Posts made in december, 2014

Het feest der schijnheiligheid

supersexy Kerstman
Als de Kerstman er zó uitzag, zouden veel meer mensen met plezier de Kerstdagen vieren.

Het stond 20 december 2014 al in De Volkskrant, maar dezer dagen kunnen jullie je er je voordeel mee doen: een artikel waarin er praktische tips worden gegeven om de Kerstdagen mentaal ongeschonden door te komen.

Voor veel mensen zijn de data 25 en 26 december synoniem voor geduldig de tijd uitzitten in het gezelschap van familieleden die ze in veel gevallen niet kunnen luchten of zien, het doen van zouteloze spelletjes waarbij alle deelnemers opgeklopte lachjes ten beste geven en waarbij het ‘hè, wat gezellig toch’ nét iets te vaak en te nadrukkelijk wordt uitgesproken.

Tijdens de Kerstdagen eten we teveel, bewegen we te weinig en zitten we maar wat bij elkaar. Een bekend – en haast onvermijdelijk – verschijnsel dat daarbij optreedt is dat er irritaties tussen de deelnemers aan het Kerstdiner ontstaan. Het Volkskrant-artikel ‘Geroddel en geveinsde lach zijn goed voor de sfeer’ raadt daarom aan als smeermiddel de valse lach dan maar in te zetten; die is moeilijker van een echte, gulle schater te onderscheiden dan je zou denken.

‘Af en toe een glimlach faken tijdens het kerstdiner, kan zeker een gunstig effect hebben’. Aldus sociaal psychologe Disa Sauter (never heard of the woman). Sauter doet aan de Universiteit van Amsterdam onderzoek naar verschillen tussen geforceerde glimlachjes en oprechte gezichtsuitdrukkingen van blijdschap in het gezicht. De meeste mensen zijn volgens haar niet zo goed in het herkennen van een neplach als ze zelf denken. ‘We herkennen een gefakete glimlach slechts in ongeveer 60 tot 70 procent van alle gevallen.’

Een ander smeermiddel voor de conversatie aan de Kerstdis is (natuurlijk) alcohol. Maar drank heeft uiteraard als keerzijde dat je er snel te vrij van wordt; je zelfcontrole vermindert en een ruzie is dan zo geboren.

Dé sfeerverhoger bij tafel in deze donkere dagen – ja, kom maar op met die open deur – is… muziek. Deze wijsheid kwam tot u via neuropsycholoog Eric Scherder. Hij wijst met behulp van een Canadese studie op de verbindende kracht van muziek:

‘Muziek met een aanstekelijk ritme zorgt voor de aanmaak van hormonen die de sociale interactie bevorderen. Een daarvan is oxytocine, ook wel bekend als het knuffelhormoon’, zegt hij. ‘Die stof zorgt in samenwerking met het hormoon vasopressine voor een gevoel van verbondenheid: mensen groeien onder invloed van deze hormonen als het ware naar elkaar toe.’ Een andere stof die vrijkomt bij het luisteren naar muziek zet vooral aan tot het actief zoeken van contact. ‘Het gaat dan om endorfines, zelfs sociaal gedepriveerde personen krijgen door dit hormoon meer een drive om toenadering te zoeken tot anderen, omdat het zorgt voor een gevoel van afhankelijkheid.’

Ook zonder de ondersteuning van de wetenschap was ik al doordrongen van de verbroederende werking van muziek. Vandaar dat ik, hoewel ik niet religieus ben, deze Eerste Kerstdag maar weer eens het Weihnachtsoratorium van Bach heb opgezet. Ik geloof dan niet in de God die Bach laat opklinken in zijn symfonieën, cantates en oratoria, maar ik geloof wel degelijk in de eeuwigdurende magie van de muziek. Hallelujah! Ik wens jullie allen een gezegend Kerstfeest!

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

De goederentrein

De laatste trein had ik gemist. Ik liep daarom over het grindpaadje naast de rails tussen de stad waar ik mij dagelijks weer liet vastzetten, en mijn woonplaats, een braaf dorpje dat tegen de spoorlijn lag aangevlijd. Mijn vrouw wachtte mij daar op. Ik bedacht hoe heerlijk het zou zijn op te gaan in de onmetelijke nacht, iedereen het nakijken te geven. Het huishoudboekje was voor mij allang gesloten.
Ik schrok van een donker grommende goederentrein die mij van achteren naderde. Daarop springen en als verstekeling naar een land vluchten waar werd gedicteerd in een mij onverstaanbare taal! Ik moest snel beslissen, de locomotief ademde mij in de nek. Ik keek achterom, recht in de ogen van de loc, haas gevangen in een koplampbundel. De eerste wagons waren mij al voorbij, toen ik mij op een treeplank slingerde.
…Versuft door de klap kwam ik na enkele seconden weer bij, terwijl de lucht van ijs langs mijn slapen gierde. Bij elke kruising met het gewone leven kromp ik ineen, bang dat ik opgemerkt zou worden. Koplampen werden alerte zoeklichten.
Eindelijk, toen er geen ahobs of andreaskruizen meer verschenen en de duisternis mij geheel opnam, kon ik mijn gedachten ordenen. Vanaf mijn zitplaats keek ik naar achteren, de schimmige rij wagons af en ik bedacht dat ik nu al mijn zwakheden moest afkoppelen, heimwee, wroeging, spijt, angst, tot alleen de locomotief met een nieuwe, doelgerichtere bestuurder zou overblijven.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Nostalgie

In de tijd van Flipper
was zelfs de glimlach
van dolfijnen breder.

© André Degen

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Ik deed mijn eigen ding met Bob Dylan

André leest Last thoughts on Woody Guthrie voor op 20 december 2014
Ik lees Last thoughts on Woody Guthrie van Bob Dylan voor in café Marleen tijdens de thema-avond ‘Doe je eigen ding met Dylan’. Klik op de foto als je mij groter wilt zien (en wie wil dat nou niet?).
© José Cutileiro

Vandaag (21 december 2014) draai ik de hele dag nummers van Bob Dylan. Hoe dat zo komt? Gisteravond was er in café Marleen in Groningen een thema-avond ‘Doe je eigen ding met Dylan’ over de Grote Bard uit Minnesota.

José Cutileiro, de organisator van dit evenement, had mij ongeveer een maand geleden gevraagd of ik hier medewerking aan wilde verlenen in de vorm van een voordracht. Een voordracht… Als dichter was ik daar uiteraard wel voor te porren. Alleen vroeg José mij om het lange gedicht Last thoughts on Woody Guthrie te doen.

Toen ik de omvang van het eerbetoon van Woody Guthrie voor het eerst zag, kreeg ik twijfels of ik dit wel moest brengen voor een Nederlands publiek. Leven we niet in een tijdsgewricht waarin een De Wereld Draait Door-hijgerigheid (‘Meneer Proust, even een samenvatting van uw oeuvre in twee zinnen.’) ons tempo bepaalt en ons concentratievermogen heeft aangetast?

Nee, verzekerde José mij, café Marleen zou die avond volstaan met Dylan-fans die echt wel belangstelling voor mijn lange voordracht zouden kunnen opbrengen. Oké, dacht ik, daar houd ik je aan. Ik zegde toe en ging vervolgens flink aan het oefenen om de goede dictie voor Last thoughts… onder de knie te krijgen.

Gisteravond rond elven was het dan zo laat. Ik nam de plaats in waar ik zo vaak op de eerste woensdag van de maand tijdens Dichtclub-avonden had gestaan. Alleen dan met eigen werk dat ik van a tot z kende. Nu met een erg lang gedicht met soms tongbrekende zinnen (wat dachten jullie van: ‘When you were faked out an’ fooled white facing a four flush’) in het Amerikaans. Maar mag ik even Ivo Niehe op mezelf gaan? (ja, dat mag… van mezelf)

Mijn voordracht ging erg goed en na afloop kreeg ik van verschillende kanten schouderklopjes of anderszins enthousiaste reacties. Ik had niet voor niks zitten en staan zweten. Ik realiseerde me pas later dat dit mijn allerlaatste optreden in café Marleen was geweest. Maar op deze gezellige avond was er even geen ruimte voor melancholie.

Toen de aantrekkelijke Lisette Wendy, die zelf ook een nummer van Dylan had vertolkt (helaas had ik haar optreden gemist) mij ook nog complimenteerde met mijn performance, kon mijn avond natuurlijk helemaal niet meer stuk.

De rest van de avond was ook alleszins het aanzien en het aanhoren waard. Na tweeën stapte ik op de fiets, bringing it all back home.

Voor de echte liefhebbers is hieronder het You Tube-filmpje van Dylans eigen voordracht van Last thoughts on Woody Guthrie in 1963. Laat je daarbij niet afleiden door de stompzinnige plaatjes die een of andere irritante nepcreatieveling onder Dylans prachtige woorden gemeend heeft te moeten zetten.

facebooktwitterby feather
Reageer >>>

Recente reacties

Follow Us

facebooktwitterby feather