Posts made in juni, 2015

Zit u in een dal? Spring dan ook in de daluren!

trein

Het is blijkbaar even ‘Happy Hufter hour’. Hoorden we gisteren VNO-NCW-voorzitter Hans de Boer irritante en grievende nonsens uitkakelen over die ‘labbekakken‘ van uitkeringstrekkers, vandaag (25 juni 2015) probeert Pro Rail-directeur Pier Eringa de Boer qua grofheid naar de kroon te steken door mensen die van plan zijn zelfmoord te plegen door voor de trein te springen vriendelijk te verzoeken dat buiten de spits om te doen.

Pardon? Jawel, hij zégt het gewoon: ‘Als iemand om halfvijf ’s middags voor de trein springt, denk ik weleens: hè verdikkeme, kies dan een ander tijdstip.’ Oftewel: Dames en heren zelfmoordenaars, kunt u alstublieft een economisch gunstig tijdstip uitkiezen, in N.S.-termen een ‘daluur’, om uw fatale sprong te doen? Dank u.

Het vervolgscenario kun je nu al uitschrijven: door de storm van protest (die nu al is opgestoken) ‘betreurt’ Eringa zijn uitspraak en de commotie die is ontstaan, hij zal zijn excuses aanbieden en dan is het wachten op de volgende schofferende uitspraak van een alfamannetje dat eerst zogenaamd dapper op zijn borst ramt en vervolgens, geschrokken door het kabaal dat hij zelf veroorzaakt, haastig zijn keutel weer intrekt.

Dat wekt bij mij dubbele verachting op: eerst om de grofheid van de geüite mening en vervolgens om de lafheid niet bij die mening te blijven, als je merkt dat hij niet in goede aarde valt.

De enige juiste reactie is in dit geval niet ‘terug te gaan schelden’ (‘Hé, meneer Eringa, het wordt nu eens tijd dat u uw leven op de rails krijgt’) maar een genuanceerde, beheerste reactie te geven, zoals veiligheidsdeskundige Annemarie Timmermans gedaan heeft in een open brief die ze geplaatst heeft op LinkedIn. Hulde. Een verademing in een tijdsgewricht waarin iedereen maar ongezouten zijn ‘mening’ de ether in slingert.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Something is rotten…

Nikita-Klaestrup7 Nikki Klæstrup: een politica bij wie het om de inhoud gaat (klik op de foto voor vergroting).

Door omstandigheden zie ik pas vandaag (22 juni 2015) een artikel over het schattige poppenhuislandje Denemarken.
Wat?! Is er iets mis in Denemarken? Something is rotten in the state of Denmark? Zeg dat het niet waar is!

Nou, dat verrotte blijkt wel een beetje mee te vallen. Goed, de Dansk Folkeparti – zeg maar, de Deense PVV – heeft goed geboerd bij de afgelopen verkiezingen: DF sleepte 37 van de in totaal 197 (wat een raar aantal) zetels binnen. En dat valt ook nog wel mee, als je zo’n partij ziet als potentieel gevaar voor de maatschappij.

De teneur van het artikel is dat er een conservatief sausje lag over de verkiezingen van 18 juni; veel oudere kiezers stemden behoudend. Tsja, dat mag toch niet al teveel verrassing wekken. Ze gaven hun stem aan de twee partijen (behalve de Deense Volkspartij de sociaal-democraten) die hun de meeste beloftes deden omtrent het behouden van de verzorgingsstaat en voorzieningen voor ouderen. Nou, geef die oudjes eens ongelijk.

Dus zoveel is er nou ook weer niet mis met Denemarken. Beetje tendentieuze kop, Volkskrantje!
En als er écht iets mis zou zijn met Denemarken, dan hebben we altijd golden girl Nikita Klæstrup nog: twintig lentes jong, Deense politica en volop gaand voor de inhoud, niet van de achterkamertjes en volledig transparant.

En, laten we wel wezen, zo zien we de politiek met zijn allen toch graag? Dus: Nikita Klæstrup for Danish president! Dan kunnen we zeggen: Something is hottens in the state of Denmark!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Kom maar terug bij papa

André quasi-sip voor Mamamini De auteur met links van hem
zijn teruggekochte, onvolprezen prachtboek
De geluksverdeling
(klik op de foto voor vergroting)

Dit is de dag die je wist dat zou komen: vandaag (16 juni 2015) heb ik mijn debuutroman De geluksverdeling aangetroffen (en teruggekocht) in een Mamamini-vestiging in Groningen (een kringloopwinkel). Ongelezen. Zo goed als nieuw. Wat jullie zeggen, nogal triest. Je kunt het ook zien als het toppunt van recycling.
Maar ik besloot het filosofisch op te vatten. Mijn roman is opgenomen in De Kringloop en stond klaar om aan een nieuwe reïncarnatie te beginnen, in een nieuwe ziel.
Mijn vrouw zei, heel praktisch: ‘Had je je boek niet kunnen laten staan? Dan had iemand anders het misschien gekocht.’
Maar je kunt je eigen geesteskind toch niet als een weesje achterlaten?

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Frietkot

Het verlaten, het doorgaande omhangt het frietkot als de dikke baklucht. Natuurlijk is de uitbater morsig en weinig mededeelzaam. Hij zou verhalen kunnen vertellen, maar hij heeft er geen zin in. Anders zou hij toch maar uitkomen bij de zelfmoord van een vijftienjarige jongen die, jaren geleden, vanaf een viaduct over de E 314 sprong, niet ver hier vandaan. Hij had dat gedaan omdat zijn liefde voor ene Madeleine onbeantwoord was gebleven. Het verhaal wilde dat deze wanhopige jongeman, alvorens zich van de wegoverspanning te storten, eerst met zijn eigen bloed de naam van zijn onbereikbare geliefde op een wand van het viaduct had geschreven. Maar dat is waarschijnlijk verzonnen, want zelfmoorden zijn zelden zo romantisch. Er is in ieder geval geen spoor meer van terug te vinden. Het is voor de uitbater een passie van een andere wereld.
Geen auto zal de uitgerangeerde Adria nog uit het slop trekken. Maar goed dat caravans geen melancholie kennen, anders zou deze weemoedig worden, omdat zijn witgewassen soortgenoten hem hier achterlaten en in karavaan verder trekken naar het zonnige zuiden, om daar dicht tegen elkaar aan te gaan staan.
Grimmig spottend noemt de uitbater het door hem gebruikte frituurvet ‘het gouden laagje van zijn bestaan’. Hij weet dat de geur in elke porie van zijn lijf blijft hangen, maar tijdens het nachtelijke schijngevecht ruiken zijn vrouw en hij die niet aan elkaar. Achteloos strooit hij wat woorden mee met het zout. Hij is er niet in geïnteresseerd waar zijn frikadellen, curryworsten en boulettes belanden, het zijn zijn kinderen niet.
Hij doet mee aan een buitenlandse lotto. Koortsachtig, verbeten probeert hij allerlei cijfercombinaties uit, in de hoop dat de kluisdeur eindelijk openspringt, terwijl hij zou moeten weten dat de frêle, dartele dansmadam Chance niet halthoudt bij flansbarakken, die niet toegerust zijn om haar op passende wijze te ontvangen. Jonkvrouwe Fortuna wil haar blijde tijding niet onder een krap afdakje over een vettige, vuilwitte toonbank doorschuiven, zij wil een royale entree met bloemen-strooisel op een oprijlaan die uitloopt op een bruisende fontein.
Op een morgen, als ook de hemel potdicht zit, kloppen wij vergeefs aan bij het frietkot. Het frituurvet blijft koud en stijf die dag. In het naburige dorp klinken kerkklokken, de vrouw van de uitbater staart in de verte waarin ze al zoveel klanten heeft zien verdwijnen. Het is die dag tegenseizoenlijk koud. De stoet bestaat uit dorpelingen en wat schaarse familie, maar de vrouw van de frietkoteigenaar krijgt een bizar visioen, dat alle klanten die ooit aan hun nering zijn voorbijgetrokken nu aan de baar van haar man voorbijtrekken, om hem de laatste eer te bewijzen, als dank voor het vlugvoer dat zij en hij al die jaren voor hen bereid hebben. En ondanks de ernst van de situatie zal ze even inwendig om zichzelf moeten glimlachen.
Het frietkot wordt weggesleept, belandt op de schroothoop, waar hij al jaren thuishoorde.
Soms kunnen mensen, die jaren later op die staanplaats de auto uitgaan om even de benen te strekken, zich verbeelden dat ze een vleug bakvet in hun neus krijgen. Maar meteen nadat ze die gewaarwording gehad hebben, halen ze hun schouders op; er is hier immers in geen velden of wegen een frituur te bekennen. Was dat maar zo, denken ze, want ze realiseren zich ineens dat ze best trek hebben.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De borsten van Tatjana

Een fotograaf
die Tatjana’s lichaam
prepareren ging
zodat het verval
buiten beeld bleef

vroeg of hij haar borsten
– bij hun leven al legendarisch –
voor even mocht torsen.

Ruimhartig gaf ze
haar zachte kracht
uit handen.

Jongleur in pose
kromde de man
van twee dimensies
zijn handen tot mallen
die hun vormen
niet af wilden geven.

Zoals yogi’s de leegte
omvatte hij de volle volheid.
De fotograaf sloot zijn ogen.

Tegelijkertijd
Tatjana’s borsten omvatten
en de handen vrij hebben
om dat vast te leggen.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather