Posts made in november, 2015

Projectie

Mam, nu wij niet langer
op de zonneweide liggen
de badlakens verschoten zijn
jouw jurk uitgelopen
zie ik
dat ook jouw jeugd
blootstond aan
de camera

verkleedkleuren in optocht
de projector schroeit
het stof weg
niet te lang stilstaan
bij een dia
anders brandt hij door

als het donker maar
een lichtraam heeft
en mijn moeder
geen leeftijd aanneemt
ben ik niet bang

Mam, zie je mijn vingers
ze wijzen omhoog
zolang jij blijft kijken
zink ik niet

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Ghuu

Als peuter
op vaders arm
wees mijn broer eens
ernstig kijkend
naar een witte muur
en zei toen
op besliste toon:
‘Dasse Ghuu.’

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Tussen Vierlingsbeek en Venlo

Pieterpadbordje © André Degen

Vandaag (22 november 2015) kwam ik terug van een weekend wandelen met goede vriend C… We zijn bezig met een meerjarenproject: het lopen van het Pieterpad. Erg systematisch gaan we daarbij niet te werk (zoals sommige routedelers die consequent de draad weer oppakken waar ze hem de vorige keer hebben laten liggen). Zo zijn onze startpunten voor weer een traject begonnen in, achtereenvolgens, Hardenberg, Doetinchem en Pieterburen.

Wij vatten het Pieterpad dus nogal hapsnapperig bij de kop. Maar dat mag de pret niet drukken. Goede vriend C… en ik hebben ons niet ten doel gesteld vóór een bepaalde datum de Sint Pietersberg aan te tikken. Ooit komt het ervan. En anders maar niet.

Het Pieterpad lopen, dat is: een met roodwitte ‘vaantjes’ aangegeven route volgen langs akkerzomen, bosranden, door elzebroekbossen (zoals het schitterende Schuitwater), langs hagen, en af en toe stilstaan bij een (gerestaureerd) monument.

Frappant is dat je tijdens zo’n wandeling-volgens-het-boekje nooit of te nimmer iemand onder de vijftig tegenkomt. Ik heb nog geen steekproef onder jongeren gehouden, maar het kan niet anders of de tocht te voet van Pieterburen naar de Sint Pietersberg heeft een stoffig imago. En het is ook wel zo dat er een sfeer van kneuterigheid hangt om het hele fenomeen Pieterpad, een van ‘hè ja, gezellig, kadetjes mee en een thermoskan koffie en dan de paden op, de lanen in, voorwaartsch met fermen pasch’. Maar feit is dat de mensen die je pad kruisen zonder uitzondering erg vriendelijk en welwillend zijn, dus dan neem je de kneuterigheid op de koop toe.

Goede vriend C… en ik liepen gisteren als eerste traject het stuk Vierlingsbeek – Swolgen (wie kent het niet?); een goede 20 kilometer. In Swolgen wachtte ons een verrassing: die avond zou het Prinsenbal zijn! We vielen met onze neus in de boter. Wij wilden dit kroningsfeest uiteraard niet missen. Na een verfijnde culinaire tongstreler (een ‘schnitzelmenu’) in het cafetariagedeelte van W… begaven wij ons naar het zaalgedeelte waar een en ander zou plaatsvinden.

Als respectievelijk Westerling en Noorderling voelden wij ons tamelijk misplaatst te midden van die ‘bokken en bokkinnen’ (zoals de aanwezigen steevast aangesproken werden door de diverse prinsen carnaval op het podium). Er waren allerlei praatjes, maar aangezien die niet ondertiteld tot ons kwamen, verstonden wij de helft tot driekwart niet (maar ik kan me niet voorstellen dat we veel gemist hebben).

Af en toe werd er een polonaise ingezet, maar hoewel een aantrekkelijke plaatselijke deerne aan het begin van de avond ons had beloofd ons te leren hoe je een polonaise moest lopen, werden wij niet één keer opgenomen in zo’n vrolijke parade (en de aantrekkelijke deerne liet zich ook niet meer zien).

Laten we het erop houden dat dit een interessant cultureel fenomeen was. Of, zoals goede vriend C… het de volgende morgen treffend verwoordde, toen wij, uitgebeierd door de klokken van de Sint Lambertuskerk, Swolgen verlieten: ‘Wij laten deze mensen nu achter met hun rituelen.’

O ja, voor wie het weten wil: Arno Kursten is verkozen tot de 62e Prins D’n Bok Swolgen. Waarvan akte.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Parijs is een feest

Tuileries_Garden_05

Vandaag (20 november 2015) is het alweer een week geleden dat in Parijs de afschuwelijke aanslagen plaatsvonden die ons nog eens ruw onder de neus hebben gewreven dat de barbaren niet alleen aan de poort bonzen maar al binnen zijn.

Het regent bommeldingen, ook in Nederland, en de vraag dringt zich op: wordt het ooit weer rustig in West-Europa? En vinden we ooit onze onschuld weer terug? (zo we die ooit hadden)

In dit soort onrustige periodes is het een menselijke reflex om terug te grijpen naar andere tijden die ons, in retrospectief, idyllisch en vreedzaam toeschijnen (ten onrechte, natuurlijk).

Zo zie je dat mensen in het gewonde en aangeslagen Parijs van nu graag teruggaan naar de ‘années folles’, de roaring twenties, die Hemingway beschrijft in zijn boek A moveable feast en die nu gezellig en zorgeloos lijken. In de Franse vertaling heet die roman Paris est une fête en het schijnt momenteel uitverkocht te zijn in Frankrijks hoofdstad.

Maar was het vroeger allemaal beter? (SPOILER ALERT: nee, natuurlijk) In De Volkskrant van deze vrijdag staat een interview met Jan Siebelink die in zijn jonge jaren in Parijs woonde om Frans te studeren. Wie in deze bange tijden terugverlangt naar ‘die goeie ouwe tijd’, moet bedenken dat het Parijs in dat jaar 1961 allesbehalve idyllisch was:

Allereerst was er de terreur van de OAS (Organisation de l’Armée Secrète) die streed tegen de onafhankelijkheid van Algerije en daar zelfs de president (De Gaulle) voor wilde vermoorden. Jan Siebelink schetst in het vraaggesprek een weinig romantische Lichtstad. Kom er maar in, Jan:

‘Het was 1961, ik studeerde er Frans na mijn militaire dienst. In die tijd was de gewelddadige rechts-extremistische terreurorganisatie Organisation de l’Armée Secrète (OAS) actief. Ik weet nog goed dat ik op een terras aan de Boulevard de Sébastopol zat met een roman en een espresso. Toen ik terugkwam na mijn college was het hele café weggevaagd door een bom. Toen kwam de terreur erg dichtbij. In dat jaar zijn er duizenden mensen omgekomen. De stad was gehuld in blauwe rook. Daar gaat mijn roman De Blauwe Nacht over. Er wordt nu gezegd: geweld als dit is nog nooit vertoond…’

Op 17 oktober van dat jaar vielen er maar liefst 200 (!) doden bij een – vreedzame- demonstratie van Algerijnen tegen de avondklok in Parijs. Verantwoordelijke hiervoor was de beruchte en nooit bevredigend gestrafte ‘naziheuler’ Maurice Papon, die destijds hoofd van de Parijse politie was.

1961 was dus een zwart jaar in de Franse geschiedenis en toch is het daarna wel weer gezellig geworden in, wat ik beschouw als, de mooiste stad ter wereld. Dit zeg ik niet om de aanslagen in Parijs te bagatelliseren – verre van dat – maar meer als bemoediging: net als gras kun je de menselijke waardigheid wel tijdelijk plattrappen, maar als er maar genoeg tijd overheen gaat, richt zij zich altijd wel weer op.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Elke dag is het leven goed

Life is good everyday ‘Elke dag is het leven goed’. Mmm… (klik op de foto voor een VERGROTING)

Het zal eenieder overkomen die het huis van een naaste uitruimt (in de meeste gevallen zal dat de woning van de ouders zijn): dat je teksten tegenkomt die in het licht van het recente overlijden van vader of moeder een wat wrange bijklank krijgen.

Zo was ik de afgelopen week (3 tot 10 november) frequent in wat ooit mijn ouderlijk huis was; een warm nest dat in zeer korte tijd veranderd is in een leeg, hol en kil pand dat weldra in de verkoop gaat.

Bij het op- en uitruimen haalde ik iets van een krukje af (wat er al jaren precies zo had gestaan) en toen kwam ineens de tekst tevoorschijn die op de stof stond waarmee het krukje was bekleed: ‘Life is good everyday.’ Elke dag is het leven goed. Mwah…, dacht ik op dat moment.

In de brievenbus van mijn moeder vond ik eergisteren een nieuwsbrief van het ABP met de titel ‘Pensioen-update.’ ‘Ik kan ze wel even een pensioen-update geven,’ bromde ik toen in mijzelf. En bij dezelfde lichting post zat een reclamefolder van de Maag/Lever/Darmstichting met de volgende tekst:

We hebben u gemist!

Toen dacht ik: nou kan-ie wel weer. ‘We hebben u gemist.’ Dat kan kloppen, ja. Maar ach, we moeten de humor van de dingen maar blijven zien, nietwaar?

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather