Posts made in december, 2015

Stone dead forever

Lemmy Lemmy Kilmister van Motörhead

Gisteravond (29 december 2015) zoemde het al rond op internet en vandaag verschijnen de necrologieën: Lemmy Kilmister, de bassist/zanger van de band Motörhead is niet meer.

Zeventig is hij toch nog geworden. Toch nog, want Mr. Kilmister deed er alles aan om dit aardse bestaan te bekorten: amfetaminegebruik sinds hij volwassen was en een fles Jack Daniels per dag… mwah, dan moet je niet zeuren dat je geen honderd wordt.

Het is niet verwonderlijk dat de rest van de band (de drummer en de gitarist) vandaag bekend maken dat Motörhead ermee stopt, want Lemmy was Motörhead.

Ik heb de band drie keer live gezien, waarvan twee maal teleurstellend.

De eerste keer zag ik Lemmy & Zijn Rakkers in de IJsselhallen in Zwolle (ik meen in 1987 en, verdomd, dat blijkt te kloppen. Ja, het geheugen van de oude baas werkt nog goed).

Ik stond toen in mijn wat ballerige outfit (ik droeg, godbetert, in die tijd een gele trui…) te midden van de in leer gestoken heavy metal-jongens. Mijn finest moment als vreemde eend in de bijt tijdens dat concert was vlak voor de eerste toegift. Er was het gebruikelijke geschreeuw naar het podium over het te spelen nummer.

Ik brulde toen ‘Overkill!’ richting bühne en wie schetste aller verbazing toen nog geen vijf seconden later de sneltreinbasloop van het titelnummer van Motörheads tweede album werd ingezet? De zware metaaljongens voor mij draaiden zich naar mij om en in hun ogen dreef een mengeling van ongeloof, bewondering en, o ja, veel bier. Had ik soms voorkennis? leek hun blik te zeggen. Dit optreden in de IJsselhallen was wat mij betreft legendarisch.

De tweede keer dat ik Lemmy’s band hoorde, in de Oosterpoort in Groningen, was ik heel wat minder enthousiast. de geluidsafstelling was belabberd (als Lemmy tussen de nummers door sprak was hij niet eens te verstaan) en verder was hij nogal aan het zeuren. De ruige rock & roller die hij zijn hele leven heeft willen zijn was hij die avond zeker niet.

De derde en laatste keer zag ik Motörhead op Lowlands, in 2007. De band trad op in de Grolsch-tent. ook toen was de geluidsafstelling beschamend slecht voor een band die al zo lang en zo vaak had opgetreden.

En gaandeweg het halfopenluchtconcert draaide de geluidstechnicus de schuiven nog wat verder open, met als resultaat dat er een oorverdovende geluidsdiaree over ons werd uitgestort. Toen – hé, daar hebben we hem weer! – Overkill werd ingezet, herkende ik het nummer tijdens de eerste maten niet eens, zo vervormd was het geluid…

Maar goed, ik heb ondanks die laatste twee tegenvallende optredens altijd een zwak voor Motörhead gehouden; Lemmy’s rauwe stem, de speedy, overstuurde bas en de dubbele basdrum van ‘Philthy Animal Taylor’ brachten mijn swingneuronen aangenaam in beweging.

Laten we daarom nu, heel toepasselijk, gaan luisteren naar Stone dead forever:

En daarna, ook toepasselijk, naar Killed by death:

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De eerste Kerstmis zonder

Pap en mam met katholieke kerk op achtergrond Mijn ouders in levendiger tijden

Vandaag (26 december 2015) is de eerste Tweede Kerstdag die ik ‘vier’ (nou ja, uitzit) zonder mijn ouders. Vandaar mijn kakelverse gedicht Terugblik dat ik gisteren voor hen heb geschreven:

Terugblik

Op dit ogenblik
voel ik mijn ouders
naar mij kijken
vanaf het bankje
voor ons zomerhuisje
waar de aanwijsstok
van de zonnewijzer
ons speelveld bepaalt.

Mijn vader
met een gul glas
waar de zon
in rondwalst
mijn moeder
met haar ogen dicht
die ze elk moment weer
open kan doen.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Megamine

Megamine Klik op de afbeelding voor een VERGROTING

Soms in dit grauwe, prozaïsche bestaan stuit je op een korreltje poëzie, zoals een dorstige goudzoeker na veel graven en delven eindelijk stuit op een nugget geel edelmetaal. En dat fonkelt je dan ineens tegemoet op de meest onverwachte momenten.

Een ogenblik kijk je toe, in stomme verwondering en bewondering. Even lijkt de tijd stil te staan en voel je de kracht van de taal zoals men dat in vroeger tijden (en heden ten dage nog bij sommige ‘primitieve’ volkeren) voelde bij bezweringsformules.

Zo was ik vandaag (23 december 2015) met mijn zoon vuurwerk aan het uitzoeken bij Belga Fietsen – toch niet de omgeving bij uitstek waar je dichterlijke uitspattingen verwacht – en toen stuitte ik op bovenstaand taaljuweeltje. Ik heb alvast een ready-made voor de eerste Dichtclub-avond in januari! (voor de liefhebbers: dat is woensdag de 6e in de Kroeg van Klaas in Groningen)

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

O Dood, die Waarheid zijt, nader tot U

Gerard-Reve het gaat slecht, verder gaat het goed

Als reviaan (geen revist; dat is een subtiel maar essentieel verschil) ontkom ik er natuurlijk niet aan om vandaag (14 december 2015) de verjaardag van Gerard Reve te herdenken. Op deze vreemde en grijze dag zou hij 92 jaar zijn geworden.

Daarom citeren wij op deze plek Gedicht voor mijn 47ste verjaardag. Niet zijn beste gedicht, maar wel het toepasselijkst op deze dag:

Gedicht voor mijn 47ste verjaardag.

De dag zelf vreemd en grijs. De dag erna
zes zwanen zeilend tot de voetbrug
waar ik met gulle hand het feestgebak te water werp
dat niemand gisteren door zijn strot heeft kunnen krijgen
en dat de vogels evenmin begeren:
hun koninklijke halzen buigen niet,
terwijl het ongewone voedsel zinkt.

Gerard Reve (1970)

In het Verjaardagsregister kun je Reve trouwens gewoon nog feliciteren; er staat een link ‘Gerard Reve feliciteren? Klik hier!’ Kijk maar.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather