Posts made in september, 2015

Ontwaken in verwondering

federer Roger Federer staat op het punt een van zijn talloze briljante ballen te slaan.
© 10 balls.com

Soms is het tijd voor wat feel good-nieuws. Door nieuwssites (en het Journaal voor de old skoolers, waartoe ikzelf ook behoor) worden dagelijks bakken ellende over ons uitgestort en die accepteren we gelaten. Maar kan iemand ons het kwalijk nemen dat wij in deze donkere tijden soms ook zoeken naar een zonnestraaltje? Niks menselijks is ons tenslotte vreemd en wij zijn ook maar zwakke wezens, dorstend naar wat positiviteit in een oceaan van negativiteit.

Daarom vandaag (26 september 2015) even ruim baan voor een heerlijk zwijmelverhaal. Neem nou dit bericht. Het staat in de Metro en dan is het WAAR.

Een 18-jarige jongeman, in het artikel aangeduid met de Jesús Aparicio, was in 2004 op weg naar Wimbledon om daar zijn idool Roger Federer te zien spelen. Maar hij kwam daar nooit aan, want hij kreeg een auto-ongeluk en raakte in coma, waar hij elf jaar niet uit kwam. Nu is de inmiddels 29-jarige uit zijn big sleep ontwaakt.

Terwijl hij geleidelijk went aan zijn radicaal andere toestand, blijft één ding hem bezighouden: de carrière van Roger Federer. Staat de man die hij elf jaar geleden zo graag Wimbledon had zien winnen nog steeds aan de top?

Volgens het verhaal droomde Jesús Apararicio tijdens zijn coma zelfs herhaaldelijk van zijn idool (dit verhaal is ‘te mooi is om kapot te checken’, zoals Aaf Brandt Corstius het afgelopen week in haar rubriek Aaf leest sterren formuleerde, bovendien is het gewoon niet te checken; hoe kun je objectief vaststellen waarover een comapatiënt heeft gedroomd?) We laten even de gelukkige ontwaker zelf aan het woord(want testiimonials doen het altijd goed in dit soort feel good-berichten):

“Het kwam als een flits voor de geest en ik vroeg wat er met Federer gebeurd was. Ik dacht eerst dat hij niet meer zou tennissen”, getuigt Jesús. “Toen ik hoorde dat hij op 34-jarige leeftijd nog steeds speelt en de nummer twee op de wereldranglijst is, dacht ik dat iemand een grapje met me uithaalde. Toen iemand me zei dat hij 17 Grand Slams gewonnen heeft, legde ik mijn handen op m’n gezicht uit verbazing. Ik wist dat hij goed was, maar had nooit kunnen denken dat hij zo veel zou winnen”, aldus Jesús.

Daar wordt een mens toch warm van? Ik weet niet of dit bericht Federer ter ore komt (ik denk van wel), maar het zou natuurlijk een geweldig idee zijn (en een uitstekende PR-stunt) om deze trouwe fan – niet trouw ‘tot in de dood’, maar ‘tot in de coma’- een geheel verzorgd Wimbledon-arrangement aan te bieden.

Hij creëert daarmee in één klap een win-win-winsituatie: Jesús Aparacio in de wolken, de wereld krijgt een warm gevoel en Roger Federers image krijgt nog eens een enorme boost (voor zover hij dat nog nodig had). En met een geschat vermogen van tussen de 200 en 300 miljoen dollar hoeft Federer niet echt op de kleintjes te letten…

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Afspiegeling

Terwijl al mijn poriën
geluidloos schreeuwen de muilen worden
en ik de jouwe wil dempen
terwijl ik mijn hitte wil smoren
met de jouwe
voeren woorden tussen ons
libelles’ schijngevechten uit.
Een mier heeft nog meer lef
in zijn lijf dan ik.
Je slaat hem geërgerd van je kuit.
Jij laat mijn woorden niet komen
tot aan je huid.

Aan het ven, zo wonderlijk roerloos
kniel ik neer
en mijn ogen dwalen
tussen de schrijvertjes
met hun zinloze streken.

‘Wat zie je?’ vraag je naar de bekende weg.
Je hurkt onzedelijk naast me neer
en jouw gezicht ligt naast het mijne
op de soepele spiegel.
Als uit een graf kijken wij
naar onszelf omhoog.
‘Niks’, zeg ik
en met een steen
vergooi ik onze beelden
zodat ze wiegelend
in elkaar vervloeien.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Serieverslaving

borgen

Vandaag (24 september 2015) even een wat licht item; tenslotte is het alweer bijna twee weken geleden dat ik een stuk op dit weblog geplaatst heb, dus ik moet het geduld van mijn trouwe lezertjes niet te lang op de proef stellen; voordat je het weet zeil je geruisloos weg in Cyberspace, de vergetelheid tegemoet.

In De Volkskrant van vandaag staat het artikel ‘Kijk, dit is het moment dat u verslaafd raakt aan een serie.’ Hierin wordt in een door Netflix uitgevoerd onderzoek het ogenblik van verslaving vastgesteld die intreedt bij het kijken naar een serie. Net wat jullie zeggen, er zijn belangrijker zaken om je mee bezig te houden, maar vooruit, de boog kan niet altijd gespannen staan.

En wat blijkt? Bij de eerste afleveringen is het voor de kijker nog even doorbijten. Je moet wennen aan de personages, de sfeer en de manier van vertellen. In die ‘aanloopperiode’ zijn er relatief veel afhakers. Ben je na aflevering drie of vier ‘om’ (wat meestal gebeurt) en heb je de hoofdpersonen in je hart gesloten, dan ben je ook meteen ‘hooked’ (tevens de naam van het Netflix-onderzoek). Vanaf dat moment kun je niet wachten om de volgende aflevering te zien, je wilt zo snel mogelijk het hele seizoen gezien hebben.

Nou, voor dat soort conclusies komen we doorgaans ons bed niet uit. Bovendien heeft dit onderzoek natuurlijk een hoog ‘Wij van Wc-eend adviseren Wc-eend’-gehalte: Netflix biedt de ideale omstandigheden om ‘serieverslaafd’ te raken: de streamingdienst zet in één keer een heel seizoen online, onderbreekt de afleveringen niet met hinderlijke reclame en biedt de abonnee de mogelijkheid te kijken wanneer hij wil.

Vele stellen die series als Breaking Bad, Lost, Game of Thrones, etc. samen volgen zullen het fenomeen ‘serieverslaving’ herkennen: eigenlijk moet je naar bed, omdat je er allebei de volgende dag weer vroeg uit moet, maar je kijkt elkaar aan en zegt: nou vooruit, nog eentje dan (wat ook kan slaan op de begeleidende consumpties).

Zelf kijk ik dezer dagen naar de Deense serie Borgen, over de machinaties, de machtsspelletjes, het gekonkel en geroddel in de Deense politiek waar de vrouwelijke premier Birgitte Nyborg in een coalitie de partijen bij elkaar moet houden en tegelijkertijd thuis de boel draaiende moet zien te houden. Een briljante serie. Ik kan hem iedereen van harte aanbevelen (alleen is de grap dat ik bijna iedereen aan wie ik vertel hoe goed ik Borgen vind de serie al lang en breed gezien heeft).

Ik ben absoluut hooked en kijk drie afleveringen per avond. Jammer dat er maar drie seizoenen zijn.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Zullen de zachte krachten uiteindelijk overwinnen?

femen pontoise Een Femen-activiste protesteert op het podium van een islambijeenkomst in Frankrijk tegen de onderdrukking van vrouwen

Je moet maar durven: met ontblote borsten het podium opstormen bij een islambijeenkomst. Dan begeef je je toch in het hol van de leeuw? Want bloot en islam verdragen elkaar zoals Gerard Joling en goede smaak.

Geen Stijl maakt er vandaag (13 september 2015) een beetje een lolletje van en daar is niks op tegen, maar het protest van mijn vriendinnen van FEMEN (ooit heb ik mij voorgenomen elke keer over hen te berichten als deze sympathieke vrouwenactivistengroep uit Oekraïne in het nieuws kwam) was serieus genoeg en kwam op een pikant moment:

Twee activistes, aldus een zegsvrouw van de bloteborstenbond (‘Les « deux imams étaient en train de parler de la question de savoir s’il faut battre ou non sa femme », quand les deux militantes, âgées de 25 et 31 ans, sont montées sur la scène, a raconté Inna Shevchenko, porte-parole des Femen à Paris’) stormden het podium op op het moment dat twee imams het vraagstuk bediscussieerden of je je vrouw mag slaan of niet (op zich is het natuurlijk al te gek voor woorden dat wij dit soort types, met achterhaalde, abjecte ideeën een platform bieden voor het ongestoord doen van dit soort uitspraken, doch dit terzijde).

Maar dan komt het, aldus een artikel in Le Monde: ‘Aussitôt, des « Sales putes ! Il faut les tuer ! » ont fusé dans la salle, et une « quinzaine d’hommes ont sauté sur la scène et leur sont tombés dessus », a poursuivi Mme Shevchenko, reconnaissante à l’égard de la police, qui est intervenue très vite pour les protéger. La vidéo montre que hommes donnant des coups de pied aux deux femmes à terre.’ Oftewel: Meteen werd er vanuit de zaal ‘Vuile hoeren!’ geroepen en ‘Die moeten dood!’ Een stel mannen is op de dames van FEMEN gedoken en heeft hen getrapt terwijl ze op de grond lagen.

Ik vind dit schokkend. Sowieso dat er zo’n congres wordt gehouden in een (nog) democratisch land. Maar schokkender nog is de reactie van het publiek dat meteen in de ‘Dood aan…!-modus schiet. We zijn hier maar een paar stappen verwijderd van een bloedbad à la Charlie Hebdo.

Je kunt van de gekozen vorm van het protest vinden wat je wilt, maar een dergelijke actie behoorde tot voor kort tot de vrijheid van meningsuiting. Maar die zijn we, sinds de komst van de Intoleranten, voorgoed kwijtgeraakt, zoals Hans Teeuwen kortgeleden terecht stelde (niet terechtstelde, dat doen juist die intoleranten).

En dat wordt volledig over het hoofd gezien in het huidige vluchtelingenvraagstuk; het is allemaal ‘zielig, zielig’ en ‘inhumaan’ als het over de opvangende landen gaat (terwijl ik denk dat alle vluchtelingen sowieso van de hel in de hemel komen). Maar we weigeren onder ogen te zien dat we met duizenden tegelijk mensen importeren die van dezelfde religie zijn en vaak dezelfde ideeën over vrouwen koesteren en die dus, bij de eerste de beste ontblote vrouwenborst die wordt ingezet om – naar mijn idee terecht – te protesteren tegen vrouwenonderdrukking, hun bereidheid tonen geweld te gebruiken c.q. te prediken tegen dit soort geweldloze acties. Er staat ons nog heel wat te wachten. Maar als je dat ook maar aan durft te snijden ben je in Nederland meteen een PVV’er of een racist.

UPDATE: Dat die laatste passage niet ontspruit aan een paranoïde geest moge blijken uit dit bericht. Hoewel… van wie is deze informatie afkomstig? Paus Franciscus, de Russische president Poetin en de Libanese onderwijsminister Elias Bou Saab (bien étonnés de se trouver ensemble). Maar dat er tussen al die vluchtelingen – van wie het merendeel niet eens geregistreerd wordt – duizenden IS-strijders kunnen zitten, tsja, dat hadden we zelf ook wel kunnen bedenken. Het maakt dat ik die vluchtelingenstroom met gemengde gevoelens bekijk.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Beslissend punt

Die hele partij
had ik al
buitencategorie geslagen.

Vanuit de hoogte
had Jacco Elting
mijn slagen bijgestuurd.

‘Door de knieën,
kijk naar de bal,
schouder naar het net,
verplaats je gewicht steeds
naar voren.’

En toen: ’t beslissend punt.
De wereld trok samen
om de parallellen en meridianen
van mijn racket.

Rondom mijn slagwapen
was windstilte.
De slinger stond
op zijn hoogste punt.

In mijn hijgen
kroop een snik mee omhoog
omdat Jacco er niet bij kon zijn.

Alle technieken
van hem geleerd
kwamen samen
simultaan.

Eindelijk eens
op tijd bij de bal
in het hart
van mijn bespanning
ver genoeg
door de knieën
en uitgezwaaid
volgens het boekje.

Meteen na afloop
moest ik
de sporen uitwissen
van de strijd.

De rest van mijn speeltijd
nabeschouwing
van die ene bal.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather