Posts made in januari, 2015

Vreemde vrieskoude vrijdag

Eerste schaatsers op natuurijs
Natuurschoon op natuurijs (klik om haar groter te krijgen)

Het is een rare dag vandaag (23 januari 2015): de wereld (en daarbij ook nog het supportershonk van Ajax) staat in brand, maar de fanatiekste ijsvreters binden hun schaatsen om en wagen zich alweer op een flinterdun laagje natuurijs. Dat gebeurt, onder andere, op een steenworp (een sneeuwbal) afstand van mijn ouderlijk huis, op de Grote Wielen bij Oudkerk (Friesland; ja, waar anders?).

Ik word wat heen en weer geslingerd tussen uiteenlopende emoties op deze kille, dichtgevroren vrijdag: enerzijds is het kommer en kwel, omdat mijn held Roger Federer in de derde ronde van de Australian Open verliest van de Italiaan Andreas Seppi, die een bescheiden 46e plaats inneemt op de wereldranglijst, mijn landgenoten en ik blijken er niks van te bakken tussen de lakens, maar anderzijds is er door een cricketbal geraakte meeuw die lijkt te zieltogen, maar vervolgens miraculeus opstaat uit de dood. Pure feel good!

En dan lees ik als klap op de vuurpijl ook nog eens dat het hoofdstation van mijn geliefde woonplaats ‘helemaal op de schop gaat’. Mijn eerste reactie was: laten ze nou eerst dat Forum maar eens fatsoenlijk afbouwen!

Ik zei al, het is een rare dag. En ik blijf ook nog met een klemmende vraag zitten: wie is die schone jongedame met die veel te strakke spijkerbroek op dat filmpje van de NOS? Met haar zou ik best eens een, ha ha, scheve schaats willen rijden!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Cyclotron

Onvermoeibaar moet ik
het ene woord
laten botsen
op het andere;
positief op neutraal
en dat weer
versus negatief
razend
aan de binnenkant
van mijn schedel
circuit overspannen:

fitte kastanje – lauwe buitenpost – ik draag tapkast – de automatiek stug… sneller, sneller! – gruw, bit, darg, wijting… nog vlugger! – balein, basiliek, basilicum, dijzig, walkvat, hellebaard … tempo, tempo! – vleuting, vliedberg, mensengewier, muien, kaf, zoper, sluif, slufter, kreken, wierdenpad… gauw, gauw, meer vaart, meer vaart!- baldakijn, knal, zever, bariton, baren, ibbel, brijn… knetter, knetteren!

Nog experimenten
voor de hele nacht.
Slapen jullie maar,
één moet er wakker blijven,
waken voor de oververhitting
zoeken naar
de juiste formule.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Blauwe maandag

Blue Monday

Nou ja zeg. Was ik vanmorgen (19 januari 2015) nietsvermoedend met mijn goede been uit bed gestapt, bleek dat zonnige humeur geheel onterecht te zijn: het was immers Blue Monday! Op deze – toegegeven, wat miezerig en grauw inzettende maandag – worden wij geacht op ons depressiefst te zijn. Weg dus met die opgeruimdheid en lekker miezeren!

De feestdagen liggen alweer een tijdje achter ons (voor veel mensen zal dat juist een bron van vreugde zijn), het weer is aanhoudend koud en grijs, we likken onze financiële wonden van de dure decembermaand, de goede voornemens zijn verdwenen als sneeuw-die-maar-niet-wil-komen-deze-winter voor de zon en de volgende vakantie is nog ver weg. Reden genoeg dus om te somberen.

De Britse (pseudo)psycholoog Cliff Arnall ontwikkelde er zelfs een heuse, wetenschappelijk aandoende formule voor:

(W + (D – d)) x TˆQ) / (M x N)

Formule Blue Monday
Daarbij staan de variabelen W, D, T, Q, M en N respectievelijk voor Weer, schulden, Tijd sinds de Kerst, goede voornemens en Motivatie.

Maar de bedenker van deze nepformule heeft nu met zoveel woorden toegegeven dat zijn uitvinding onzin is. Bovendien schijnt Arnall zich voor het commerciële karretje te hebben laten spannen, als we het Dagblad van het Noorden mogen geloven:

‘De Blue Monday-theorie van Cliff Arnall wordt door meer psychologen onderuit geschoffeld. Arnall schijnt in 2005 te zijn ingehuurd door reisbureau Sky Travel dat wat extra reisjes naar de zon wilde verkopen. Arnall moest het wetenschappelijk bewijs leveren dat mensen in januari neerslachtig waren. Hij (of was het het reisbureau zelf?) kwam met een indrukwekkende wiskundige formule waarin het weer, schulden, kerst en goede voornemens werden opgenomen. Zijn geloofwaardigheid werd er niet groter op nadat hij ook ‘berekende’ op welke dag mensen het gelukkigst zijn. Dat is eind juni. Maar dat schijnt hij gedaan te hebben in opdracht van een ijsjesfabrikant’, aldus het Dagblad van het Noorden.

Ik had vandaag trouwens een goede remedie tegen mogelijke neerslachtigheid: ik ging hardlopen. De endorfine die daarbij vrijkwam was genoeg om elke eventueel opkomende depressie de kop in te drukken.

Voor mensen bij wie hardlopen niet werkt tegen zwartgalligheid heb ik nog een ander – afdoend – medicijn: mijn roman De geluksverdeling. Drie maal daags één hoofdstuk en je bent gegarandeerd van je somberheid af!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Zeeheld? Ordinaire slavendrijver!

Michiel de Slavendrijver
Koene zeeheld of ordinaire slavendrijver? Zeg het maar (ik neig tot het laatste).
© André Degen

Vandaag (16 januari 2015) stuit ik op dit bericht. Normaal zou ik daar niet al teveel aandacht aan besteden, ware het niet dat ik afgelopen maandag en dinsdag (zoals al in mijn vorige digitale bijdrage vermeld) in de geboorteplaats van de koene zeeheld ordinaire slavenhandelaar was: Vlissingen.

Het viel me op dat hij daar nogal verheerlijkt werd en aangezien ik mijn geschiedenis wel aardig ken, voel ik mij op deze plaats geroepen om een tegengeluid te laten horen op die adoratie. Michiel de Ruijter is immers echt niet de held die veel belanghebbenden van hem willen maken. Hij hielp actief mee het perfide koloniale systeem (inclusief oorlogvoeren en slavenhandel) in stand te houden, dus verdient hij in mijn ogen niet het predikaat ‘Grote Nederlander’.

Hier staat het wel kernachtig geformuleerd:

‘Evenals de andere zeventiende-eeuwse “zeehelden” Piet Hein en Maarten Tromp diende admiraal De Ruyter de belangen van Nederlandse machthebbers in de koloniale strijd. Men wilde een zo groot mogelijk deel van de gebieden en grondstoffen in Amerika, Afrika en Azië veroveren en in bezit houden. Daartoe voerde De Ruyter op zee vaak oorlog met Engelsen, Fransen, Spanjaarden en Portugezen, stuk voor stuk concurrenten die in het toenmalige gevecht om de wereldhegemonie teruggedrongen moesten worden. Met toestemming van de Nederlandse overheid kaapte hij ook vaak met goederen volgeladen schepen van koloniale tegenstanders. Met die buit verrijkte hij zichzelf en zijn opdrachtgevers.’

Ook in een Trouw-artikel (gelukkig niet geschreven door uitduimzuiger Perdiep Ramesar:-) slaat men de spijker op de kop: Michiel de Ruijter diende perfect de (koloniale) belangen van de Nederlandse autoriteiten, dus lag het in de lijn der verwachting dat hij na zijn dood zou uitgroeien tot een mythische figuur.

Als tegenvoorbeeld voor de Ruijters wordt steeds maar weer gezegd dat hij 2500 (overigens protestantse) slaven vrijkocht. Maar die De Ruijter-propagandisten vermelden daar dan weer niet bij dat De Ruijter in 1664 een fort in West-Afrika op de Engelsen heroverde, om de Nederlandse handel in Afrikaanse slaven veilig te stellen; onze voorvaderen hadden steunpunten nodig op de West-Afrikaanse kust om te bunkeren. En Michiel de Ruijter leverde hun die.

Oftewel: hij heeft actief meegedaan aan de slavenhandel. Natuurlijk, dit ‘moet je zien in zijn tijd’, maar dan nog vind ik zo’n levenswandel niet al te fraai en zeker geen reden om de man zo te verheerlijken.

Eigenlijk kun je als stelregel nemen: degenen die door autoriteiten op een voetstuk worden geplaatst, moet je er in gedachten vanaf trekken.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Groeten uit Vlissingen

Vlissingen

Als rondreizend artiest kom je nog eens ergens! Zo was ik 12 en 13 januari 2015 in … Vlissingen! Terwijl ik toch heel wat heb afgereisd in mijn veelbewogen leven, was ik nog nooit in Vlissingen geweest. Sowieso was Zeeland een blinde vlek in mijn, eh, beleving. Tijdens deze twee dagen kwam ik ook plaatsnamen tegen waarvan ik eerlijk gezegd nog nooit had gehoord (terwijl mijn topografische kennis echt wel goed is). Wat dachten jullie van Rilland-Bath, Biezelinge, Dishoek en Ritthem?

Ik ging per trein naar de Deep South der Nederlanden, een tocht van vier uur en drie kwartier. Nu vind ik sporen erg leuk, dus dat scheelde. Alleen wilde de stemming er bij mij op de heenreis niet zo inkomen. Het grijze weer en de vuile, benepen coupéraampjes hielpen bepaald niet mee om een zonnige kijk te krijgen op het zompige landschap, dat onder Rotterdam leeg en kleurloos was. Alsof alle tinten waren uitgeloogd door de overvloedige regen van de afgelopen week. Buiten werd ‘vijftig tinten grijs’ verbeeld.

En dat er een hakenkruis en ‘SS’ in runetekens in het raampje aan de andere kant van het gangpad waren gekrast werkte ook niet mee om mijn blik op de werkelijkheid rooskleuriger te maken. Bovendien was het maandag 12 januari, oftewel: het jaar moest nog op gang komen, de week moest nog op gang komen en ikzelf moest nog op gang komen.

Op een gegeven moment moest ik naar de wc. Fervente treinreizigers en spoorforensen weten dat je slechts in uiterste nood naar een wc ‘aan boord’ gaat. En als je moet, is het zaak zo weinig mogelijk aan te raken, om jezelf niet te trakteren op een bacterie-tsunami. Dus was ik niet heel erg verbaasd door wat ik in de closetpot aantrof: een enorme hoop doorweekt, door bloed omgeven toiletpapier.

Ik werd bij de aanblik van dit stilleven haast misselijk en besloot dat eerst maar eens weg te saneren, alvorens zelf tot actie over te gaan. Dus drukte ik op de oranje verlichte knop rechts van de wc-pot waardoor je het klepje daarin naar beneden laat kantelen en de ‘boodschappen’ uitlaadt.

Even bleef de enorme berg papier hangen op het klepje en viel toen met een doffe bons op een spoorbiels. Was die berg niet heel erg zwaar? En even kreeg ik het krankzinnige idee (ik hoop tenminste dat het krankzinnig was) dat een vrouw hier zojuist een miskraam had gehad en haar te vroeg geboren baby met een enorme hoop wc-papier had bedekt, als een soort armoedige lijkwade. Had die vrouw die haar embryo te vroeg had moeten loslaten met opzet niet doorgetrokken in de vertwijfelde hoop dat iemand haar foetus zou vinden en die een passende laatste rustplaats zou geven, omdat ze daar zelf niet toe in staat was?

Had ik iets moeten horen? Had ik iets moeten zien bewegen? Ik heb echt niks gehoord, niks gezien. Men kon van mij toch niet verwachten dat ik ging graaien in zo’n hoogst onsmakelijke brij? Daags daarna heb ik het internet zitten afstruinen of er soms een baanvakmedewerker was die op het traject Roosendaal – Bergen op Zoom een ‘verdacht pakketje’ had gevonden, maar ik heb gelukkig niets kunnen vinden van dien aard.

Bij het binnenlopen van station Vlissingen klonk de machinist als een purser aan het eind van een vlucht: ‘Namens het personeel dank ik u voor het reizen met de NS.’ Maar, zonder dat de Nederlandse Spoorwegen daar wat aan konden doen natuurlijk: ik had wel eens idyllischer ritjes met de trein gemaakt.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather