Posts made in december, 2014

Nog even geduld, dan gaan we open

Bouw
Gisteren (18 december 2014) gezien op bedrijventerrein Euvelgunne in Groningen (klik op het plaatje voor vergroting). En ik dacht nog wel dat de crisis in de bouw wel zo’n beetje over was. Als ze dit gebouw nog in 2014 willen openen, dan mogen ze wel opschieten; ze hebben nog 13 (11 min de Kerstdagen) om het Huis van de Smaak op te leveren…

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Vandaag zou hij 91 geworden zijn

Gerard_Reve_1969 Gerard Reve toen hij nog jong en schoon was (tenminste, voor aanhangers van de Griekse beginselen)

Niemand besteedt er verder aandacht aan, daarom wil ik zijn verjaardag niet helemaal ongemerkt laten passeren: Gerard Reve zou vandaag (14 december 2014) – of eigenlijk gisteren – 91 jaar zijn geworden, als Mr. Alzheimer hem niet voortijdig de pas – en de adem – had afgesneden.

Bij Reve denk ik menigmaal filosofisch: Sic transit gloria mundi, zo vergaat de wereldse roem. Ooit, samen met Willem Frederik Hermans en Harry Mulisch, behorend tot de Grote Drie, het triumviraat van grote schrijvers van na de Tweede Wereldoorlog, is Reve nu, nog geen acht jaar na zijn dood, vrijwel vergeten. Vraag maar eens in een vijfde klas van de middelbare school wie Gerard Reve is en geen enkele leerling zal zijn vinger opsteken.

Jammer? Tsja… het is blijkbaar de loop der dingen. Over enkele dagen breekt wel de periode van De avonden (Reve’s debuutroman) aan. Waarmee ik maar wil zeggen: als jullie nog een leestip willen hebben, dan zou ik dat boek (weer eens) ter hand nemen. Voor zijn geboortedag citeer ik hieronder een toepasselijk gedicht:

Gedicht voor mijn 47ste verjaardag

De dag zelf vreemd en grijs. De dag erna
zes zwanen zeilend tot de voetbrug
waar ik met gulle hand het feestgebak te water werp
dat niemand gisteren door zijn strot heeft kunnen krijgen
en dat de vogels evenmin begeren:
hun koninklijke halzen buigen niet,
terwijl het ongewone voedsel zinkt.

© Gerard Reve uit: Verzamelde Gedichten, Amsterdam 1987 p.67

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Nog één keer dan: de bibs van Pippa

Pippa's bibsje
De bepaald welgevormde billen van Pippa met daarnaast de breedbeeldbibs van Kim Kardashian (waar is dat mens in godsnaam beroemd mee geworden?)

Vandaag ( 10 december 2014) is het De Dag van de Rechten van de Mens, maar, wees eerlijk, wie ligt daar nou wakker van? Die worden deze dag ook heus wel doorgeschonden. Niemand trekt zich er iets van aan, ook niet op de dag dat er speciale aandacht aan wordt geschonken.

Daarom wil ik jullie meenemen naar een bericht dat er écht toe doet: het feit dat Pippa, de zus van Kate Middleton, van mening is dat haar kont in het niet valt bij die van Kim Kardashian. Kijk, dat is nog eens nieuws waar we wat mee kunnen.

Op de dag dat Kate Middleton trouwde met Prins William, liep Pippa in een strakke, witte jurk de show te stelen en alle (mannen)blikken weg te kapen. Haar billen werden trending topic en gingen de wereld over. Dus om nou te zeggen dat haar kont niets voorstelt in vergelijking met die van Kim Kardashian…

In haar laatste column filosofeert ze: “Afgelopen jaar was het jaar van de billen van Kim Kardashian. Wat is het toch met die Amerikaanse billencultuur? Het is stof om over na te denken. Het lijkt wel een obsessie.” En, relativerend over haar eigen billenpartij: “Mijn achterwerk heeft een tijdje van de spotlights mogen genieten, maar mijn billen zijn niets in vergelijking met die van Kim.”

Tsja, als je dat soort diepzinnige beschouwingen leest, is het niet zo verwonderlijk dus dat Pippaatje ontslagen is als columniste van The Daily Telegraph.

Aan mij drong de gedachte zich op: zou ze dat nou écht menen? Na alle heisa en aandacht legt ze zo’n bescheidenheid aan de dag…

Als ik dan ook even filosofisch mag worden: ik moest bij Pippa’s bespiegelingen denken aan de wijze woorden van de scherpzinnige Franse denker François de la Rochefoucauld: ‘Le refus des louanges est un désir d’être loué deux fois.’ Het afwijzen van loftuitingen is een wens om twee keer geprezen te worden. La Rochefoucauld doorgrondde de vrouwtjes 350 jaar geleden al.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De allerlangste dag

Ik roeiend, jij languit op je rug, kijkend naar de lucht. Elke beweging van mij aan de spanen is de streek van een schilder die jou nieuwe landschappen binnenvoert. Jouw glimlach plant zich voort door het water.
Het paviljoen op het eilandje midden in het meer laat alle windstreken toe. Vanzelfsprekend buigt de ober voor ons. Dankbaar raapt hij jouw knikje op.
À l’improviste declameer ik een viergangengedicht uit de voor mij opengevouwen menukaart. Jouw tong wentelt elk woord. Tegen de kelner zeg je: ‘Breng ons zondoorstoofde vruchten. We willen ons ook het licht van ergens anders te binnen brengen.’
De bosschages, lieflijk-verwilderd, losjes om onze schouders. Vogels laten zich niet vastleggen, gelukkig. We glimlachen om de levende frêle broche, even op jouw jurk waar de zomerbries zo vaak mee aan de haal gaat. Uit onze armen vlechten we een prieel.
Ik leg aan bij jou. Je fluistert: ‘Stel dat de zon het lek in de hemel is waaruit alle geluk wegloopt. ’s Nachts, als de wond dicht is, dromen we dat weer naar ons toe.’
Als ik terugroei, mogen we een reuzerug vermoeden die zich uit donkergedachte dieptes op wil tillen. Ik help jou de houten loper op die voor ons ligt uitgerold.
Krekels wrijven hun vleugels tegen onze gloeiende wangen. Kikkers in het poeltje naast ons blazen hun hart buiten hun lichaam. Met één oor op jouw borst, één oor volgestroomd met nachtegaalzang ben ik de stilstand van getijden.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Follow Us

facebooktwitterby feather