde trekjes

Nog even over gisteren (21 januari 2016). Toen was onze kat Elvis (ja, vernoemd naar dé Elvis) op de kop af dertien jaar (inclusief aanlooptijd veertien) bij ons. Even leek het er de afgelopen weken op dat we dit jubileum niet meer hadden kunnen vieren; onze adoptiezoon had namelijk vreselijke pijn in zijn achterlijf en daarbij iets in zijn bekje dat leek op een gezwel.

De pijn in zijn achterlijf was afkomstig van een ooit uit de kom geschoten en nooit goed geheeld heupgewricht. Door een verkeerde sprong werd die pijn bijna twee weken geleden acuut – en ondraaglijk. De dierenarts verbaasde zich erover dat ons die slechte genezing van dat gewricht nooit was opgevallen. Tsja, het verbaasde onszelf ook, maar het feit lag er; Elvis had in al die jaren nooit geleken op een ambtenaar van het Ministry of Silly Walks en tot voor enkele weken was hij op zijn oude dag nog tegen onze houten schutting opgesprongen; niet echt het gedrag van een lijder aan een niet lekker passend heupgewricht, zou je zeggen.

Nota bene op de dag van zijn ‘verblijfsverjaardag’ kregen wij het gunstige bericht dat het plekje in zijn bekje geen gezwel was, maar een ontsteking. En de pijn in zijn achterlijf bleek prima te bestrijden met een 1x daagse orale toediening van Novacam®. Goed, daar zit hij wel levenslang aan vast, maar hoeveel mensen moeten, na vaststelling van een te hoge bloeddruk, niet de rest van hun leven bètablokkers slikken? Nou dan.

In al die jaren dat wij Elvis hebben mogen verzorgen heeft hij vaker op het randje van de dood gezweefd. Maar blijkbaar is onze kleine zwarte panter een taaie rakker, want hij loopt dus nog steeds rond. Het bekende cliché dat rondgaat over katten is dat ze negen levens hebben. Onze Elvis heeft er nu vier opgebruikt.

Voor Elvis daarom een (niet autobiografisch) kattengedicht dat ik ooit schreef:

Verwende kat

Hij mocht altijd slapen
in het opgemaakte wiegje.
Dat stond er toch nog
ongebruikt.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather